دسته: خودرو

  • تیغ دولبه وابستگی صنعت خودرو به دلار / موج گرانی خودرو در راه است؟

    تیغ دولبه وابستگی صنعت خودرو به دلار / موج گرانی خودرو در راه است؟

    به گزارش اقتصادران، بزرگترین عامل ناپایداری در بازار خودروی ایران، شکاف عمیق میان تقاضای واقعی و عرضه محدود خودرو‌های داخلی است. این عدم تعادل نه تنها یک مسئله کوتاه‌مدت ناشی از شوک‌های مقطعی است، بلکه یک نقص ساختاری نهادینه شده در اکوسیستم خودروسازی کشور محسوب می‌شود.

    تقاضای انباشته و تبدیل پول نقد به دارایی بادوام

    در اقتصادی با نرخ تورم مزمن و تاریخی بالا، مردم به طور طبیعی به دنبال حفظ ارزش پول نقد خود هستند. خودرو، به دلیل قابلیت نقدشوندگی نسبی و ماهیت کالای سرمایه‌ای بادوام، به عنوان یک سپر تورمی قدرتمند عمل می‌کند.

    ماهیت تقاضای سفته‌بازانه

    بخش قابل توجهی از تقاضا در بازار خودرو، تقاضای واقعی مصرفی نیست، بلکه تقاضایی است که برای جلوگیری از کاهش قدرت خرید ناشی از تورم ایجاد می‌شود. افراد سرمایه‌های خرد و کلان خود را تبدیل به خودرو می‌کنند تا ارزش آن را در برابر کاهش ارزش ریال حفظ کنند که در شرایط تورمی بالا، به شدت افزایش می‌یابد. این تقاضای سرمایه‌ای، خود را به صورت تقاضای کاذب یا هیجانی در بازار نشان می‌دهد و به محض تثبیت نسبی قیمت‌ها، سفته‌بازان برای کسب سود، عرضه را در بازار ثانویه مدیریت می‌کنند و قیمت‌ها را بالا می‌برند.

    ناتوانی تولید داخلی در پاسخگویی به نیاز بازار

    تولیدات خودروسازان داخلی، علیرغم تلاش‌ها، در دو بعد اساسی از پاسخگویی به بازار ناکام مانده‌اند؛ کمیت و کیفیت. این در حالی است که ظرفیت اسمی تولید خودروسازان هرگز نتوانسته است فاصله میان عرضه و تقاضای واقعی را پوشش دهد. این کمبود مزمن، باعث می‌شود که بازار همواره عطش داشته باشد.

    همچنین خودرو‌های تولید داخل غالباً از فناوری‌های قدیمی بهره می‌برند و فاقد جذابیت رقابتی لازم برای جذب خریدارانی هستند که توانایی مالی برای خرید خودرو‌های خارجی یا بازار آزاد را دارند. این امر موجب می‌شود که بازار خودرو‌های مونتاژی یا وارداتی (در دوره‌های مجاز) به عنوان مرجع قیمت‌گذاری عمل کنند و قیمت خودرو‌های داخلی را نیز به سمت سقف‌های قیمتی هدایت نمایند.

    دلار، لنگر روانی انتظارات تورمی

    در همین رابطه اسد کرمی، رئیس اتحادیه صنف نمایشگاه‌داران و فروشندگان خودروی تهران در گفت‌و‌گو با اقتصاد ۲۴ گفت: بازار خودرو در ایران از یک رابطه ارگانیک و شدید با نرخ ارز در بازار آزاد دلار برخوردار است. این رابطه فراتر از وابستگی مستقیم به واردات قطعات است و در حوزه انتظارات روانی سرمایه‌گذاری می‌کند.

    مکانیسم قیمت‌گذاری خودرو بر اساس دلار ذهنی

    این مسئول صنفی ادامه داد: حتی اگر یک خودروی داخلی ۱۰۰ درصد بومی‌سازی شده باشد، قیمت‌گذاری آن در ذهن سفته‌باز و مصرف‌کننده ثروتمند بر اساس ارزش جایگزینی دلاری آن صورت می‌گیرد. مصرف‌کننده می‌داند که در صورت نبود خودروی داخلی، باید معادل دلاری آن را بپردازد.

    رئیس اتحادیه صنف نمایشگاه‌داران و فروشندگان خودروی تهران، تاکید کرد: زمانی که نرخ ارز در بازار آزاد جهش می‌کند، انتظارات تورمی عمومی به سرعت افزایش می‌یابد. حتی اگر دولت اعلام کند که نرخ ارز ثابت می‌ماند، بازار انتظار دارد که این ثبات موقتی است. بنابراین، قیمت خودرو‌های موجود به سرعت برای “پیش‌فروش” آینده با نرخ دلار جدید تعدیل می‌شود.

    شوک‌های کلان اقتصادی در بازار خودرو

    وی گفت: بازار خودرو به عنوان یک آینه تمام‌نمای اقتصاد عمل می‌کند. هر شوک کلان اقتصادی مانند تغییرات در نرخ بهره، نوسانات قیمت نفت، یا اعلام تحریم‌های جدید، بلافاصله اثر خود را در بازار دارایی‌های سرمایه‌ای نشان می‌دهد.

    کرمی، تاکید کرد: اگر نرخ بهره اسمی برای سپرده‌های بانکی جذابیت خود را از دست بدهد، نقدینگی سرگردان به سمت بازار‌های دارایی مانند خودرو و مسکن هدایت می‌شود و قیمت‌ها را افزایش می‌دهد.

    سیاست‌گذاری‌های متناقض؛ تشویق سوداگری به جای مصرف

    وی افزود: سیاست‌گذاری‌های دولت‌ها در بازار خودرو اغلب با هدف کنترل کوتاه‌مدت قیمت‌ها و ایجاد حس عدالت توزیع صورت گرفته است، اما در عمل، این سیاست‌ها به دوپاره شدن بازار و تقویت سوداگری دامن زده‌اند.

    اثر سیاست‌های دستوری در بازار خودرو

    به گفته رئیس اتحادیه صنف نمایشگاه‌داران و فروشندگان خودروی تهران؛ سیاست‌هایی که قیمت را به صورت دستوری پایین نگه می‌دارند، تنها باعث می‌شوند که تولیدکنندگان نتوانند هزینه‌های واقعی خود را به دلیل افزایش قیمت مواد اولیه و قطعات خارجی پوشش دهند.

    کرمی در پاسخ به این سوال که انتظار برای تثبیت قیمت‌ها می‌تواند اثر بخش باشد؟ گفت: با توجه به دلایلی که مطرح شد احتمال جهش قیمت‌ها در نیمه دوم سال زیاد است چراکه وابستگی صنعت خودرو به دلار بیش از انتظار شده و این نه تنها برای خودروساز مخاطره انگیز است بلکه برای مصرف کننده نهایی نیز پرریسک و گران تمام می‌شود.

  • خداحافظی بازار با خودروهای زیر ۵۰۰ میلیون تومان / نه خبری از کاهش قیمت هست نه تسهیلات بانکی برای خرید خودرو

    خداحافظی بازار با خودروهای زیر ۵۰۰ میلیون تومان / نه خبری از کاهش قیمت هست نه تسهیلات بانکی برای خرید خودرو

    به گزارش اقتصادران، بازار خودرو در هفته‌های اخیر همچنان در وضعیت رکود قرار دارد و حجم معاملات نسبت به ماه‌های گذشته کاهش محسوسی داشته است. با وجود کمبود تقاضا، قیمت خودروها در بازار آزاد روند صعودی یافته است، موضوعی که کارشناسان آن را ناشی از تغییرات قیمتی اخیر کارخانه‌ها می‌دانند.

