دسته: خودرو

  • صنعت خودروسازی گرفتار «تعادل ناپایدار» / دارایی استراتژیک یا هزینه ساختاری؟

    صنعت خودروسازی گرفتار «تعادل ناپایدار» / دارایی استراتژیک یا هزینه ساختاری؟

    به گزارش اقتصادران، صنعت خودروسازی ایران در سال ۱۴۰۴ در وضعیت پیچیده‌ای قرار گرفته که می‌توان آن را «تعادل ناپایدار» نامید. از یک سو، این صنعت همچنان به عنوان پیشران آماری اشتغال صنعتی و سهم قابل توجهی از تولید ناخالص داخلی (GDP) شناخته می‌شود؛ صنعتی که توقف آن می‌تواند تکانه‌های اجتماعی و کارگری در پی داشته باشد. اما از سوی دیگر، این ساختار عظیم به کانونی برای جذب بی‌رویه منابع مالی، ارزی و فرسایش اعتماد عمومی بدل شده است. سیاست‌گذار امروز با یک دوگانگی راهبردی مواجه است: آیا با صنعتی روبرو هستیم که پس از دهه‌ها حمایت تعرفه‌ای در آستانه بلوغ است، یا ساختاری که حیات آن تنها وابسته به تداوم انحصار و تزریق مداوم نقدینگی است؟ این نوشتار با رویکردی داده‌محور و با هدف ترسیم «ترازنامه ملی صنعت خودرو»، وضعیت کنونی زیست‌بوم خودروسازی کشور را واکاوی می‌کند. ترازنامه‌ای که در آن، عملکرد مالی و فنی دو قطب سنتی در کنار بازیگران نوظهور و مونتاژکاران بخش خصوصی، بر اساس شاخص‌های «هزینه-فایده ملی» سنجیده شده است.

    بخش اول: نقشه میدان؛ از «میراث دولتی»  تا «رانت مونتاژ»

    برخلاف دهه گذشته که بازار خودروی ایران صحنه انحصار دوقطبی کامل ایران‌خودرو و سایپا بود، امروز با اکوسیستمی چندلایه‌ مواجهیم. در یک سمت، غول‌های با ریشه دولتی قرار دارند که متأثر از قیمت‌گذاری‌های دستوری سنوات گذشته، با زیان‌های انباشته دست‌وپنج نرم می‌کنند. در سمت دیگر، مونتاژکاران بخش خصوصی با بهره‌گیری از شکاف نرخ ارز و ساختار تعرفه‌ای، سهم بازار خود را افزایش داده و نبض بازار خودروهای رده متوسط و لوکس را در اختیار گرفته‌اند.

    جدول زیر، تصویر آماری وضعیت بازیگران اصلی این صنعت در سال ۱۴۰۴ را نمایش می‌دهد.

    بخش دوم: آسیب‌شناسی مالی؛ زیان ساختاری در برابر سود ناشی از تعرفه

    تحلیل داده‌های فوق، دوگانگی معناداری را در ساختار اقتصادی این صنعت آشکار می‌سازد:

    ۱- بحران ساختاری در لایه سنتی: 

    ایران‌خودرو با وجود واگذاری مدیریت به کنسرسیوم بخش خصوصی، همچنان وارث ۱۳۴ هزار میلیارد تومان زیان انباشته است؛ رقمی که عمدتا ناشی از سیاست‌های تکلیفی و قیمت‌گذاری دستوری در سنوات گذشته است. این بنگاه اکنون در مرحله گذار دشواری قرار دارد؛ تلاشی برای مدیریت بدهی‌ها همزمان با حفظ جریان تولید. در مقابل، سایپا همچنان درگیر چالش‌های ساختاری مدیریت دولتی است. زیان ۱۰۰ همتی و روند نزولی تولید، نشانگر آن است که تزریق نقدینگی بدون اصلاح مدل کسب‌وکار، تنها به تعویق انداختن بحران منجر خواهد شد. حوادث فنی اخیر نیز لزوم بازنگری در فرآیندهای کنترل کیفیت را بیش از پیش نمایان کرده است.

    ۲- سودآوری در سایه دیوار تعرفه: 

    در سوی دیگر، شرکت‌های مونتاژکار بخش خصوصی قرار دارند. سودآوری قابل توجه در این بخش، لزوما ناشی از بهره‌وری تولید یا نوآوری نیست، بلکه تا حد زیادی حاصل «آربیتراژ ارزی» و بهره‌مندی از تعرفه‌های حمایتی است. زمانی که یک مونتاژکار می‌تواند سهم قابل توجهی از بازار را با قیمت‌هایی به مراتب بالاتر از نرخ‌های منطقه (دلاری) تصاحب کند، ماهیت فعالیت از «تولید صنعتی» به «بازرگانی انحصاری» میل پیدا می‌کند. رخدادهای فنی اخیر در برخی مدل‌های مونتاژی نشان داد که سرعت در عرضه و فروش، نباید به قیمت نادیده گرفتن استانداردهای ایمنی تمام شود.

    ۳- چالش تعهدات در بازیگران کوچک: 

    شرکت‌های کوچک‌تر نماد عدم تطابق «ظرفیت فروش» با «توان تأمین و لجستیک» هستند. تأخیرهای طولانی در تحویل خودرو، عملا به معنای پیش‌فروش کالایی است که زنجیره تأمین ارزی و قطعات آن تکمیل نشده است. این مدل کسب‌وکار متکی بر جریان نقدینگی مشتری، ریسک‌های حقوقی و اجتماعی قابل توجهی را به صنعت تحمیل می‌کند .

    بخش سوم: تراز تجاری و معمای مونتاژ

    از منظر اقتصاد کلان، وضعیت تراز ارزی این صنعت نیازمند توجه ویژه است. صنعت خودرو در سال ۱۴۰۴ به جای ایفای نقش در صادرات غیرنفتی، به یکی از بزرگ‌ترین متقاضیان ارز در سامانه تجاری کشور بدل شده است.

    ٭ ارزبری فزاینده: رویکرد مونتاژکاری (CKD) توسط بخش خصوصی و حتی خودروسازان بزرگ (برای تکمیل سبد محصول)، عمق ساخت داخل را تحت‌الشعاع قرار داده است. در بسیاری از موارد، ارزبری قطعات منفصله یک خودروی مونتاژی، با قیمت واردات کامل (CBU) همان مدل رقابت می‌کند. پدیده بیش‌اظهاری در واردات قطعات، یکی از عوامل تشدیدکننده این ناترازی است.

    ٭ فقدان صادرات موثر: در مقابل حجم عظیم واردات قطعات، سهم صادرات خودرو و قطعه در تراز تجاری کشور ناچیز است. این عدم تعادل، فشار مستقیمی بر منابع ارزی کشور وارد کرده و هزینه تمام‌شده ملی صنعت خودرو را افزایش می‌دهد.

    نتیجه‌گیری

    واکاوی «ترازنامه ملی صنعت خودرو» در سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که ادامه وضع موجود، این صنعت را از یک «فرصت صنعتی» به یک «چالش ساختاری» تبدیل خواهد کرد.

    ۱-بخش دولتی (سایپا): نیازمند اصلاح ساختار مالی و بازنگری جدی در پلتفرم‌های محصول است.

