ایالات متحده طی ماههای گذشته با شدت بیشتری تلاش کرده است تا صادرات نفت روسیه را به حداقل برساند. در تازهترین اقدام، واشنگتن روز چهارشنبه تعرفه واردات کالاهای هندی را به ۵۰ درصد افزایش داد. پیتر ناوارو، مشاور تجاری کاخ سفید، حتی پا را فراتر گذاشت و درگیری در اوکراین را «جنگ مودی» نامید؛ عبارتی که بهوضوح نشاندهنده فشار مستقیم بر نخستوزیر هند برای تغییر مسیر خرید نفت کشورش است.
با وجود این، پالایشگاههای هندی بهصراحت اعلام کردهاند که نه تنها قصد کاهش واردات نفت از روسیه را ندارند، بلکه بخش عمدهای از محمولههای اکتبر و ماههای بعد را نیز از روسیه خریداری خواهند کرد. این موضع نشان میدهد که مصالح اقتصادی و نیاز انرژی هند فعلاً بر تهدیدهای امریکا برتری دارد.
حرکت قیمت نفت در هفته جاری به خوبی بیانگر دوگانگی بازار بود؛ نفت خام میان سود و زیان در نوسان قرار گرفت و در آستانه ثبت بزرگترین ضرر ماهانه از آوریل تاکنون قرار دارد.
معاملهگران بر این باورند که افزایش تولید اوپک پلاس و رشد عرضه از سوی کشورهای خارج از این گروه، بزودی تعادل شکننده بازار را برهم خواهد زد. به بیان سادهتر، حتی اگر امریکا موفق شود جریان صادرات روسیه به برخی کشورها را محدود کند، افزایش عرضه دیگر تولیدکنندگان میتواند این کمبود را جبران کند و جلوی جهش قیمتها را بگیرد.
فشارهای امریکا بر هند تنها یک بخش از معادله است. همزمان، جنگ تجاری واشنگتن با دهلینو، نگرانیهایی جدی در خصوص آینده تقاضای سوخت ایجاد کرده است. افزایش تعرفهها میتواند رشد اقتصادی هند را کندتر کند و بهطور غیرمستقیم، مصرف انرژی را کاهش دهد. از نگاه بسیاری از تحلیلگران، سیاستهای تهاجمی امریکا عملاً به افزایش ابهام در بازار انرژی منجر شده است؛ بازاری که بهخودیخود با نوسانهای ژئوپلیتیک و تغییرات فصلی تقاضا دستوپنجه نرم میکند. گزارش گروه مالی سیتی نشان میدهد که نفت برنت در سهماهه جاری بهطور متوسط ۶۶ دلار در هر بشکه خواهد بود. در سهماهه چهارم، با افزایش مازاد عرضه، احتمالاً قیمتها به ۶۳ دلار در هر بشکه کاهش خواهد یافت. این برآوردها همراستا با دیدگاه سایر نهادهای تحلیلی است که معتقدند حتی در صورت ادامه فشارهای سیاسی امریکا، بازار نفت بیش از هر چیز تحت تأثیر عرضه و تقاضای واقعی قرار خواهد داشت. از سوی دیگر، دادههای دولتی امریکا نیز تصویری دوگانه از وضعیت بازار داخلی این کشور ارایه کردند: فعالیت پالایشگاهها در سراسر ایالات متحده کاهش یافته و به پایینترین سطح از اوایل ژوئیه رسیده است. با این حال، ذخایر نفت خام در مرکز کوشینگ اوکلاهما برای نخستینبار در هشت هفته گذشته کاهش پیدا کرده است. این آمار متناقض باعث شده تا معاملهگران با تردید بیشتری به آینده کوتاهمدت بازار نگاه کنند. کاهش فعالیت پالایشگاهها به معنای افت مصرف نفت خام است، در حالی که کاهش ذخایر میتواند نشانهای از تنگنای عرضه در برخی نقاط باشد.
پاسخ کوتاه آن است که ایالات متحده میتواند با ابزارهایی همچون تحریم، تعرفه و فشار سیاسی، مسیرهای تجاری را پیچیدهتر کند و هزینه مبادله برای برخی کشورها را بالا ببرد. اما تجربه اخیر نشان میدهد که این فشارها الزاماً به تغییر رفتار کشورهایی مانند هند نمیانجامد. بازار نفت در نهایت به مجموع عرضه و تقاضا واکنش نشان میدهد. اگر تولید جهانی بالا باشد و رشد تقاضا محدود، حتی شدیدترین تحریمها نمیتوانند قیمتها را به شکل پایدار صعودی نگه دارند. کاهش قیمت نفت در معاملات روز پنجشنبه نمونهای روشن از این واقعیت است که سیاست همیشه بر اقتصاد پیروز نمیشود. واشنگتن هرقدر هم که تلاش کند هند را از خرید نفت روسیه بازدارد، تا زمانی که تقاضای انرژی این کشور پابرجاست و نفت روسیه با قیمت رقابتی عرضه میشود، بازار راه خود را پیدا خواهد کرد. از سوی دیگر، نگرانیها از مازاد عرضه جهانی و کندی رشد تقاضا، بهوضوح مهمترین عامل فشار بر قیمتهاست. پیشبینیها نیز حکایت از ادامه این روند در ماههای پیش رو دارد.
به بیان دیگر، اگرچه ایالات متحده همچنان یکی از مهمترین بازیگران سیاسی بازار نفت است، اما قوانین عرضه و تقاضا همان نیرویی است که در نهایت تعیین میکند نفت در چه سطحی معامله شود.
دیدگاهتان را بنویسید