    براساس گزارش‌ها، افزایش قیمت محصولات خودروسازان باعث شده است تا خودروهای موجود در بازار آزاد نیز با رشد قیمتی مواجه شوند. این در حالی است که قدرت خرید مشتریان همچنان پایین است و بسیاری از خریداران به انتظار کاهش قیمت یا ارائه تسهیلات خرید باقی مانده‌اند.

    کارشناسان معتقدند که ادامه این روند می‌تواند فاصله بین قیمت کارخانه و بازار آزاد را بیشتر کند و رکود در معاملات را تشدید نماید. به گفته آنها، تا زمانی که سیاست‌های تنظیم بازار و عرضه خودرو به شکل مناسب اعمال نشود، احتمال کاهش محسوس قیمت‌ها و بهبود معاملات بازار بسیار محدود خواهد بود.

    فعالان بازار خودرو می‌گویند بسیاری از خریداران با مشاهده روند افزایشی قیمت‌ها و نبود گزینه‌های اقتصادی، خرید را به تعویق انداخته‌اند و همین موضوع بازار را در وضعیتی از رکود عمیق قرار داده است. به گفته نمایشگاه‌داران، «پرس‌وجو هست اما خرید واقعی نه».

    در حال حاضرتغییر قیمت‌ها به‌طور مستقیم باعث شده کف قیمتی بازار نیز بالا بیاید و عملاً خودروهای اقتصادی از محدوده زیر ۵۰۰ میلیون تومان خارج شوند. خودروهایی که سال گذشته در بازه ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیون عرضه می‌شدند، اکنون فاصله زیادی با این اعداد دارند.

    خودروسازان مهم‌ترین دلیل افزایش قیمت را رشد هزینه‌های تولید عنوان می‌کنند؛ هزینه‌هایی که شامل مواد اولیه، قطعات وارداتی، دستمزد نیروی کار، انرژی و هزینه‌های لجستیکی می‌شود. این افزایش هزینه‌ها فشار مستقیمی بر قیمت نهایی خودرو گذاشته و خودروهای ارزان‌قیمت را از بازار حذف کرده است.

    نام خودرو قیمت خودرو دربازار امروز ۲۴ آبان ماه
    سورن پلاس دوگانه‌سوز ۱٫۰۲۶٫۰۰۰٫۰۰۰
    دنا پلاس MT6 ۱٫۱۶۷٫۰۰۰٫۰۰۰
    دنا پلاس اتوماتیک ۱٫۳۸۸٫۰۰۰٫۰۰۰
    پژو ۲۰۷ موتور TU3 ۹۳۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    پژو ۲۰۷ دنده‌ای هیدرولیک ۱٫۰۶۸٫۰۰۰٫۰۰۰
    پژو ۲۰۷ دنده‌ای پانوراما ۱٫۱۳۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    پژو ۲۰۷ اتوماتیک ۱٫۳۱۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    رانا پلاس ۹۲۲٫۰۰۰٫۰۰۰
    تارا اتوماتیک V4 ۱٫۳۶۹٫۰۰۰٫۰۰۰
    هایما ۸ اس ۲٫۷۴۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    اطلس GL ۷۵۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    اطلس اتوماتیک ۱٫۰۱۵٫۰۰۰٫۰۰۰
    کوییک RS ۶۷۴٫۰۰۰٫۰۰۰
    کوییک GX ۶۸۸٫۰۰۰٫۰۰۰
    شاهین GL ۱٫۰۲۹٫۰۰۰٫۰۰۰
    شاهین اتوماتیک G ۱٫۲۶۳٫۰۰۰٫۰۰۰
    چانگان CS55 ۲٫۹۹۰٫۰۰۰٫۰۰۰
    ساینا GX دوگانه سوز ۷۴۵٫۰۰۰٫۰۰۰
    سهند S ۷۵۲٫۰۰۰٫۰۰۰
  • چالش‌های صنعت خودرو؛ سرکوب تولید داخلی، حمایت از مونتاژکاری

    چالش‌های صنعت خودرو؛ سرکوب تولید داخلی، حمایت از مونتاژکاری

    به گزارش اقتصادران، مرکز پژوهش های مجلس چندی پیش در گزارشی با عنوان پایش دوره ای شاخص های ترسیم کننده وضعیت صنعت خودرو را ارائه کرد که بر اساس آن برای تولید هر خودرو در داخل کشور به طور میانگین ۲ هزار دلار ارز مصرف می شود.

    در این گزارش تاکید شده بود که نبود یک نظام انگیزشی کارآمد و منسجم به ویژه در ارتباط با ساختار تعرفه ای باعث شده صنعت خودروسازی ایران به سمت مونتاژ کاری پیش برود.

    تولید خودرو در کشور به خاطر عدم تناسب بین هزینه تمام شده با قیمت گذاری دستوری، افزایش هزینه‌های اولیه تولید و کسب سود کمتر منجر شده است تا گرایش شرکت‌های خودرویی بیشتر به سمت خودروهای مونتاژی باشد از سوی دیگر گزارش بانک مرکزی مهر تاییدی بر این مساله است.

    مونتاژکاری برای شرکت های خودرویی، راهی کوتاه‌مدت و کم‌هزینه برای ادامه فعالیت است، شرکت‌ها با مونتاژ می‌توانند سریع‌تر محصول به بازار دهند، بدون اینکه ریسک های تولید را بپذیرند. چالش‌های اقتصادی، تحریم‌ها و نبود زیرساخت‌های فناوری، عدم حمایت از خودروسازان، شرکت های خودرویی را از مسیر تولید و توسعه به سمت یک کارخانه‌ی مونتاژ بزرگ سوق داده است.

    طبق آخرین گزارش از بانک مرکزی نشان می دهد که صنایع حمل و نقل و خودرو از ابتدای سال جاری تا ۱۷ آبان ۵ میلیارد و ۲۹۶ میلیون دلار از طریق مرکز مبادله ارز و طلای ایران گرفتند که این میزان ۲۱ درصد کل ارز تخصیصی به صنایع است. کل ارز تخصیصی به صنایع طی این مدت بیش از ۲۵ میلیارد و ۵۰۳ میلیون دلار بوده است.

    بررسی دقیق تر از ارز تخصیصی بیانگر آن است که در حال حاضر بیش از نیمی از منابع ارزی صنعت خودرو ایران به شرکت‌هایی اختصاص می‌یابد که فعالیت اصلی‌شان مونتاژ خودروهای خارجی است، نه تولید واقعی، از این رو سهم مونتاژکاران از منابع ارزی نزدکی به دو برابر شده است.

    کارشناسان نیز معتقد هستند که چالش های صنعت خودرو سازی از جمله قیمت گذاری دستوری با دخالت نهادهای مختلفی از جمله سازمان حمایت از تولیدکنندگان و مصرف کنندگان و شورای رقابت، ناترازی انرژی، زیان انباشته، افزایش هزینه نهاده های تولید، محدودیت در تخصیص ارز و سایر موارد منجر به کاهش آمارهای تولید و گرایش به سمت مونتاژکاری شده است.

    روند کاهشی تولید در ۲ خودروساز بزرگ

    بررسی وضعیت تولید سه خودروساز بزرگ کشور در نیمه نخست امسال در سامانه کدال نیز نشان می دهد که امسال در مقایسه با مدت مشابه پارسال تولید با کاهش ۱۲ درصدی روبرو بوده است، یعنی سه خودروساز ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو در مجموع ۴۰۴ هزار و ۴۶۱ دستگاه خودرو تولید کردند که امسال معادل ۵۶ هزار و ۱۲۲ دستگاه خودرو کمتر تولید کردند. هر چند شرکت ایرانخودرو روند مثبت تولید را طی می کند.