    ۱-بخش خصوصی‌شده (ایران‌خودرو): نیازمند خروج کامل دولت از قیمت‌گذاری است تا کنسرسیوم مدیریتی بتواند برنامه خروج از زیان را اجرایی کند.

    ۱-بخش مونتاژ: نیازمند بازنگری در سیاست‌های تعرفه‌ای است.

    پیشنهاد راهبردی: سیاست‌گذار باید از الگوی «حمایت مطلق تعرفه‌ای» به سمت «حمایت مشروط و کاهنده» حرکت کند. تعرفه واردات باید طبق یک برنامه زمان‌بندی مشخص کاهش یابد تا مونتاژکاران بین «افزایش واقعی عمق ساخت داخل» یا «رقابت قیمتی با برندهای جهانی» دست به انتخاب بزنند. در غیر این صورت، منابع ملی صرف حمایت از صنعتی خواهد شد که خروجی آن برای مصرف‌کننده و اقتصاد ملی، بهینه نیست.

     

    نویسنده: امیررضا اعطاسی / کارشناس ارشد مدیریت ساخت

  • تزریق ۴۰ همت به حساب قطعه‌سازان کشور؟ / سخنگوی قطعه سازان: بانک‌ها منابع لازم برای پرداخت به قطعه‌سازان را ندارند

    تزریق ۴۰ همت به حساب قطعه‌سازان کشور؟ / سخنگوی قطعه سازان: بانک‌ها منابع لازم برای پرداخت به قطعه‌سازان را ندارند

    به گزارش اقتصادران با اعلام وزارت صنعت، معدن و تجارت، دو منبع بانکی به ارزش مجموع ۴۰ هزار میلیارد تومان برای حمایت از قطعه‌سازان ابلاغ شده است؛ با این حال فعالان این حوزه معتقدند مشکلات ساختاری در نظام بانکی و بدهی خودروسازان مانع بهره‌برداری عملی از این منابع خواهد شد.

    زارعی، سخنگوی وزارت صمت، در توضیح جزئیات این طرح گفته است” سازوکار پرداخت به‌گونه‌ای طراحی شده که مبالغ تخصیصی مستقیماً به حساب قطعه‌سازان واریز شود و هیچ‌گونه گردش مالی از طریق حساب خودروسازان صورت نگیرد. این منابع می‌تواند روند اجرای تعهدات تولیدی را تسریع کند و امکان دسترسی خودروسازان به تأمین مالی را از مسیر قطعه‌سازان فراهم سازد.”

    در مقابل، بیگلو، سخنگوی انجمن قطعه‌سازان، ضمن تأیید افزایش سقف اعتباری این صنعت به ۴۰ همت، هشدار داد استفاده از این ظرفیت با موانع جدی روبه‌روست.

    وی اعلام کرد ایران‌خودرو و به‌ویژه سایپا به‌دلیل بدهی‌ها و چک‌های برگشتی قادر به بهره‌گیری از این اعتبارات نیستند.

    بیگلو همچنین با اشاره به کمبود نقدینگی در شبکه بانکی کشور تصریح کرد: بانک‌ها در عمل منابع لازم برای پرداخت به قطعه‌سازان را در اختیار ندارند و ابلاغیه اخیر نمی‌تواند گره از مشکلات این بخش باز کند.

    به گفته وی ، با وجود اعلام رسمی حمایت مالی، وضعیت واقعی نقدینگی در صنعت خودرو و قطعه‌سازی همچنان یکی از چالش‌های اصلی تولید به شمار می‌رود و اثرگذاری طرح جدید نیازمند رفع موانع اعتباری و بانکی است.

  • پشت پرده کاهش چشمگیر واردات خودرو / دادفر: تخصیص ارزی از سوی بانک مرکزی صورت نگرفته است

    پشت پرده کاهش چشمگیر واردات خودرو / دادفر: تخصیص ارزی از سوی بانک مرکزی صورت نگرفته است

    به گزارش اقتصادران، دور سوم عرضه خودروهای وارداتی از هفته گذشته آغاز شده است و کاهش چشمگیر مدل‌های عرضه شده و شرکت‌‌های حاضر در این دوره منجر به افزایش نگرانی فعالان بازار شده است.

    در چنین شرایطی، این موضوع سبب شکل‌گیری دو گمانه‌زنی اصلی شده است. نخست دیدگاهی که تشدید تحریم‌ها را علت کاهش عرضه می‌داند و دوم دیدگاهی که دلیل اصلی را در کاهش تمایل واردکنندگان، به‌واسطه شرایط موجود، جست‌وجو می‌کند. حال با توجه به این شرایط، علت اصلی کاهش عرضه خودروهای وارداتی چیست؟

    تخصیص ارزی از سوی بانک مرکزی صورت نگرفته است / زمانی که ارز با نرخ غیردولتی خریداری می‌شود، دخالت دولت در قیمت‌گذاری چه توجیهی دارد؟

    مهدی دادفر، دبیر انجمن واردکنندگان خودرو،  گفت: بر اساس مفاد بند «ر» قانون بودجه، تخصیص ارز برای واردات منوط به تایید دستگاهی نظیر وزارت صمت است. مطابق این فرآیند، ابتدا باید تایید دستگاه گرفته شود و سپس تخصیص ارز صورت گیرد. علاوه بر این، سازمان حمایت نیز قیمت‌گذاری را انجام می‌دهد و فروش نیز از طریق سامانه جامع صورت می‌گیرد.

    او ادامه داد: اما در عمل تخصیص واقعی ارز طی ماه‌های اخیر انجام نشده است و واردکنندگان ناچارند ارز مورد نیاز خود را از بازار آزاد یا از طریق صادرکنندگان در تالار دوم تامین کنند. این امر سبب شده است پرسشی اساسی مطرح شود. زمانی که ارز با نرخ غیردولتی خریداری می‌شود، دخالت دولت در قیمت‌گذاری چه توجیهی دارد؟

    بدنه اجرایی دولت به دلیل حفظ جایگاه‌ها همچنان به ایجاد محدودیت‌ها و مقررات جدید می‌پردازد

    دادفر تشریح کرد: گرچه دولت در سطوح کلان ممکن است به گسترش بهره‌مندی مردم از امکانات و کاهش مداخلات تمایل داشته باشد، اما بدنه کارشناسی و اجرایی دولت به دلیل حفظ جایگاه‌ها و ساختارهای اداری، همچنان به ایجاد محدودیت‌ها و مقررات جدید می‌پردازد.

    او افزود: این ساختارها گاه تا حدی گسترش می‌یابند که مانع از اجرای سیاست‌های کلان می‌شوند. در نتیجه، فعالان اقتصادی انگیزه‌ای برای حضور در بازار نمی‌یابند و تدوام این روند، می‌تواند منجر به تشدید این مسائل نیز شود.

    مداخله دولت همچنان در حوزه‌های اقتصاد، تجارت، بازرگانی و حتی تولید ادامه دارد / رئیس‌جمهوری توان کافی برای مقابله با این مجموعه مقاومت‌ها را ندارد

    دادفر تصریح کرد: دولت در ظاهر تلاش می‌کند نشان دهد که از عرصه اقتصاد فاصله گرفته و از مداخله در فعالیت‌های اقتصادی کنار کشیده است، اما در عمل چنین کناره‌گیری‌ای رخ نداده و مداخله دولت همچنان در حوزه‌های اقتصاد، تجارت، بازرگانی و حتی تولید ادامه دارد.

