به گزارش اقتصادران، علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش دولت چهاردهم در جلسه شورای معاونان که به صورت برخط برگزار شده اظهاراتی داشته که نشان میدهد یا ایشان از اساس وزیر این کشور نیستند یا در جریان حوزه تحت مسئولیت خود قرار ندارند.
در شرایطی که در روزهای اخیر با قطعی اینترنت بسیاری از کسب و کارها و حوزه آموزش به طور کلی تعطیل است وزیر در عالمی دیگر میگوید که سامانه شاد برقرار است و کلاسها نیز دایر! اینه در حالی است که گفت و گو با خانوادههای متعددی که دانش آموز در خانه دارند گویای وضعیت دیگری است.
مینو دو فرزند ۱۵ و ۹ ساله دارد که هر دو محصل هستند. او میگوید سامانه شاد که از ابتدای قطعی اینترنت با مشکلات جدی مواجه بود و مدرسه فرزندانش با استفاده از اسکایپ روم سعی در برگزاری کلاسها داشتند. او میگوید قطع و وصلی به اندازهای زیاد بوده که عملا تدریس هیچ مبحثی در روز انجام نمیشود و بسیاری از والدین و محصلین به حدی از وضعیت اتصال کلاس آنلاین کلافه شدند که سیستم را خاموش کرده و دیگر تلاشی برای اتصال نیز نمیکنند.
نرجس مادر دیگری است که پسرش کلاس دوم ابتدایی است. او میگوید مدرسه بعد از روز شنبه که امکان برگزارش کلاس را با توجه به وضعیت سامانههای آموزشی ادوبی کانکت و شاد منتفی دید تنها به دادن تکالیف به بچهها اکتفا کرده است. نرجس میگوید که معلم و مسئولان مدرسه تکالیفی از دروس قبلی که پیش از رخدادهای اخیر تدریس شده را مورد مرور قرار میدهند. پی دی اف تکالیف برای بچهها در سامانه نیمکت گذاشته میشود تا بچهها تکلیف مرور قبلی را به صورت آفلاین انجام دهند و برای معلم ارسال کنند.
این که در برخی از مدارس شاد فعال است و در برخی دیگر نه، این که از اساس حتی پیش از این قائله شاد چقدر میتوانست به عنوان یک سیستم کارامد آموزشی برای مدارس فعالیت کند به کنار بخش دیگر اظهارات وزیر اموزش و پرورش نه تنها رنگی از منطق اظهارات یک مسئول ندارد که شاید به صورت مستقیم نوعی از توهین به شعور مخاطبان و جامعه تحصیلی ائم از معلمین و خانوادهها است.
کاظمی در ادامه سخنان خود با تأکید بر این که آگاه سازی نوجوانان جدی گرفته شود، گفته است که باید جهاد تبیین را برای نسل نوجوان و جوان اجرا کنیم و با گفتوگو و پاسخگویی به سؤالات و شبهات ایجاد شده در فضای مفاهمه و مهربانانه نسبت به اقناع سازی اقدام نماییم.
او با اشاره به این موضوع گفته است که «ضرورت دارد به سؤالات و شبهات دانش آموزان به دقت، با سعه صدر و مهربانانه پاسخ داده شود و با استفاده از ظرفیت انجمن اولیا و مربیان نسبت به آگاه سازی اولیاء و مراقبت ویژه از فرزندان با همکاری معلمان و مشاوران اقدامات لازم صورت پذیرد».
مشخص نیست این اظهارات آقای وزیر بر اساس چه برداشت و تحلیلی از شرایط فعلی است. گویا ایشان به عنوان وزیر آموزش و پرورش فراموش کردهاند که جامعه معلمان در سالهای اخیر تحت چه فشارهای امنیتی و اقتصادی بوده است که حالا برای معلمان نسخه میپیچند که برای دانش آموزان جهاد تبیین کنند و انها را اقناع سازند!
آقای وزیر خودشان توانستهاند یک جامعه تحت مدیریت و مسئولیت خود را قانع کنند؟ در یک سال گذشته با چند معلم به دلیل فعالیتهای صنفی برخورد شده است؟ وضعیت زندگی و معیشت معلمان حداقل بستر اقتاع سازی را فراهم کرده است؟ چگونه معلمی که خود بخشی از بدنه اعتراض است قرار است دانش آموزانی که از اساس متعلق به نسل دیگری در مفاهیم مطالبه و اعتراض هستند را قانع کند؟ آیا بیان این حرفها در این شرایط بیش از این که نمک پاشیدن بر اعصاب و روان جامعه باشد نتیجه دیگری دارد؟ آقای وزیر اگر حرف زدن در این شرایط بلد نیستند، حرف نزدن هم بلد نیستند؟
از اساس تصور کنیم که بر فرض محال معلمین به صدای وزیر آموزش و پرورش گوش فرا دهند در پی اقناع دانش اموزان بر بیایند. باید به کدام سوال پاسخی قانع کننده بدهند؟ به قیمت دلار؟ به رانت و فساد رخنه کرده در تمامی سیستم اداری و اجرایی؟ باید چه چشم اندازی برای دانش آموزان برای بهبود جامعه نشان داد؟
ایشان که در امر کردن به اقناع دانش آموزان نسخه میپیچند یک درخواست داریم. سری به مدارس جنوب شهر در تهران بزنند- شهرستان و مناطق محروم پیشکش شان باشد-. به یکی از کلاسهای مدارس دولتی در جنوب پایتخت بروند. در مقام معلم خود را مسئول به توضیح و اقناع ببینند. وقتی دانش آموز از ایشان سوال بپرسد که که چرا فقیر هستیم؟ چرا گرسنه هستیم؟ چه جوابی دارند. برای دانش آموزی که این روزها میبینند خانواده اش در التهاب و اضطراب مسائل اقتصادی است، احتمالا سر و صدای شلوغی و تیراندازی را حتی در خانه اش میشنود و از درس و مدرسه نیز افتاده است چه پاسخی برای رفع ابهام دارد؟
اگر دانش آموزش از وزیر سوال بپرسد که چرا ما با همه دنیا سر جنگ داریم؟ چرا باید اقتصادمان این حجم فسادزده زیر سایه و برکت تحریم باشد؟ چرا فاصله طبقاتی آقازادهها با مردم معمولی هر روز بیشتر میشود؟ ایشان چه پاسخی دارند؟
وزیر آموزش و پرورش اگر در شرایط فعلی و تعطیلی کلاسها و حوزه آموزش در میانه بحران و رخدادهای کشور نمیتواند حرف درستی بزند، میتواند هیچ حرفی نزد؟ میتواند به خاطر این وضعیت در کشور سکوت کند؟ از اساس وزیر آموزش و پرورش دقیقا درباره کدام کشور صحبت میکند؟ یا شما دولت ما نیستید یا ما ملت شما نیستیم. این تفاوت دنیا جز در این حالت معنی پیدا نمیکند.
دیدگاهتان را بنویسید