    درباره علل گرایش خودروسازان به سمت مونتاژکاری امیرحسن کاکایی، کارشناس صنعت خودرو به خبرنگار اقتصادی ایرنا می گوید: سیاست گذاری و قوانین طبیعی مجلس و دولت به صورتی است که تولید کننده را به سمت مونتاژکاری سوق می دهد؛ اکنون در کنار مونتاژکاران، ۲ شرکت بزرگ خودروساز سایپا و ایرانخودرو هم به سمت مونتاژکاری رفته اند و آن بخشی که داخلی سازی باقی مانده، زیانده است.

    کارشناس صنعت خودرو اضافه می کند: ۳۰۰همت زیان انباشته در ۲ شرکت بزرگ خودروساز به خاطر قیمت گذاری دستوری مسیر تولید را کند کرده است.

    وی با بیان اینکه خودروسازان مونتاژی سود می کنند می گوید: از روی خروجی های سیاست گذاری در چهار سال گذشته می توان فهمید که سیاست گذاری به سمت مونتاژکاری است آیا تولید داخل باید این گونه سرکوب می شد تا در مقابل آن مونتاژکاران و واردکنندگان سود کنند.

    طرح ساماندهی بازار خودرو به نفع منتاژکار یا خودروساز

    کاکایی به قوانین در مجلس برای حمایت از مونتاژ و واردات اشاره کرده و می گوید: بررسی کنید در دو دوره گذشته نماینده مردم در مجلس چند بار در رفع موانع تولید خودرو صحبت کردند اما بیشتر رفع موانع در حوزه واردات بوده است!

    این کارشناس عنوان می کند: در پنج سال گذشته «طرح ساماندهی بازار خودرو» وارد مجلس شد که پس از مدتی اسم آن را تغییر دادند ولی داخل این طرح به طور دقیق تولید را از وارات جدا کرده و موانع تولید را از متن برداشته اند و تسهیل واردات اتفاق افتاده است.

    وی ابراز می کند: هر چند روز یک بار توسط مجلس و بخش های دیگر موانع جدید جلوی تولید می گذارند و به مشکلات صنعت دامن می زنند، باید تفکر کلان به تولید مونتاژ محور و واردات محور در کشورمان اصلاح شود و این مانع تراشی ها از بین برود وگرنه هر روز تولید یک قدم به سمت مونتاژکاری حرکت می کند.

    کارشناس صنعت خودرو با تاکید بر اینکه نیاز به جراحی در سیاست گذاری و قانون گذاری نیاز داریم می گوید: قانون ساماندهی صنعت خودرو هم اشتباه است تبعیض آشکار بین تولید و واردات دارد حتی نگاهی به عملکرد شورای رقابت و سازمان حمایت تولیدکنندگان و مصرف کنندگان نیز نشان می دهد که نحوه قیمت گذاری بر روی خودروی داخلی با مونتاژی و وارداتی فرق می کند و تولید داخل سرکوب می شود.

    کاکایی می گوید: نتیجه ریل گذاری به سمت مونتاژکاری باعث شده است که حداکثر داخلی سازی در کشورمان به ۲۰ درصد برسد و رفتار بخش خصوصی بر اساس معیارها و ریل گذاری های دولت باشد.

  • واردات خودرو در هزارتوی بوروکراسی اداری گیر افتاد / اسامی برندهای مجاز برای واردات خودرو مشخص شد

    واردات خودرو در هزارتوی بوروکراسی اداری گیر افتاد / اسامی برندهای مجاز برای واردات خودرو مشخص شد

    به گزارش اقتصادران، گمرک روز گذشته در خبری از اعلام برندهای مجاز برای واردات خودرو توسط ایرانیان خارج از کشور به کلیه گمرکات کشور خبر داد. البته فهرست این برندها پیش‌‌‌‌‌‌تر در مهرماه منتشرشده بود، اما گمرک روز گذشته اعلام کرد؛ این لیست به گمرکات کشور ابلاغ شده‌است. به ‌این‌ترتیب به‌نظر می‌رسد؛ واردات خودرو توسط ایرانیان خارج از کشور یک گام دیگر به مرحله عملیاتی نزدیک می‌شود.

    در فهرست خودروهای مجاز اسامی برندهایی از قبیل: مرسدس بنز، بی‌‌‌‌‌‌ام‌‌‌‌‌‌و، فولکس واگن، آئودی، کیا، هوندا، سیتروئن، پژو، نیسان، اشکودا، کوپر، بی‌‌‌‌‌‌وای‌‌‌‌‌‌دی، ام‌‌‌‌‌‌جی، چانگان، هیوندای، تویوتا، لکسوس، رنو، مزدا و داچیا دیده می‌شود.

    در این بین، نگاهی به فهرست برندهای مجاز برای واردات توسط خارج‌‌‌‌‌‌نشینان نشان می‌دهد؛ بیشتر برندهای مجاز برای ورود این افراد، همان برندهایی است که از سوی شرکت‌های واردکننده به کشور ورود کرده‌اند، بنابراین واردات این دست از خودروها احتمالا در مورد خدمات پس از فروش با مشکل جدی مواجه نشود. اما به‌نظر می‌رسد اقدامات بوروکراتیک در جهت واردات خودرو توسط ایرانیان مقیم خارج از کشور بسیار طولانی شده‌است. درحالی روزهای پایانی هشتمین ماه از سال‌را پشت‌سر می‌‌‌‌‌‌گذاریم که هنوز جزئیات اداری این شکل از واردات خودرو در حال سپری‌شدن است و به‌نوعی در تله نامه‌‌‌‌‌‌نگاری گرفتار شده‌است.

    پیش‌‌‌‌‌‌تر نیز در مهرماه وقتی ابلاغیه شهریور گمرک ایران در مورد برندهای مجاز برای واردات ایرانیان خارج از کشور منتشر شد، بسیاری این موضوع را نشانه‌‌‌‌‌‌ای از قریب‌الوقوع‌بودن اجرایی‌شدن این قانون درنظر گرفتند اما به‌نظر می‌رسد که روند نامه‌‌‌‌‌‌نگاری در این رابطه همچنان ادامه دارد و ثبت‌سفارش‌‌‌‌‌‌ها در این راستا هنوز آغاز نشده‌است.

    حتی اگر ثبت‌سفارش‌‌‌‌‌‌ها نیز باز شود در ادامه نیز طراحی سازوکار چندلایه برای احراز شرایط متقاضیان، از جمله تایید اقامت از سوی وزارت امورخارجه و استعلام سیستمی در زمان ثبت‌سفارش، اگرچه برای جلوگیری از سوءاستفاده و شفاف‌سازی منشأ ارز درنظر گرفته‌شده، اما در عمل موجب کندی و پیچیدگی بیش از حد فرآیند می‌شود. به بیان دیگر، درحالی‌که هدف اصلی این طرح تسهیل ورود خودرو از طریق منابع ارزی شخصی بوده‌است، تعدد نهادهای درگیر و الزام به هماهنگی میان وزارت‌خارجه، بانک‌مرکزی و وزارت صمت عملا ریسک تاخیر و اصطکاک اداری را افزایش می‌دهد. اگرچه ابلاغ فهرست برندها گامی مثبت در جهت اجرای مصوبه تلقی می‌شود، اما تداوم روند فعلی نشان می‌دهد؛ سیاستگذار هنوز به جمع‌بندی نهایی درباره چگونگی اجرای این طرح نرسیده‌است. در صورت تداوم این بلاتکلیفی، احتمال می‌رود که فرصت اجرای قانونی آن در سال‌مالی جاری از دست برود.
  • واردات خودرو جان دوباره می گیرد؟

    واردات خودرو جان دوباره می گیرد؟

    به گزارش اقتصادران، این تصمیم نه‌تنها از منظر اقتصادی به نفع بازار و مصرف‌کنندگان است، بلکه از جهت روانی نیز ثبات و آرامش نسبی را به خریداران بازمی‌گرداند. پویا عباسیان، فعال حوزه اقتصاد بین‌الملل،  گفت: «پس از حدود هشت ماه بلاتکلیفی، کاهش تعرفه‌های وارداتی به‌صورت پلکانی باعث شد تا مسیر ورود خودروهای اقتصادی هموارتر شود. این تصمیم به‌ویژه در شرایطی اهمیت دارد که در نیمه نخست سال، واردات خودرو بسیار پایین‌تر از سطح پیش‌بینی‌شده بود و بازار با کمبود عرضه و افزایش قیمت مواجه شد. با اجرای مصوبه جدید، امید می‌رود روند ترخیص خودروها در گمرک تسریع و بازار از رکود خارج شود.»