    او در ادامه گفت: به‌رغم اینکه رئیس‌جمهوری ممکن است تمایل به خروج از این حوزه‌‌ها داشته باشد، اما بدنه اجرایی و ساختارهای مستقر اداری مانع چنین رویکردی هستند و اجازه عملی‌شدن آن را نمی‌دهند. از سوی دیگر، رئیس‌جمهوری نیز توان کافی برای مقابله با این مجموعه مقاومت‌ها را ندارد.

    اصلاح تعرفه واردات تاثیری بر بازار خودرو ندارد

    دادفر اظهار کرد: مکانیسم ماشه تاثیر تعیین‌کننده‌ای بر تامین خودروهای وارداتی ندارد. چالش‌های فعلی از بوروکراسی زائد دولتی و تحریم‌های داخلی سرچشمه می‌گیرد که از هر نوع فشار خارجی برای فعالان اقتصادی سنگین‌تر عمل می‌کنند.

    او ادامه داد: اصلاحیه تعرفه‌ای که طی ماه‌های اخیر و با پیگیری مجلس به تصویب رسید، تاثیر محسوسی بر قیمت نهایی خودرو نمی‌گذارد، چراکه در عمل از ابتدای سال عرضه‌ای صورت نگرفته است و آغاز ترخیص خودروهای وارداتی در سال جاری با تصویب تعرفه‌ها همزمان شده است.

    مهم‌ترین چالش امروز واردات خودرو مداخلات گسترده دولت در تجارت است / بهترین تسهیل‌گری کاهش مداخله‌گری در امور تجاری است

    دادفر توضیح داد: مهم‌ترین چالش امروز واردات خودرو مداخلات گسترده دولت در تجارت است. به دلیل نبود منابع مالی کافی، دولت امکان حمایت واقعی از واردات را ندارد، بنابراین بهترین تسهیل‌گری، کاهش مداخله در فرآیند تجارت است.

    دبیر انجمن واردکنندگان خودرو ادامه داد: سامانه ثبت سفارش اشتباهی بود که حیات آن به دوره ریاست جمهوری احمدی‌نژاد باز می‌گردد، این سامانه که در ابتدا تنها سامانه‌ای آماری بود، اکنون زندگی تمام مردم را در برگرفته است.

    او در پایان گفت: متقاضیان خودروهای وارداتی باید در نظر داشته باشند که ثبت‌سفارش به تنهایی ضمانتی برای تحویل خودرو محسوب نمی‌شود و لازم است پیش از ثبت‌سفارش سابقه پایبندی شرکت‌ها به تعهداتشان مورد بررسی قرار گیرد.

  • مردم گناهی نکرده‌اند که خودرو استفاده می‌کنند / رفاه مردم را نباید قربانی خودروسازان کرد

    مردم گناهی نکرده‌اند که خودرو استفاده می‌کنند / رفاه مردم را نباید قربانی خودروسازان کرد

    به گزارش اقتصادران، کارشناسان اقتصادی معتقدند سیاست‌های تعرفه‌ای خودرو باید با تغییرات نرخ سوخت هماهنگ شود تا هم کیفیت خودروهای داخلی ارتقا یابد و هم امکان ورود خودروهای کم‌مصرف و کم‌آلاینده به کشور فراهم شود.

    دولت مسعود پزشکیان، سه‌شنبه هفته گذشته نرخ سوم بنزین را وارد نظام قیمتی سوخت کشور کرد. بر اساس این تصمیم، از نیمه دوم آذرماه، سوخت‌گیری با کارت جایگاه بر پایه نرخ جدید انجام خواهد شد.

    همچنین خودروهای دولتی، خودروهای مناطق آزاد و برخی خودروهای خاص از دریافت سهمیه یارانه‌ای سوخت محروم خواهند بود. این اقدام، بخشی از سیاست دولت برای مدیریت مصرف سوخت و اصلاح نظام یارانه‌ای در کشور به شمار می‌رود.

    اما آیا این اقدام می‌تواند خواسته مردم را در خصوص کاهش تعرفه و واردات خودروهای کم مصرف منجر شود؟ علی سرزعیم اقتصاددان تاکید دارد؛« تسهیل واردات خودرو و کاهش تعرفه‌ها تحت هر شرایطی ضروری است، چه قیمت بنزین افزایش یابد و چه بدون تغییر باقی بماند. مردم چه گناهی کرده‌اند که برای استفاده از یک خودروی مناسب، دو برابر میانگین جهانی پول پرداخت کنند؟ »

    گفتگو با علی سرزعیم، اقتصاددان را در این باره می‌خوانید؛

    ******

    * آقای سرزعیم! برخی معتقدند که با توجه به افزایش قیمت بنزین برای کاهش تعرفه واردات خودرو، و ارتقای کیفی خودروها و پایین آمدن مصرف سوخت در کشور هم باید اقداماتی صورت بگیرد، نظر شما در این باره چیست؟

    طبیعی است که واردت خودرو باید آزاد شود، حتی اگر قیمت بنزین پایین باشد، رفاه مردم را نباید قربانی خودروسازان کرد، اما این را هم باید در نظر گرفت که قیمت بنزین چندان افزایش نداشته و افزایش آن بسیار ناچیز است. بنابراین، هیچ دلیلی وجود ندارد که بگوییم به خاطر این افزایش، حاکمیت باید اقدامی خاص انجام دهد. این افزایش قیمت بنزین، نمی‌تواند توجیه‌کننده محدود کردن واردات یا قربانی کردن رفاه مردم باشد.

    چرا برای یک خودروی مناسب باید دو برابر میانگین جهانی پول پرداخت کرد؟

    *با توجه به افزایشی که صورت گرفته – هرچند اندک- آیا دولت نباید برای تسهیل ورود خودروهای وارداتی اقدامی صورت دهد؟

    تسهیل واردات خودرو و کاهش تعرفه‌ها تحت هر شرایطی ضروری است، چه قیمت بنزین افزایش یابد و چه بدون تغییر باقی بماند. مردم چه گناهی کرده‌اند که برای استفاده از یک خودروی مناسب، دو برابر میانگین جهانی پول پرداخت کنند؟

    به همین دلیل معتقدم کاهش تعرفه‌ها باید در هر صورت اجرا شود. این اقدام در حالی باید صورت گیرد که دولت به این نکته اشاره می‌کند که ارز کافی برای واردات خودرو در اختیار ندارد. نکته جالب اینجا است که برای واردات خودرو ارز ندارند، اما برای واردات قطعات چینی ارز دارند.

    قیمت خودرو در کشور ما ۲ برابر قیمت جهانی است

    شرایط فعلی ایجاب می‌کند سیاست‌های واردات خودرو تسهیل شود تا امکان ورود خودروهای کم‌مصرف و کم‌آلاینده به کشور فراهم شود. همچنین زمان آن رسیده که واردات خودرو آزاد شود تا حق انتخاب مصرف‌کنندگان تضمین شده و رفاه آن‌ها تحت تأثیر سیاست‌های حمایتی از خودروسازان داخلی قرار نگیرد.

    ما با شرایط فعلی باید این موضوع را مدنظر قرار دهیم که کیفیت خودروهای داخلی بالا برود. اقداماتی که دولت انجام می‌دهد، نباید مانع این روند شود. مردم که گناهی نکرده‌اند که خودرو استفاده می‌کنند و پرداخت هزینه‌های بالای خودرو در کشور باعث فشار مضاعف بر خانوارها شده است.

    در مقایسه با قیمت‌های جهانی، قیمت خودرو در کشور ما دو برابر بیشتر است و قدرت خرید مردم پایین است. به همین دلیل می‌توان گفت، در شرایط فعلی، بهترین گزینه همان تسهیل واردات است. این اقدام می‌تواند هم خودروهای کم‌مصرف و کم‌آلاینده را وارد کشور کند و هم فشار بر مصرف‌کنندگان را کاهش دهد.

    * آیا امکان دارد افزایش قیمت بنزین تأثیری روی کیفیت خودروهای داخلی داشته باشد؟ به این معنا که خودروسازان به سمت تولید موتورهای کم‌مصرف و کم‌آلاینده حرکت کنند؟

    در حال حاضر، خودروهای کم‌مصرف و کم‌آلاینده کلاس قیمتی بالایی دارند و برای بخش عمده مردم قدرت خرید وجود ندارد. بنابراین، این گزینه به تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی نیاز بازار باشد. بهترین و عملی‌ترین گزینه همان واردات خودروهای کم‌مصرف است که هم کیفیت را ارتقا می‌دهد و هم فشار اقتصادی را بر مردم کاهش می‌دهد.

    در مجموع، دولت و متولیان صنعت خودرو باید سیاست‌های تعرفه‌ای و وارداتی خود را به گونه‌ای تنظیم کنند که هم رفاه مردم حفظ شود و هم امکان ورود خودروهای باکیفیت و کم‌آلاینده به کشور فراهم گردد.

     

  • اثر دومینویی واردات خودرو بر بازار ارز؟

    اثر دومینویی واردات خودرو بر بازار ارز؟

    به گزارش اقتصادران، در منظومه اقتصاد سیاسی و پولی ایران، بازار ارز همواره به عنوان دماسنج حساس انتظارات تورمی و متغیر لنگر Anchor Variable برای قیمت‌گذاری سایر دارایی‌ها عمل کرده است. در این میان، رویدادهای ظاهرا بخشی، نظیر آغاز فرآیند ثبت‌نام و عرضه خودروهای وارداتی، به دلیل ماهیت «کالای سرمایه‌ای »بودن خودرو در ایران و حجم بالای نقدینگی درگیر در آن، فراتر از یک رویداد صنعتی عمل کرده است. آنها به مثابه یک شوک پولی (Monetary Shock) بر پیکره بازار ارز و پول ظاهر می‌شوند. رویداد ۴ آذر ۱۴۰۴، یعنی آغاز فرآیند ثبت‌نام گسترده خودروهای وارداتی، در شرایطی رخ می‌دهد که بازار ارز با پیچیدگی‌های بی‌سابقه‌ای در لایه‌های سیاست‌گذاری و عملیاتی مواجه است.

    کالبدشکافی عملیاتی عرضه

    بر اساس اطلاعیه‌های رسمی صادر شده توسط سامانه یکپارچه عرضه خودروهای وارداتی، فرآیند ثبت‌نام در دهمین دوره عرضه، از روز سه‌شنبه ۴ آذر ۱۴۰۴ آغاز گردیده و تا پایان روز چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۴ ادامه خواهد داشت. این بازه زمانی هشت‌روزه، یک پنجره استراتژیک برای سیاست‌گذار پولی ایجاد کرده است تا بتواند رفتارهای هیجانی بازار را مدیریت کند.

    الزام کلیدی در این فرآیند، وکالتی کردن حساب بانکی و مسدودسازی مبلغ ۵۰۰ میلیون تومان (۵ میلیارد ریال) است. متقاضیان موظف شده‌اند از روز سه‌شنبه ۴ آذر تا ساعت ۱۴:۰۰ روز شنبه ۸ آذر ۱۴۰۴، نسبت به تأمین این نقدینگی در حساب‌های خود اقدام نمایند. این ضرب‌الاجل چهار روزه برای تأمین وجه، یک فشار تقاضای ریالی آنی (Instant Demand for IRR) در بازار ایجاد می‌کند که مستقیما بر بازارهای موازی (ارز، طلا و سهام) فشار فروش وارد می‌نماید، چرا که متقاضیان برای تبدیل دارایی‌های خود به نقدینگی مورد نیاز، ناچار به لیکویید کردن پوزیشن‌های خود هستند. نکته حائز اهمیت در اطلاعیه شماره ۱۰، تأکید بر تطابق کامل فرآیند با «ماده ۴ آیین‌نامه اجرایی قانون حمایت از مصرف‌کنندگان خودرو » است. این بند قانونی، شرکت‌های واردکننده را ملزم به رعایت ضوابط دقیق در قراردادها می‌کند، اما آنچه برای تحلیلگر بازار ارز اهمیت دارد، بندهای مربوط به «قیمت علی‌الحساب » در مبادی ورودی است. قیمت‌هایی که در سامانه اعلام شده، قیمت نهایی نیست و هزینه‌های پس از ترخیص (شامل حقوق گمرکی، مالیات بر ارزش افزوده، عوارض شهرداری، هزینه اسقاط و…) بر اساس نرخ ارز روز ترخیص و نرخ‌های جدید ETS محاسبه خواهد شد. این شناوری در محاسبه هزینه‌ها، ریسک ارزی را مستقیما به خریدار نهایی منتقل می‌کند.

    در این دوره از عرضه، شاهد ورود شش مدل خودرو از برندهای معتبر آسیایی هستیم که نشان‌دهنده تغییر رویکرد از واردات قطره‌چکانی به واردات تجاری و انبوه است. جدول زیر، جزییات محصولات عرضه شده و قیمت‌های علی‌الحساب آنها در مبادی ورودی را نشان می‌دهد. تحلیل این ارقام برای درک حجم تقاضای ارزی ضروری است.

    تحلیل این جدول نشان می‌دهد که میانگین ارزش دلاری خودروهای عرضه شده در بازه ۳۰ تا ۴۵ هزار دلار قرار دارد. اگر فرض کنیم تنها ۶۰۰۰ دستگاه خودرو در این مرحله عرضه شود (بر اساس آمارهای دوره‌های قبل ( حجم تقاضای ارزی فوری برای ترخیص این خودروها بالغ بر ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلیون دلار خواهد بود. تأمین این حجم ارز در یک بازه کوتاه، نیازمند دسترسی به منابعی فراتر از ارزهای خرد است و فشار مشخصی را به بازار حواله وارد می‌کند.

    تحلیل بنیادی منشأ ارز

    یکی از مهم‌ترین ابعاد تحلیلی این گزارش، بررسی تغییر در «معماری تأمین ارز » است. سیاست‌گذار پولی در سال ۱۴۰۴، با درس‌گیری از تجربیات سال‌های گذشته و محدودیت‌های منابع ارزی بانک مرکزی، مدل جدیدی را برای تأمین ارز خودروهای وارداتی طراحی و اجرا کرده است. این مدل، خط بطلانی بر انتظارات مبنی بر واردات با ارز ارزان‌قیمت می‌کشد. داده‌های استخراج شده از گزارش‌های بانک مرکزی و اظهارات مقامات وزارت صمت نشان می‌دهد که سامانه نیما (با نرخ‌های سرکوب شده در کانال ۵۰ هزار تومان) دیگر مرجع تأمین ارز برای واردات خودروهای کامل (CBU) نیست .سیاست‌گذار به صراحت واردات خودرو را از سبد «کالاهای اساسی و مواد اولیه تولید » جدا کرده و آن را در دسته «کالاهای مصرفی بادوام و لوکس» طبقه‌بندی کرده است.