    عباسیان در ادامه با اشاره به جزئیات تعرفه‌ها افزود: «بر اساس مصوبه نهایی، خودروهای با حجم موتور تا ۱۵۰۰ سی‌سی با سود بازرگانی ۱۶ درصد، خودروهای بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ سی‌سی با نرخ ۳۶ درصد و خودروهای با حجم موتور بالای ۲۰۰۰ سی‌سی تا بیش از ۳۰۰۰ سی‌سی با تعرفه‌ای بین ۱۵۱ تا ۱۸۶ درصد مواجه خواهند بود. این ساختار پلکانی به دولت اجازه می‌دهد واردات خودروهای لوکس را کنترل و در عین حال زمینه ورود خودروهای اقتصادی و کم‌مصرف را فراهم کند.»نهاد

    اجرای تعرفه‌های پلکانی چه تاثیری بر وضعیت فعلی بازار خودروهای وارداتی دارد؟

    اجرای تعرفه‌های پلکانی را می‌توان به‌نوعی بازدم تازه برای بازار خودرو دانست. طی ماه‌های گذشته، واردکنندگان در بلاتکلیفی به سر می‌بردند و هیچ چشم‌انداز روشنی برای میزان هزینه‌های واردات وجود نداشت. همین موضوع باعث شد تا بسیاری از فعالان اقتصادی از ثبت سفارش خودداری کنند و حجم واردات به شدت کاهش یابد. نتیجه آن، افزایش مصنوعی قیمت‌ها و شکل‌گیری بازار غیرشفاف بود. اکنون با مشخص شدن تعرفه‌ها، مسیر تجارت خودروهای خارجی بار دیگر باز شده است. این سیاست ضمن ایجاد اطمینان برای فعالان اقتصادی، می‌تواند از احتکار و سفته‌بازی در بازار خودرو جلوگیری کند. از سوی دیگر، اجرای این مصوبه به معنای کاهش زمان ترخیص خودروها در گمرک و افزایش سرعت ورود خودروهای اقتصادی به کشور است؛ امری که در نهایت به تعادل عرضه و تقاضا در بازار منجر می‌شود.

    با توجه به ساختار جدید تعرفه‌ها، آیا انتظار کاهش قیمت در بازار وجود دارد؟

    بدون تردید کاهش تعرفه‌ها در بخش خودروهای کم‌حجم و اقتصادی می‌تواند زمینه افت قیمت‌ها را فراهم کند، هرچند این کاهش به‌صورت تدریجی رخ خواهد داد. در واقع، سیاست پلکانی به دولت این امکان را می‌دهد که بین حمایت از تولید داخلی و نیاز واقعی مردم توازن برقرار کند. اگر عرضه خودروهای اقتصادی وارداتی افزایش یابد، رقابت میان برندها شدت می‌گیرد و به‌مرور شاهد کاهش قیمت‌ها خواهیم بود. البته باید توجه داشت که تعرفه تنها یکی از مولفه‌های موثر بر قیمت است. عوامل دیگری چون نرخ ارز، هزینه حمل‌ونقل بین‌المللی، تعرفه قطعات و سیاست‌های بانکی نیز بر قیمت نهایی تاثیر می‌گذارند. بنابراین، اگر دولت بخواهد از مزایای واقعی کاهش تعرفه بهره‌مند شود، باید مجموعه‌ای از سیاست‌های مکمل را در کنار آن اجرا کند.

    برخی منتقدان معتقدند کاهش تعرفه‌ها می‌تواند تهدیدی برای تولید داخل باشد. آیا این نگرانی را وارد می‌دانید؟

    این دیدگاه در ظاهر درست است، اما در واقعیت باید نگاه عمیق‌تری داشت. سیاست تعرفه‌های پلکانی نه با هدف ضربه‌زدن به تولید داخلی، بلکه برای ایجاد رقابت سالم و واقعی در بازار تدوین شده است. زمانی که تولیدکنندگان داخلی با محصولاتی روبه‌رو شوند که از لحاظ کیفیت، مصرف سوخت و قیمت با محصولات آن‌ها رقابت می‌کنند، ناچار خواهند شد سطح فناوری، طراحی و خدمات پس از فروش خود را ارتقا دهند. از سوی دیگر، واردات خودروهای اقتصادی می‌تواند فشار روانی ناشی از گرانی و کمبود عرضه را از دوش مردم بردارد و مانع از شکل‌گیری نارضایتی عمومی شود. این سیاست در نهایت به نفع تولیدکنندگان واقعی نیز هست، زیرا بازاری رقابتی همیشه پویاتر از بازاری انحصاری عمل می‌کند.

    درباره نقش مجلس شورای اسلامی در تصویب و تایید این مصوبه بیشتر توضیح دهید؟

    این مصوبه پس از بررسی در هیات تطبیق قوانین دولت و تایید وزارت صمت، به مجلس شورای اسلامی ارسال شد. رئیس مجلس در نامه‌ای رسمی به شماره ۶۵۱۴۴ مورخ ۱۳ آبان‌ماه ۱۴۰۴، عدم مغایرت مصوبه دولت با اصول ۸۵ و ۱۳۸ قانون اساسی را اعلام کرد. این تایید در واقع به معنای پشتوانه قانونی کامل برای اجرای طرح است.

    اهمیت این اتفاق در آن است که مجلس و دولت در موضوعی حساس همچون واردات خودرو به اجماع رسیده‌اند. این هم‌گرایی می‌تواند زمینه‌ساز ثبات سیاست‌گزاری و جلوگیری از تصمیمات ناگهانی باشد. از نگاه من، این هماهنگی میان قوا پیامی مثبت برای فعالان اقتصادی دارد؛ پیامی مبنی بر این‌که دوره تصمیمات مقطعی و متناقض در حال پایان است.

    برای اجرای موفق این سیاست چه الزامات و پیش‌شرط‌هایی لازم است؟

    نخستین و شاید مهم‌ترین پیش‌شرط، ثبات مقررات است. واردکنندگان برای برنامه‌ریزی، نیاز به اطمینان از ثبات سیاست‌های تجاری دارند. اگر دولت هر سال ساختار تعرفه‌ها را تغییر دهد یا در میانه سال تصمیمات تازه بگیرد، دوباره بازار دچار سردرگمی می‌شود. دوم، دولت باید جزئیات دقیق فهرست خودروهای مشمول هر پله تعرفه را به‌صورت شفاف اعلام کند تا هیچ‌گونه ابهامی برای فعالان باقی نماند. نکته دیگر مربوط به تخصیص ارز است. اگرچه کاهش تعرفه‌ها گام مثبتی است، اما بدون تسهیل در روند تخصیص ارز به واردکنندگان، نتیجه مورد انتظار حاصل نخواهد شد. دولت باید هماهنگی لازم را میان وزارت صمت، بانک مرکزی و گمرک برقرار کند تا فرآیند واردات روان‌تر شود.

    تأثیر اجرای تعرفه‌های پلکانی بر بازار خودروهای لوکس چگونه خواهد بود؟

    در بخش خودروهای لوکس و با حجم موتور بالا، تعرفه‌ها همچنان سنگین باقی مانده و در محدوده ۱۵۱ تا ۱۸۶ درصد تعیین شده‌اند. این یعنی دولت همچنان کنترل شدیدی بر ورود خودروهای گران‌قیمت دارد تا ارز کشور صرف کالاهای مصرفی لوکس نشود. این رویکرد هوشمندانه است، چرا که ضمن ایجاد امکان برای واردات خودروهای مردمی، مانع از خروج بی‌رویه ارز برای خودروهای غیرضروری می‌شود. در واقع، تعرفه‌های پلکانی نوعی تعادل ایجاد کرده‌اند: از یک‌سو بازار خودروهای لوکس محدود می‌ماند و از سوی دیگر، بازار خودروهای اقتصادی جان تازه‌ای می‌گیرد. این ترکیب، به عدالت اقتصادی نزدیک‌تر است.

    آینده بازار خودرو در ماه‌های آینده را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟

    اگر دولت به تعهدات خود پایبند بماند و اجرای مصوبه را بدون وقفه ادامه دهد، تا پایان سال شاهد رونق نسبی در بازار خودرو خواهیم بود. ورود خودروهای جدید باعث افزایش رقابت، ارتقای خدمات و کاهش فاصله قیمت میان کارخانه و بازار می‌شود. از طرف دیگر، با آرام شدن فضای روانی بازار، خریداران نیز با اطمینان بیشتری تصمیم خواهند گرفت. اما اگر دوباره شاهد تغییر ناگهانی در بخشنامه‌ها یا محدودیت‌های ارزی باشیم، تمام دستاوردهای فعلی از بین خواهد رفت. در نهایت، سیاست پلکانی تعرفه‌ها می‌تواند نقطه آغاز اصلاحات پایدار در بازار خودرو باشد، به‌شرط آن‌که با شفافیت، نظارت و استمرار همراه شود.

  • سرنوشت بازار خودرو پس از فعال‌‌‌‌‌شدن «ماشه» / فاصله معنادار واقعیت بازار و آنچه دولت از آن دم می زند

    سرنوشت بازار خودرو پس از فعال‌‌‌‌‌شدن «ماشه» / فاصله معنادار واقعیت بازار و آنچه دولت از آن دم می زند

    به گزارش اقتصادران، ناکارآمدی ابزارهای تنظیم‌گری دولت دربازار خودرو اثبات شد. با وجود صدور بخشنامه‌ها، کنترل عرضه و تقاضا و همچنین اعلام نرخ‌های رسمی از سوی سیاستگذار، میانگین قیمت خودروهای داخلی پس از فعال شدن مکانیسم ماشه ۱۹درصد رشد کرده است. به نظر می‌رسد سیاستگذار در تحلیل رابطه میان ابزارهای تنظیم‌گری و مداخله در بازار دچار خطای محاسباتی شده است.

    سیاستگذار خودرویی در حالی همچنان از «تنظیم بازار» به‌عنوان ماموریت اصلی خود یاد می‌کند که واقعیت‌های قیمتی در بازار نشان می‌دهد؛ ابزارهای مورداستفاده در موضوع تنظیم‌‌‌‌‌گری خودرو اثرگذاری خود را از دست داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند. با وجود سیاست‌های متعدد دولت برای کنترل قیمت و تنظیم بازار خودرو از جمله صدور بخشنامه، محدودیت عرضه و اعلام نرخ رسمی، بررسی آماری «دنیای‌‌‌‌‌اقتصاد» نشان می‌دهد که در سه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماهه اخیر قیمت خودروهای داخلی به‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طور میانگین ۱۹‌‌‌‌‌درصد افزایش یافته‌‌‌‌‌است.

     این روند نشان می‌دهد ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری دولت عملا از کار افتاده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند و بازار‌ دیگر از فرمان سیاستگذار تبعیت نمی‌کند. بر این اساس بررسی روند سه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماهه قیمت خودروهای داخلی و وارداتی (اول شهریورماه تا ۱۹ آبان) بیانگر این موضوع است که با فعال‌‌‌‌‌شدن «مکانیسم ماشه» و به‌همراه آن رشد نرخ ارز، تشدید انتظارات تورمی و نااطمینانی نسبت به سیاستگذاری، بازار خودرو را با رشد میانگین ۱۹‌‌‌‌‌درصدی قیمت مواجه کرده‌است. این در حالی است که طی همین دوره، وزارت صمت مجموعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای از سیاست‌ها و دستورالعمل‌های تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گرانه را برای کنترل بازار در دستور کار قرارداده، حال آنکه هیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کدام از این ابزارها نتوانستند مانع از رشد قیمت‌ها شوند.

    برآورد اظهارات تحلیلگران نشان می‌دهد؛ فعال‌‌‌‌‌شدن مکانیسم ماشه در سه ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماهه اخیر، اثر همزمان سه متغیر را نمایان کرده‌‌‌‌‌است؛ اول، کاهش عرضه ناشی از محدودیت نقدینگی خودروسازان؛ دوم، رشد نرخ ارز که بلافاصله به بازار خودرو سرایت کرد‌ و سوم، انتظارات تورمی که خریداران را به حفظ ارزش دارایی از طریق خودرو سوق داد. در چنین شرایطی، ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری دولت که محدود به قیمت‌گذاری دستوری و بخشنامه و غیره است، عملا کارکردی جز نمایش ظاهری کنترل بازار ندارند. همان‌‌‌‌‌طور که عنوان‌شده تنظیم بازار بدون هماهنگی سیاست‌های کلان اقتصادی، صرفا در قالب بخشنامه یا تصمیم اداری قابل‌‌‌‌‌تحقق نیست. حتی اگر وزارت صمت قیمت‌ها را محدود کند یا عرضه را به‌طور مقطعی افزایش دهد، تا زمانی‌که انتظارات تورمی در اقتصاد بالاست، بازار خودرو همچنان واکنش مستقل خود را نشان خواهد داد.

    بررسی داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های قیمتی نشان می‌دهد که بازار خودرو دیگر به سیگنال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های رسمی دولت پاسخ نمی‌دهد. در چنین فضایی، ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری سنتی مانند دستورالعمل فروش، محدودیت عرضه یا اعلام نرخ پایه، نه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تنها کارآیی ندارند بلکه در برخی موارد به تشدید بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اعتمادی در بازار منجر می‌شوند. در نهایت، روند سه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماهه اخیر نشان داد که «بازار خودرو تنظیم نمی‌شود؛ مگر آنکه اقتصاد کلان تنظیم شود.» رشد سرسام‌آور قیمت‌ها در برابر سیاست‌های کنترل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گرانه دولت طی ۶– ۵ سال گذشته نشانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای روشن از پایان ‌‌‌‌‌دوره کارآمدی ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری سنتی است؛ وضعیتی که به‌‌‌‌‌نظر می‌رسد برای اصلاح آن قیمت‌گذاری دستوری یا ابلاغ بخشنامه و غیره دیگر کارآیی ندارد. با این اوصاف پرسش اساسی که مطرح می‌شود این است که چرا سیاستگذار کماکان بر ادامه ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری در بازار خودرو اصرار دارد و از این موضع عقب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نشینی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند؟

    علت اصرار دولت بر سیاست‌های تنظیم‌‌‌‌‌گری

    اصرار سیاستگذار بر ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری ناکارآمد در بازار خودرو مانند قیمت دستوری، محدودیت‌های فروش و صدور بخشنامه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مقطعی، در حالی‌که آمارها نشان‌دهنده ناکارآمدی آنها در برابر عوامل کلان اقتصادی است، در چند محور اصلی ریشه دارد. به‌نظر می‌رسد مهم‌ترین دلیل اصرار، نیاز به حفظ وجهه عمومی و مدیریت انتظارات است. عقب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نشینی کامل از سیاست‌های «تنظیم بازار» به‌منزله پذیرش این است که دولت کنترلی بر یکی از بزرگ‌‌‌‌‌ترین بازارهای کالاهای مصرفی-سرمایه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای کشور ندارد. در نگاه عمومی، این موضوع به‌معنای بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کفایتی است.