    بر اساس آمارهای بانک مرکزی در هفت‌ماهه ابتدایی سال، اگرچه حدود ۵ میلیارد دلار ارز به صنایع حمل‌ونقل اختصاص یافته، اما بخش عمده این ارز صرف واردات قطعات منفصله (CKD) برای مونتاژکاران شده و سهم واردات خودروی کامل بسیار ناچیز بوده است. این عدم تخصیص ارز نیمایی، پیامی روشن دارد: دولت قصد ندارد منابع ارزی حاصل از فروش نفت (که پشتوانه ارز ترجیحی و نیمایی است) را صرف واردات خودرو کند. در تاریخ ۴ آذر ۱۴۰۴، نرخ دلار در «بازار ارز تجاری » (مرکز مبادله ارز و طلای ایران) به ارقام جدیدی دست یافته است. اسکناس دلار در این بازار با نرخ ۷۳,۰۵۷ تومان و حواله دلار با نرخ ۷۱,۹۲۹ تومان معامله می‌شود.  این نرخ که به «ارز توافقی »شهرت یافته، حاصل توافق مستقیم صادرکنندگان (عمدتا خشکبار، صنایع غذایی، و پتروشیمی‌های کوچک) با واردکنندگان است. بانک مرکزی با هدایت واردات خودرو به این بازار، دو هدف استراتژیک را دنبال می‌کند:

    کشف قیمت واقعی‌تر: نرخ ۷۳ هزار تومان، اگرچه هنوز با بازار آزاد (۱۱۳ هزار تومان) فاصله دارد، اما بسیار به واقعیت‌های اقتصادی نزدیک‌تر از نرخ‌های دستوری قبلی است.

    تحریک صادرات: با اجازه دادن به صادرکنندگان برای فروش ارز خود به نرخ ۷۳ هزار تومان (به جای نرخ‌های پایین‌تر نیمایی)، انگیزه صادرات غیرنفتی افزایش می‌یابد. واردکنندگان خودرو نیز به دلیل حاشیه سود بالای فروش در بازار داخلی، تمایل به خرید این ارز گران‌تر دارند.

    سیگنال‌دهی سیاست‌گذار: رسمیت بخشیدن به نرخ ۷۳ هزار تومان برای واردات کالایی مثل خودرو، سیگنال قوی به بازار آزاد است که «کف قیمت دلار » از نظر سیاست‌گذار بالا آمده است. به عبارت دیگر، دولت به‌طور ضمنی پذیرفته است که دوران دلار زیر ۷۰ هزار تومان به پایان رسیده و لنگر انتظاراتی جدید در کانال‌های بالاتر تثبیت شده است.

    بررسی بخشنامه‌های جدید گمرک و وزارت صمت نشان می‌دهد که مکانیزم «ارز اشخاص » و «واردات در قبال صادرات خود یا غیر» به عنوان ستون فقرات واردات خودرو در سال ۱۴۰۴ تعیین شده است.

    در این مدل، که در اسناد تحلیلی به «معماری نوین ارزی » تعبیر شده است، سهمیه‌های ارزی مشخصی بر اساس حجم موتور تعریف شده است:

    ٭  خودروهای زیر هزار سی‌سی: اولویت تخصیص (برای کاهش مصرف سوخت) .

    ٭  خودروهای ۱۵۰۰ تا ۲۵۰۰ سی‌سی: نیازمند تأمین ارز از محل صادرات غیرنفتی.

    ٭  واردات توسط اشخاص حقیقی: مجاز با استفاده از ارز سپرده‌های خارجی (بدون انتقال ارز از داخل) .

    این استراتژی، فشار تقاضا را از روی «اسکناس داخلی » برداشته و به «منابع ارزی خارج از کشور » منتقل می‌کند. با این حال، از آنجا که بسیاری از «ارزهای اشخاص » در واقع همان ارزهای بازار آزاد هستند که از طریق صرافی‌ها جمع‌آوری و چرخش می‌شوند، فشار غیرمستقیمی به بازار هرات و دوبی وارد می‌شود که در نوسانات نرخ آزاد (۱۱۲-۱۱۳ هزار تومان) مشهود است.

    شکاف موجود میان نرخ توافقی (۷۳k) و نرخ آزاد (۱۱۳k)، یک حاشیه سود تضمین شده (Arbitrage) حدودا ۵۵ درصدی ایجاد کرده است. اگرچه هزینه‌های تعرفه و مالیات بخشی از این فاصله را پر می‌کند، اما همچنان جذابیت خرید خودرو از سامانه بسیار بالاست. واردکننده‌ای که ارز را با نرخ ۷۳ هزار تومان تهیه می‌کند (حتی با احتساب هزینه‌های مالی)، کالایی را وارد می‌کند که در بازار آزاد با انتظارات دلار ۱۱۳ هزار تومانی قیمت‌گذاری می‌شود. این «رانت ساختاری »، موتور محرک تقاضای ۸۰ تا ۱۵۰ هزار نفری برای ثبت‌نام است. سیاست‌گذار آگاهانه این رانت را حفظ کرده است تا انگیزه واردات توسط بخش خصوصی حفظ شود، زیرا در صورت همگرایی کامل نرخ‌ها، واردات خودرو با تعرفه‌های فعلی توجیه اقتصادی خود را از دست می‌داد.

    تحلیل فشار نقدینگی

    یکی از ظریف‌ترین ابعاد این طرح، کارکرد آن به عنوان یک ابزار سیاست پولی انقباضی است. بانک مرکزی با استفاده از جذابیت خودرو، موفق به اجرای یک عملیات جمع‌آوری نقدینگی (Sterilization) بدون انتشار اوراق بدهی شده است. بر اساس شرط مسدودسازی ۵۰۰ میلیون تومان، می‌توان حجم نقدینگی درگیر را بر اساس سناریوهای مختلف مشارکت تخمین زد. با توجه به داده‌های دوره‌های قبل (مهر و آبان ۱۴۰۳) که مشارکت بین ۸۰ تا ۱۵۰ هزار نفر بوده است سناریوهای زیر محتمل است:

    ٭  سناریوی محتاطانه: ۸۰ هزار متقاضی = ۴۰ هزار میلیارد تومان

    ٭  سناریوی پایه (محتمل): ۱۰۰ هزار متقاضی = ۵۰ هزار میلیارد تومان

    ٭  سناریوی خوش‌بینانه (هجوم تقاضا): ۱۵۰ هزار متقاضی = ۷۵ هزار میلیارد تومان

    جمع‌آوری ۵۰ همت نقدینگی از دست مردم و مسدود کردن آن در حساب‌های بانکی، منجر به کاهش آنی «سرعت گردش پول » (Velocity of Money) می‌شود. اگرچه این پول از سیستم بانکی خارج نمی‌شود (فقط مسدود می‌شود)، اما «سیالیت » خود را از دست می‌دهد. این امر در کوتاه‌مدت (بازه ۴ تا ۱۲ آذر) مانند یک ترمز قوی در برابر تقاضای سفته‌بازانه در بازارهای موازی عمل می‌کند. داده‌های میدانی نشان می‌دهد که بسیاری از متقاضیان برای تأمین این ۵۰۰ میلیون تومان، اقدام به فروش سایر دارایی‌های نقدشونده خود کرده‌اند:

    فروش دلار و طلا: کاهش جزئی قیمت دلار در روز ۴ آذر (کاهش ۷۵۰ تومانی) و اصلاح قیمت طلا، مستقیما ناشی از فشار فروش خرد برای تأمین نقدینگی ثبت‌نام است.