    اگر دولت ابزارهای دستوری را رها کند و قیمت‌ها آزادانه تحت‌‌‌‌‌تاثیر نرخ ارز و تورم رشد کنند، آمار رسمی تورم و هزینه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زندگی به‌‌‌‌‌شدت صعودی خواهد شد. سیاست‌های تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری، هرچند در قیمت‌های واقعی بازار موثر نیستند، اما پایه و اساس قیمت‌های اعلامی و فروش کارخانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای را کنترل می‌کنند و این امر به دولت اجازه می‌دهد تا تورم رسمی را در سطح پایین‌تری نگه دارد. در ضمن ادامه مداخلات، به سیاستگذار این امکان را می‌دهد که از اهرم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نظارتی برای وادار‌‌‌‌‌کردن خودروسازان به انجام برخی تعهدات مانند ارتقای‌کیفیت در قبال قیمت‌گذاری یا تخصیص سهمیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها استفاده کند، حتی اگر این مداخلات به کاهش سودآوری منجر شود.

    از سوی دیگر سیاستگذار بر کارآیی بخشنامه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها باور دارد؛ یعنی دستگاه‌های نظارتی به‌جای تمرکز بر اصلاح ساختارهای ریشه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای مانند سیاست‌های ارزی و نقدینگی، ترجیح می‌دهند با صدور بخشنامه، یک «توقف موقت» در بازار ایجاد کنند. آنها تصور می‌کنند که اگر بخشنامه درست تنظیم شود، بازار باید اطاعت کند. همچنین یک مشکل اصلی، نبود هماهنگی سیاست‌های ارزی، پولی و صنعتی است. سیاستگذار خودرویی اغلب در یک جزیره عمل می‌کند و نمی‌تواند یا نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد اهرم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های قدرتمندتری چون بانک‌‌‌‌‌مرکزی یا سازمان برنامه و بودجه را با خود همراه کند و یک هماهنگی ایجاد کند. در بخش ملاحظات اجتماعی نیز سیاستگذار بر این باور است که اگر قیمت‌های کارخانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای کاملا رها شوند، خودروساز از این موضوع استفاده کرده و قیمت‌ها افسارگسیخته افزایش پیدا می‌کنند که این موضوع به ضرر مصرف‌‌‌‌‌کنندگان تمام می‌شود. به‌ این‌ترتیب حفظ قیمت دستوری از نگاه سیاستگذاران، حتی اگر به بازار سیاه دامن بزند، این پیام را مخابره می‌کند که دولت «حامی مصرف‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کننده» است و اجازه نمی‌دهد قیمت‌ها به‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طور کامل افسارگسیخته شوند.با این اوصاف، اصرار دولت بر ابزارهای تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری، تلاشی است برای مدیریت تبعات تورم کلان، نه مدیریت واقعی قیمت‌ها. سیاستگذار می‌خواهد بر این باور عمومی پافشاری کند که «ما کنترل اوضاع را در دست داریم»، حتی اگر آمارها نشان دهد که بازار از قوانین متغیرهای کلان اقتصادی پیروی می‌کند. این رویکرد، در تضاد با ماهیت بازار است و مادامی که اصلاحات در اقتصاد کلان صورت نگیرد، سیاست تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری در خودرو صرفا «نمایش کنترل» خواهد بود.

    نقاط اوج قیمت خودرو در یک دهه اخیر

    اما روند تغییرات قیمت خودرو در یک دهه اخیر در ایران از سال ۹۳ تا ۱۴۰۴ پرفراز و نشیب بوده و اوج‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های قیمتی متعددی را در بازار پشت‌سر گذاشته که با شوک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های اقتصادی همزمان بوده‌‌‌‌‌است. می‌توان گفت افزایش نرخ ارز، انتظارات تورمی در نتیجه تحریم‌های سختگیرانه و محدودیت در عرضه و انحصار در این وضعیت نقش تعیین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کننده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای را ایفا کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند. به‌عنوان نمونه در پسابرجام یعنی در دوره زمانی ۹۷ تا ۹۸ یک شوک قیمتی شدید در بازار خودرو اتفاق می‌افتد که اولین اوج بزرگ محسوب می‌شود. از جمله دلایل این امر نیز می‌توان به خروج آمریکا از برجام، جهش شدید نرخ ارز در نتیجه تشدید تحریم‌ها و کاهش شدید واردات اشاره کرد.

    از سال ۹۹ تا ۱۴۰۰ هم رشد تصاعدی را در بازار خودرو شاهد بودیم که آن‌هم نتیجه تداوم اثرات شوک ارزی، افزایش نقدینگی، اثرات رکود اقتصادی و محدودیت‌های شدید عرضه ناشی از توقف یا کندی واردات و تولید بود. در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ هم به‌دلیل مواردی از قبیل نوسانات شدیدتر در بازار ارز، افزایش مداوم تورم عمومی و افزایش شکاف بین قیمت دستوری و قیمت بازار شاهد اوج‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های متوالی در بازار خودرو هستیم. در دوره زمانی ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ با ادامه تنظیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری دستوری در کنار فشارهای تورمی شاهد تثبیت نسبی و سپس افزایش قیمت‌ها در سایه تحولات سیاسی هستیم.

    بدین‌ترتیب تحولات اخیر در بازار خودروی ایران نشان می‌دهد؛ همچنان که سیاستگذار بر تنظیم بازار به سبک خود اصرار دارد، بازار مسیر خود را طی می‌کند. برای نمونه، بررسی قیمتی انواع خودروهای داخلی و وارداتی در ابتدای شهریور یعنی قبل از فعال‌‌‌‌‌شدن مکانیسم ماشه در ششم مهر ماه در مقایسه با روز گذشته نشان می‌دهد که آنچه دولت از آن دم می‌زند، با واقعیات بازار فاصله معناداری دارد. برای مثال خودروی کوئیک‌پلاس اتومات که در ابتدای شهریورماه ۶۳۰‌‌‌‌‌میلیون تومان قیمت خورده بود، روز گذشته بهای آن در بازار آزاد به ۷۹۰‌‌‌‌‌میلیون تومان رسید که این یعنی قیمت این خودرو در بازه زمانی بررسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شده با افزایش ۱۶۰‌‌‌‌‌میلیونی معادل ۲۵٫۴‌‌‌‌‌درصدی مواجه شده‌است.

    از سوی دیگر، خودروی شاهین اتومات آپشنال هم که قیمت آن در روز نخست شهریورماه یک‌‌‌‌‌میلیارد و ۲۲۰‌‌‌‌‌میلیون تومان بود، با رشد ۳۰۵‌‌‌‌‌میلیونی دیروز به یک‌‌‌‌‌میلیارد و ۵۲۵‌‌‌‌‌میلیون تومان رسید. در بازار خودروهای وارداتی هم وضع به همین منوال است؛ به‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که قیمت انواع خودرو به‌‌‌‌‌طور میانگین با رشد ۱۹٫۸‌‌‌‌‌درصدی در مدت نزدیک به سه ماه مواجه شده‌است. در این بین، خودروی سوزوکی بالنو، رشد ۵۰۰‌‌‌‌‌میلیون تومانی معادل ۲۵‌‌‌‌‌درصد را تجربه کرده‌است. افزایش قیمت خودروی فیات هم مثال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زدنی است، این خودرو که در روز نخست سومین ماه تابستان به بهای سه‌‌‌‌‌میلیارد و ۳۰۰‌‌‌‌‌میلیون تومان دادوستد می‌شد، ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بهای آن روز گذشته به چهار‌‌‌‌‌میلیارد تومان رسید که این یعنی رشد قیمت ۷۰۰‌‌‌‌‌میلیون تومانی.

  • دولت پول ندارد، خودرو هم نیست؛ وعده واردات روی کاغذ مانده است

    دولت پول ندارد، خودرو هم نیست؛ وعده واردات روی کاغذ مانده است

    به گزارش اقتصادران، در حالی که صنعت خودرو کشور در گرداب تصمیم‌های متناقض گرفتار شده و بازار وارداتی‌ها همچنان زیر سایه سیاست‌های دولتی، نیمه‌تعطیل به‌نظر می‌رسد، آمارها نشان می‌دهد طی ۸ ماه گذشته روند ورود خودروهای خارجی به کشور عملا متوقف مانده است. وعده‌های مکرر دولت برای «آزادسازی واردات»، «تامین ۳ میلیارد دلار ارز» و «تسهیل ثبت سفارش» یکی پس از دیگری به بن‌بست خورده و نتیجه، بازار بی‌جان و مصرف‌کننده‌ای سرگردان است که نه از ثبات قیمت خبری دارد و نه از عرضه واقعی خودرو. در شرایطی که دولت در بودجه خود به پیش‌بینی درآمد از محل واردات خودرو تاکید کرده، نه سازوکار شفاف ارزی ارائه شده و نه بخش خصوصی اجازه فعالیت مستقل دارد. از سوی دیگر، سامانه‌های دولتی به جای ساماندهی بازار، به مانعی برای تجارت رسمی تبدیل شده‌اند و همچنان بخش عمده تصمیم‌گیری‌ها در اتاق‌های بسته انجام می‌شود.

    برای بررسی دقیق‌تر وضعیت واردات خودرو با «مهدی دادفر»، دبیر انجمن واردکنندگان خودرو به گفت و گو پرداختیم؛

    وضعیت فعلی واردات خودرو در کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ چه میزان خودرو وارد شده و تا پایان سال چه انتظاری می‌توان داشت؟

    باید بگویم وضعیت واردات خودرو در حال حاضر مطلوب نیست. دولت هنوز ثبت سفارشی به شرکت‌ها نداده است. خودروهایی که تاکنون وارد شده‌اند، مربوط به ثبت سفارش‌های معطل‌مانده از گذشته هستند. نکته جالب این‌جاست باید از دولت پرسید وقتی توان مدیریت بازار خودرو را ندارد، چرا پیش‌بینی درآمد از این بخش را می‌کند؟ در بودجه آمده ۳ میلیارد دلار برای واردات خودرو در نظر گرفته می‌شود، اما در عمل هیچ سازوکاری برای تحقق این رقم وجود ندارد. هیچ‌یک از مسئولان، در عمل موافق واردات خودرو نیستند؛ در شعار می‌گویند موافقند اما خودشان خودروهای وارداتی سوار می‌شوند. نگاه دولت به واردات خودرو صرفا تنظیم بازاری است؛ از این ستون به آن ستون. به همین دلیل معتقدم تا پایان سال بعید است حتی ۵۰ هزار دستگاه خودرو به بازار عرضه شود.

    از ابتدای سال جاری تاکنون چند دستگاه خودرو وارد کشور شده است؟

    بر اساس آمار رسمی گمرک تا پایان شهریور ماه سال جاری حدود ۱۹ هزار و ۸۰۰ دستگاه وارد شده بود و طبق گزارش‌های غیررسمی، این رقم تا امروز به حدود ۲۵ هزار دستگاه رسیده که بخش عمده آن خودروهای جانبازان معزز را شامل می‌شود. متاسفانه فضای واردات، فضای مطلوبی نیست. یک تابوی بی‌دلیل ساخته‌اند به نام واردات خودرو. نه بلدند مدیریت کنند، نه می‌دانند چگونه باید با این بازار برخورد کنند. علت اصلی هم این است که کار را به فعالان واقعی حوزه نمی‌سپارند و همیشه می‌خواهند همه چیز را خودشان کنترل کنند. تمام فرآیندها در دست دولت است. ارز را دولت می‌دهد، تایید نوع خودرو را دولت انجام می‌دهد، تعیین استاندارد هم با دولت است، نرخ را هم دولت می‌گذارد! برخلاف مصوبه شورای رقابت، همه چیز از طریق سامانه‌های دولتی انجام می‌شود. نتیجه این است که واردکنندگان واقعی عملا به «حق‌العمل‌کار دولت» تبدیل شده‌اند؛ فقط واسطه‌ای هستند که پول مردم را گرفته و به حساب دولت واریز می‌کنند، بی‌آن‌که نقشی در تصمیم‌سازی داشته باشند.

    آیا در سال جاری ارزی به واردکنندگان تخصیص یافته است؟

    بله، مقدار محدودی ارز تخصیص داده شده اما رقم دقیقش مشخص نیست. ما بارها تاکید کرده‌ایم که وزارت صمت و گمرک باید میزان ارز تخصیصی و ثبت سفارش‌ها را به تفکیک نوع و تعداد خودرو به‌صورت عمومی منتشر کنند. مردم باید بدانند چه کسانی ارز گرفته‌اند و چه کسانی ثبت سفارش کرده‌اند. شفافیت یعنی همین. آن‌چه شنیده‌ایم این است که تنها ثبت سفارش مربوط به سایپاست و سایر شرکت‌ها هیچ ثبت سفارش جدیدی دریافت نکرده‌اند. فضا کاملا غیرشفاف است.

    چشم‌انداز شما از تخصیص ارز و ثبت سفارش در ماه‌های آینده چیست؟

    صادقانه بگویم بعید می‌دانم اتفاق خاصی بیفتد. دولت هم پول ندارد، هم علاقه‌اش را، بسیاری از مسئولان حوزه اصلا تمایلی به واردات خودرو ندارند. اخیرا برخی از آن‌ها ادعا می‌کنند تراز تجاری خودرو منفی ۹ میلیارد دلار است و این را بهانه‌ای برای مخالفت با واردات می‌دانند. اما سوال اینجاست: مگر این ارزها به واردات خودرو داده شده؟ خیر، تمام آن صرف خودروسازان و قطعه‌سازان شده است. با این حال، حمله به واردات خودرو را ادامه می‌دهند.

    شما سیاست‌ فعلی برای کنترل بازار خودرو را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

    دولت پول خرج کرده اما نتیجه‌اش افزایش تورم و نارضایتی مردم بوده است. خودرو تبدیل به کالای سرمایه‌ای شده و صنعت خودروسازی در رکود است. قیمت‌گذاری دستوری، نبود بخش خصوصی واقعی و انحصار دولتی، همه دست به دست هم داده‌اند تا بازار نابسامان شود. وقتی ارزها به‌جای رقابت‌پذیری صرف حمایت بی‌حساب از خودروساز می‌شود، نتیجه‌اش منفی شدن تراز تجاری است. اگر واقعا هدف افزایش بهره‌وری بود، باید در را به روی رقابت باز می‌کردند، نه این‌که از ۹ میلیارد دلار سهمی به واردات خودرو نرسد.

    بخشی از خودروهای وارداتی که تحویل داده شده، غیرجانبازان هستند. واردات این خودروها مربوط به چه دوره‌ای است؟

    تمام خودروهایی که تا پایان شهریور تحویل داده شده‌اند، مربوط به ثبت سفارش‌های سال قبل بوده‌اند. امسال هیچ ثبت سفارش جدیدی برای خودروهای غیرجانبازان انجام نشده است. بنابراین تحویل‌های جدید ریشه در مجوزهای قدیمی دارد.