    فروش سهام: خروج پول حقیقی از بازار بورس در روزهای منتهی به ثبت‌نام، همبستگی بالایی با این رویداد دارد.

    ریسک بازگشت نقدینگی (Rebound Risk)

    نقطه بحرانی این سیاست، زمان «آزادسازی وجوه » است. از آنجا که ظرفیت عرضه تنها حدود ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ دستگاه است، بیش از ۹۰ درصد متقاضیان (حدود ۴۵ همت در سناریوی پایه) موفق به خرید نخواهند شد و پول آنها پس از قرعه‌کشی آزاد می‌شود.

    این نقدینگی آزاد شده که اکنون «داغ » (Hot Money) محسوب می‌شود، پتانسیل بالایی برای بازگشت انفجاری به بازار ارز و طلا دارد. اگر سیاست‌گذار نتواند در زمان آزادسازی (نیمه دوم آذر)، گزینه‌های جایگزین جذاب (مانند عرضه جدید خودرو یا اوراق با نرخ جذاب) ارایه دهد، فنر فشرده شده نقدینگی رها شده و می‌تواند دلار را به سقف‌های جدیدی (بالای ۱۱۵ هزار تومان) سوق دهد.

    تحلیل سیگنال‌دهی سیاست‌گذار

    یکی از تغییرات بنیادین در سال ۱۴۰۴، تغییر نرخ ارز محاسباتی گمرک است. بر اساس بخشنامه‌های جدید گمرک و قانون بودجه ۱۴۰۴، مبنای محاسبه حقوق ورودی از نرخ ۲۸,۵۰۰ تومان فاصله گرفته و به «نرخ مرکز مبادله » (همان ۷۳,۰۰۰ تومان) تغییر یافته یا در حال تغییر است.

    ابلاغیه معاونت حقوقی ریاست‌جمهوری تأکید دارد که از ابتدای سال ۱۴۰۴، نرخ ارز در روز اظهار کالا ملاک محاسبه ارزش گمرکی است.

    تحلیل: این اقدام به معنای افزایش ۳ برابری درآمدهای ریالی دولت از محل واردات خودرو است. وقتی مبنای محاسبه تعرفه ۱۰۰ درصدی، دلار ۷۳ هزار تومانی باشد (به جای ۲۸۵۰۰)، قیمت تمام شده خودرو برای مصرف‌کننده به‌شدت افزایش می‌یابد. این سیگنال واضحی است که دولت بر روی درآمدهای گمرکی حساب ویژه‌ای باز کرده و تمایلی به کاهش نرخ ارز ندارد، زیرا هرگونه کاهش نرخ ارز توافقی، مستقیما درآمدهای بودجه‌ای دولت را کاهش می‌دهد.

    بانک مرکزی با اجازه دادن به معامله ارز در کانال ۷۰ هزار تومان در سامانه رسمی (مرکز مبادله)، عملا نرخ‌های پایین‌تر را از حیز انتفاع خارج کرده است. تحلیلگران این اقدام را گامی به سوی «تک‌نرخی کردن ارز » اما در سطوح بالا می‌دانند. هدف سیاست‌گذار، کاهش فاصله نرخ رسمی با آزاد است تا انگیزه قاچاق و کم‌اظهاری صادرات کاهش یابد، اما هزینه این سیاست، پذیرش رسمی تورم وارداتی است.

    تأثیر عوامل برون‌زا و محیطی

    تحلیل بازار ارز بدون در نظر گرفتن متغیرهای محیطی ناقص است. در آذر ۱۴۰۴، دو عامل کلیدی دیگر بر بازار اثرگذارند:

    همزمان با ثبت‌نام خودرو، اخبار مربوط به احتمال سه نرخی شدن بنزین و تعیین نرخ‌های جدید (باک ۳۰ لیتری و نرخ آزاد بالاتر) در رسانه‌ها منتشر شده است. بنزین در اقتصاد ایران یک «کالای سیاسی-استراتژیک» است و هرگونه تغییر در قیمت آن، سیگنال تورمی شدیدی به بازار ارز ارسال می‌کند.

    این اخبار باعث شده تا با وجود اثر کاهنده ثبت‌نام خودرو، دلار در برابر ریزش مقاومت کند و در کانال ۱۱۲-۱۱۳ هزار تومان تثبیت شود. اگر عامل خودرو نبود، اخبار بنزین می‌توانست دلار را به راحتی از ۱۱۵ هزار تومان عبور دهد. بنابراین، عرضه خودرو در حال حاضر نقش «ضربه‌گیر » (Buffer) را ایفا می‌کند.

    گزارش‌های متعدد از اختلال در سامانه‌های بانکی و سایت salecars.ir در روزهای ابتدایی ثبت‌نام (۴ آذر) مخابره شده است. این اختلالات ناشی از هجوم همزمان برای وکالتی کردن حساب‌هاست. اگرچه این یک مشکل فنی به نظر می‌رسد، اما از منظر رفتاری (Behavioral Finance)، نشان‌دهنده «هراس از جا ماندن » (FOMO) در بین مردم است. این رفتار تأیید می‌کند که انتظارات تورمی در جامعه بالاست و مردم تبدیل پول نقد به کالا (خودرو) را بهترین راه برای حفظ ارزش سرمایه می‌دانند. بر اساس داده‌های تحلیل شده، سه سناریو برای بازار ارز در ماه آذر قابل ترسیم است:

    سناریوی اول- تعادل شکننده (احتمال وقوع: ۵۰درصد): در طول هفته ثبت‌نام، دلار در محدوده ۱۱۱ تا ۱۱۳ هزار تومان نوسان می‌کند. فشار فروش برای تأمین نقدینگی خودرو، با فشار خرید ناشی از اخبار بنزین خنثی می‌شود. پس از پایان ثبت‌نام و آزادسازی پول‌ها، یک موج صعودی ملایم شکل می‌گیرد.

    سناریوی دوم- جهش پسا-آزادسازی (احتما‌ل وقوع : ۳۵ درصد): اگر در زمان آزادسازی ۴۵ همت پول بلوکه شده، اخبار مثبتی از مذاکرات یا گشایش‌های اقتصادی نرسد، این نقدینگی با قدرت به بازار ارز هجوم می‌آورد. در این سناریو، دلار پتانسیل عبور از ۱۱۵ هزار تومان و حرکت به سمت ۱۲۰ هزار تومان را تا پایان آذر خواهد داشت.

    سناریوی سوم – سرکوب موفق (احتمال وقوع : ۱۵ درصد): بانک مرکزی با عرضه سنگین ارز در بازار توافقی و نیما، و همزمان تسریع در تحویل خودروها، موفق می‌شود انتظارات را معکوس کند. در این حالت دلار می‌تواند به کانال ۱۰۸ تا ۱۱۰ هزار تومان بازگردد. با توجه به وضعیت تراز ارزی، این سناریو کمترین شانس را دارد.

     

    نویسنده: امیررضا اعطاسی / کارشناس ارشد مدیریت ساخت

     

  • ای کاش خودروسازان بساطشان را جمع کنند!

    ای کاش خودروسازان بساطشان را جمع کنند!

    به گزارش اقتصادران، معاون بهداشت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با استناد به آخرین مطالعات انجام شده از مرگ سالانه ۵۸ هزار نفر به دلیل آلودگی هوا خبر داد و در عین حال ضمن هشدار درباره نقش هم‌زمان خودروهای فرسوده و حتی خودروهای نو در تشدید این بحران، از خودروسازان به‌دلیل تولید این محصولات که در شهرها و جاده‌ها جان مردم را می‌گیرند، انتقاد کرد و خواستار برخوردی صادقانه و جدی با این چرخه مرگبار شد.

    علیرضا رئیسی با اشاره به شرایطی که مردم این روزها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، گفت: تعطیل کردن شهر و مدرسه راه‌حل نیست، این وضعیت مرتباً در حال تکرار است.

     

    نقش خودروسازان در آلودگی هوا؛ ای کاش بساطشان را جمع کنند

    وی با اشاره به وضعیت خودروهای فرسوده که بارها مطرح شده است، ادامه داد: اولویت بحث خودروهای فرسوده است، اما خودروهای ملی هم چندان خودروهای خوبی نیستند. ای کاش به طور کلی خودروسازها بساطشان را جمع می‌کردند؛ اکنون قطعات را از چین وارد می‌کنند، ای کاش همان خودروهای برقی را وارد می‌کردند.

    رئیسی در ادامه خطاب به خودروسازان و با اشاره به تولید خودرو با این کیفیتی که در جاده جان مردم را می‌گیرد و در شهر آلودگی ایجاد می‌کند، تصریح کرد: اکنون نه تنها مشکل ما خودروهای فرسوده است، بلکه خودروهای نو هم با مصرف سوخت بسیار بالا مشکل دارد. اکنون بسیاری از کشورهای دنیا مصرف سوخت و بنزینی را حذف می‌کنند. جایی مثل شانگهای که یکی از آلوده‌ترین شهرها بود، اکنون تقریباً به حد استاندارد جهانی رسیده است. به نظر برای این اتفاقی که در حال رخ دادن است باید بسیار جدی و صادقانه برخورد کنیم.

    معاون بهداشت وزارت بهداشت ادامه داد: باید از مردم به‌خاطر عملکرد و اینکه این بلاها را سرشان می‌آوریم، عذرخواهی کنیم. اکنون وضعیت آلودگی هوا به‌گونه‌ای است که دیگر نیاز به اندازه‌گیری و محاسبه ندارد؛ به‌جای اینکه بگوییم کارمان را خوب انجام داده‌ایم، باید بگوییم مردم شرمنده هستیم. من به‌عنوان وزارت بهداشت و درمان، عمیقاً نگرانی خود را از این وضعیت اعلام می‌کنم. مهم خروجی عملکرد ماست و خروجی امروز همین شرایط آلودگی است.

    سالانه ۵۸ هزار مرگ منتسب به آلودگی هوا 

  • بحران مصرف سوخت تقصیر مردم نیست / انحصار، صنعت خودرو در ایران را دچار عقب‌ماندگی کرده است

    بحران مصرف سوخت تقصیر مردم نیست / انحصار، صنعت خودرو در ایران را دچار عقب‌ماندگی کرده است

    به گزارش اقتصادران، مهدی دادفر دبیر انجمن واردکنندگان خودرو در گفت‌وگو با روزنامه «دنیای‌خودرو» گفت: «مساله اصلی نه مصرف بالای مردم است و نه ضعف ذاتی خودروسازان، بلکه دخالت‌های گسترده دولت، سیاست‌های غیرکارشناسی و انحصار حاکم بر بازار خودرو موجب ایجاد وضعیتی شده که امروز به‌عنوان بحران مصرف سوخت و عقب‌ماندگی فناوری مطرح می‌شود.»

    وی با اشاره به سرانه مصرف بنزین در ایران و مقایسه آن با کشورهای دیگر، تاکید کرد: «مردم ایران مصرف‌گرا نیستند و حتی با توجه به پراکندگی جمعیت، طول جاده‌ها و محدودیت‌های حمل‌ونقل عمومی، میزان مصرف سوخت طبیعی و منطقی است.»

    دادفر با نقد عملکرد دولت در دهه‌های گذشته، گفت: «ممنوعیت واردات، قیمت‌گذاری دستوری و مدیریت غیرمتخصص باعث شده خودروسازان نه‌تنها نتوانند در فناوری‌های کم‌مصرف سرمایه‌گذاری کنند، بلکه حتی امکان تولید خودروهای باکیفیت و استاندارد جهانی را نیز از دست بدهند.»

    او اضافه کرد: «که زیان انباشته خودروسازان محصول عملکرد خود آن‌ها نیست، بلکه نتیجه تحمیل سیاست‌های غلط و دخالت مستقیم دولت در مدیریت و قیمت‌گذاری است.»

    به باور وی، هرگونه برنامه بلندمدت برای کاهش مصرف سوخت یا ارتقای فناوری بدون اصلاح ساختار مالکیت، واگذاری واقعی صنعت به مدیران دارای اهلیت و آزادسازی واردات، از پیش شکست‌خورده است.

    با توجه به این است که اولتیماتوم دولت برای کاهش مصرف سوخت در ساختار فعلی صنعت خودرو قابل تحقق نیست، زیرا ریشه عقب‌ماندگی در خودروسازان نیست؛ در دخالت‌های گسترده دولت است. وقتی دولت دهه‌ها در قیمت‌گذاری، مدیریت، تولید، واردات و حتی طراحی خودرو دخالت کرده، طبیعی است که صنعت به جای پیشرفت، عقب بماند. نمی‌توان صنعتی را که سال‌ها زیر فشار سیاست‌گزاری‌های غیرکارشناسی بوده، ناگهان مامور تولید خودروهای هم‌تراز با استانداردهای جهانی کرد. تا زمانی که مدیریت به دست افراد دارای اهلیت سپرده نشود، چنین مطالبه‌ای روی کاغذ می‌ماند.

    کشور روزانه حدود ۱۳۰ میلیون لیتر بنزین مصرف می‌کند، از نگاه شما سهم فرسودگی ناوگان، فقدان تکنولوژی و نظام قیمت‌گذاری سوخت در این بحران چگونه تقسیم می‌شود؟

    من اساسا با این پیش‌فرض که مصرف سوخت مردم ایران زیاد است مخالفم. مردم ایران مصرف‌گرا نیستند و اگر مصرف سوخت بر پایه نفوس محاسبه شود، سرانه مصرف ما از بسیاری کشورها پایین‌تر است. در امارات سرانه مصرف سالانه هر نفر حدود ۱۰۳۰ لیتر است، در حالی‌که در ایران تنها ۳۶۸ لیتر است. با توجه به وسعت کشور، پراکندگی جغرافیایی، جاده‌های طولانی و ضعف حمل‌ونقل عمومی، این میزان مصرف کاملا طبیعی است. بنابراین، بحران مصرف سوخت ریشه در مردم ندارد، بلکه نتیجه ممنوعیت واردات، فرسودگی ناوگان، بی‌توجهی به فناوری‌های کم‌مصرف و سیاست‌های غلط دولت در محدود کردن استفاده از دیگر سوخت‌هاست.