    سامانه فروش خودرو که توسط دولت ایجاد شده، چه تاثیری در بازار داشته است؟

    این سامانه دو وجه دارد؛ یک وجه نظارتی و حمایتی از مصرف‌کننده و وجه دیگر کنترل‌گرانه است. در حالت ایده‌آل، سامانه می‌تواند به مردم نشان دهد چه کسی سابقه واردات دارد، چه خودرویی آورده، با چه قیمتی فروخته و آیا تعهداتش را انجام داده یا نه، اما در عمل دولت مانع از انتشار همین اطلاعات شده است. اگر واقعا به دنبال شفافیت هستند، اول آمار واردات، تخصیص ارز و نوع خودروها را منتشر کنند، بعد سامانه بسازند. من به عنوان واردکننده حاضرم در سامانه فعالیت کنم، اما باید اجازه داشته باشم خودروهایم را در همان سامانه و از طریق نمایندگی‌ها بفروشم. ما برای شبکه فروش هزینه کرده‌ایم، آموزش داده‌ایم و زیرساخت ایجاد کرده‌ایم. متاسفانه سامانه فعلی بیشتر به گلوگاه تبدیل شده تا ابزار نظارت. بسیاری از مردم پول داده‌اند ولی هنوز خودرویی تحویل نگرفته‌اند. نتیجه آن است که نه هدف شفافیت محقق شده و نه از تقلب جلوگیری شده.

    مجلس شورای اسلامی تعرفه پلکانی واردات خودرو را تایید کرده است، زمان اجرای این تعرفه چه موقع است؟

    نخست باید بگویم انتشار عمومی مصوبات به منزله ابلاغ رسمی است و همین حالا این قانون قابلیت اجرا دارد. در این‌جا باید از «محمد باقر قالیباف» رئیس مجلس شورای اسلامی تشکر کنم که با ورود خود به این موضوع، تا حدی از التهاب روانی بازار کاست، هرچند بسیار دیر؛ در حالی به آبان رسیده‌ایم که دولت از خرداد تاکنون نتوانسته بود طرح تعرفه را نهایی کند. قوه قضاییه، وزارت صمت، گمرک و نهادهای نظارتی همه درگیر شدند، دولت بدون پشتوانه درآمدی، در بودجه رقم تعیین می‌کند و بعد هم آن را محقق نمی‌کند.

    تعرفه جدید از چه زمانی اعمال می‌شود و چه تغییری در نرخ‌ها دارد؟

    تعرفه پلکانی مصوب مجلس شورای اسلامی از زمان تصویب، شامل همه ترخیص‌ها، چه قبلی و چه بعدی، خواهد بود. این نرخ‌ها به ردیف بودجه سال ۱۴۰۴ تسری پیدا می‌کند. میانگین تعرفه همان چیزی است که دولت مدنظر داشت اما بلد نبود شفاف بگوید. حالا مجلس آن را صریح‌تر و قابل‌اجرا کرده است.

  • هرج و مرج در واردات خودرو؛ دلالی بجای نمایندگی!

    هرج و مرج در واردات خودرو؛ دلالی بجای نمایندگی!

    به گزارش اقتصادران، واردات خودرو در ایران چهره‌ای دوگانه دارد؛ بازاری لبریز از برندهای متنوع که در بطن خود گرفتار آشفتگی ساختاری، نبود ارتباط رسمی با شرکت‌های مادر و ضعف مزمن در شبکه خدمات پس از فروش است.

    شرکت‌های واردکننده که باید نقش نمایندگی و اتصال صنعتی را ایفا کنند، این روزها به تجاری بدل شده‌اند که تنها نشان برندها را نقل‌وانتقال می‌دهند.

    نتیجه این چرخه نیز همین بازار پررزرق‌وبرقی است که می‌بینید؛ در ظاهر رنگارنگ با ساختاری آشفته و تکه‌تکه.

    نکته یک: بازار خودروهای وارداتی در ایران ساختاری تکه‌تکه و نامنسجم دارد. آخرین داده‌های رسمی نشان می‌دهد ۵۳ شرکت در این عرصه فعالند؛ از این میان، ۴۰ شرکت تنها از یک برند خودرو وارد کرده‌اند اما ۱۳ شرکت به صورت مولتی‌برند وارد میدان شده‌اند.

    بررسی‌ها از واردات تویوتا، کیا و دیگر برندها نشان می‌دهد که واردات خودرو از چند برند مختلف به بی‌نظمی صنعتی منجر خواهد شد. مانند داستان تویوتا کرولا الیت سایپا که با قیمتی نامشخص و تاخیرهای طولانی عرضه شد و حتی خریداران درباره مشخصات خودرو اطلاعات دقیقی نداشتند.

    این در حالی است که بسیاری از همین خودروهای وارداتی، هرچند با نام برندهای ژاپنی، کره‌ای یا آلمانی عرضه می‌شوند اما تولید خطوط چین هستند. امروز در بازار خودرو ایران، نه تویوتا از ژاپن می‌آید و نه بنز از آلمان. مبدا واقعی اغلب آن‌ها کشور چین است.

    نکته دو: چینش مدل‌های وارداتی برخی شرکت‌های مولتی‌برند، نه تنها در بازارهای رسمی جهانی بی‌مثال است بلکه عملا ناممکن تلقی می‌شود. برای مثال «بی‌ام‌کارز» مجموعه‌ای ناهمگون از فولکس، جتور، بی‌وای‌دی و مزدا را در یک پکیج وارد کشور کرده. برندهایی با خاستگاه، کیفیت و حتی مخاطبان کاملا متفاوت.

    نکته سه: بی‌نظمی در واردات خودرو حالا از سطح مجوزها فراتر رفته و به زندگی واقعی خریداران رسیده است. در یکی از این پرونده‌ها درباره خودروهای وارداتی، خریداران کیا اپتیما روایتی از مغایرت خودروهای تحویلی با وعده اولیه داشتند. خریداران نه تنها مدلی که خریداری کرده بودند را تحویل نگرفتند، بلکه مبلغ بیشتری هم نسبت به شرکت‌های هم‌عرض پرداخت کردند.

    در گزارش دیگری، اسپورتیج وارداتی هم به معمایی از اختلاف نسخه‌ها و قیمت‌های متناقض بدل شده. مجموعه این روایت‌ها یک پیام مشترک دارند: واردکنندگانی که نه نمایندگی رسمی دارند و نه انضباط برند، تجربه‌ای پرهزینه برای مشتریان رقم خواهند زد. دودی که فقط چشم خریداران را هدف گرفته.

    نکته چهار: وضعیت نابسمان واردات خودرو سه آسیب اصلی دارد؛ نابرابری در سطح تخصص فنی، خدمات پس از فروش ضعیف و فقدان پشتیبانی کارخانه‌ای.

    چراکه هر برند استاندارد آموزشی و نرم‌افزاری خود را دارد و شرکت‌های چندسبدی نمی‌توانند کیفیت یکسانی ارائه دهند. در نتیجه خدمات پس از فروش باکیفیتی نخواهند داشت که به کاهش اعتماد خریداران و بی‌اعتباری نمایندگی‌ها منجر خواهد شد.

    علاوه بر این، واردات خودرو به کشور از موضع رسمی نبوده و واردکننده عملا ارتباطی با کارخانه مادر ندارد. در نتیجه، این خودروها نه به‌روزرسانی نرم‌افزاری دریافت خواهند کرد و نه مشمول فراخوان‌های ایمنی کارخانجات مادر می‌شوند.