    شما همواره به نقش واردات در تنظیم بازار خودرو تاکید کرده‌اید، آیا توسعه واردات خودروهای کم‌مصرف می‌تواند راهکار کوتاه‌مدت کاهش مصرف سوخت باشد یا تنها مکمل سیاست‌های داخلی است؟

    واردات خودروهای کم‌مصرف، نه‌تنها راهکار کوتاه‌مدت کاهش مصرف سوخت است، بلکه تنها راهکار فوری موجود به شمار می‌رود. هیچ صنعتی بدون رقابت رشد نکرده و صنعت خودرو ایران نیز به دلیل انحصار ناشی از عدم واردات دچار این عقب‌ماندگی شده است. اگر واردات آزاد بود، ناوگان فرسوده امروز به این وضعیت نمی‌رسید و خودروساز داخلی نیز برای رقابت ناچار به نوسازی پلتفرم‌ها می‌شد. واقعیت این است که اگر مدیریت صنعت خودرو در اختیار افراد متخصص و دارای اهلیت بود و دولت فقط نظارت می‌کرد، وضعیت فعلی به وجود نمی‌آمد.

    آمار رسمی نشان می‌دهد خودروسازان با صدها هزار میلیارد تومان زیان انباشته و بدهی مواجه‌اند. در چنین وضعیتی، آیا می‌توان انتظار داشت این شرکت‌ها وارد پروژه موتورهای کم‌مصرف، پلتفرم‌های جدید یا R&D واقعی شوند؟

    این تصور که خودروسازان عامل زیان انباشته‌اند، نادرست است. زیان انباشته محصول مستقیم سیاست‌های دولت است، نه عملکرد خودروسازان. قیمت‌گذاری دستوری، تحمیل سیاست‌های اقتصادی غلط، فروش زیر قیمت و دخالت در کوچک‌ترین امور باعث شد این شرکت‌ها بدهکار و ضعیف شوند. صنعتی که اجازه فروش محصول به قیمت واقعی ندارد و دائما با زیان تولید می‌کند، طبیعی است که توان سرمایه‌گذاری در پروژه‌های موتور کم‌مصرف یا تحقیق و توسعه را ندارد. تا زمانی که دولت دست از سر این بنگاه‌ها برندارد، انتظار فناوری جدید یک مطالبه غیرعملی است.

    طی سال‌های اخیر سیاست‌های مختلفی برای نوسازی ناوگان مطرح شده اما هیچ‌کدام به نتیجه نرسیده است. از دید شما دلیل اصلی شکست این سیاست‌ها چیست، ضعف مدیریتی، نبود بودجه یارانه‌ای، یا انحصار بازار خودرو؟

    شکست مداوم طرح‌های نوسازی ناوگان نتیجه دخالت‌های بی‌منطق و گسترده دولت است. تعیین تعرفه‌های عجیب، حمایت‌های مقطعی و غیرکارشناسی، محدود کردن واردات، ایجاد انحصار و تصمیم‌گیری‌هایی که بر پایه دانش و تجربه صنعتی نیست، باعث شده تمام این طرح‌ها شکست بخورد. وقتی دولت هم مالک است، هم ناظر است، هم قیمت‌گذار است و هم سیاست‌گزار، هیچ سازوکار نوسازی نمی‌تواند موفق شود. اگر مدیریت صنعت به متخصصان سپرده می‌شد و دولت فقط نظارت می‌کرد، روند نوسازی سال‌ها پیش انجام شده بود.

    آیا واردات فناوری و همکاری با شرکت‌های خارجی، بدون اصلاح سیاست‌های قیمت‌گذاری، تعرفه‌ای و ساختار مالکیت خودروسازان، می‌تواند اثربخش باشد؟ یا این واردات نیز مانند گذشته به نتیجه نخواهد رسید؟

    واردات فناوری بدون اصلاح ساختار صنعت خودرو هیچ نتیجه‌ای نخواهد داشت؛ تجربه CKD و SKD در سال‌های گذشته این واقعیت را ثابت کرده است. تا زمانی که قیمت‌گذاری دستوری، تعرفه‌گذاری غیرمنطقی، مالکیت دولتی و مدیریت افراد فاقد تخصص ادامه دارد، هیچ فناوری نوینی نمی‌تواند در این صنعت ماندگار شود یا به تولید داخلی تبدیل شود. فناوری زمانی ثمر می‌دهد که ساختار صنعتی سالم و رقابتی باشد.

    از نگاه شما، اگر دولت بخواهد طی ۱۰ سال آینده به کاهش واقعی مصرف سوخت و ارتقای فناوری برسد، سه اقدام اولویت‌دار و عملیاتی که باید فورا آغاز شود کدام‌اند؟

    برای کاهش واقعی مصرف سوخت و ارتقای فناوری خودرو در ۱۰ سال آینده، سه اقدام ضروری است. نخست آن‌که صنعت خودرو باید به‌صورت واقعی و کامل به افراد متخصص، فعالان بخش خصوصی و مدیران دارای اهلیت واگذار شود. دوم این‌که تمام محدودیت‌های واردات برداشته شود تا رقابت شکل بگیرد و ناوگان کشور به‌روز شود و سوم، دولت باید کامل از قیمت‌گذاری و مدیریت جزئی کنار برود و صرفا نقش ناظر را ایفا کند. بدون این سه اقدام، هیچ برنامه بلندمدتی به نتیجه نمی‌رسد.

  • واردات خودرو به ایران سخت می شود / تحریم‌ها کار خودشان را کردند

    واردات خودرو به ایران سخت می شود / تحریم‌ها کار خودشان را کردند

    به گزارش اقتصادران، حدود ۱۰ روز پیش به این موضوع اشاره شد که احتمال دارد از ابتدای سال جدید میلادی با توجه به‌بازگشت تحریم‌های سازمان ملل، واردات خودرو از مبدا چین به‌کشور با مشکلاتی همراه شود.

    حال گزارش‌ها حاکی از آن است که از ابتدای سال نو میلادی، امکان بارگیری خودروهایی از برندهای کره‌ای، ژاپنی و آلمانی از مبدا چین به کشور وجود ندارد.

    درواقع این مدل خودروها تا پیش از این به‌عنوان خودرو دست‌دوم از نمایندگی‌ها خریداری و به‌مقصد کشور بارگیری می‌شدند؛ اما از این پس صادرات این خودروها فقط باید از طریق شرکت مادر با صدور گارانتی انجام شود که به‌دلیل مشکلات ناشی از تحریم و سخت بودن فرآیند جابه‌جایی پول، امکان خرید مستقیم از شرکت مادر برای واردکنندگان ایرانی وجود ندارد و این مساله رشد قیمت این مدل خودروها را در بازار کشورمان به‌همراه خواهد داشت.