دسته: سیاسی

به گزارش اقتصادران، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، و سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه ایران برای دیدار با نخست وزیر قطر و گفت‌وگو در مورد امکان دستیابی به توافق بین ایران و آمریکا وارد دوحه شدند.

پیش از این عبدالناصر همتی، رئیس کل بانک مرکزی ایران،  به دوحه سفر کرده بود. هیأت قطری نیز هفته گذشته درباره میانجی‌گری مذاکرات ایران و آمریکا به ایران سفر کرده بودند.

به گزارش اقتصادران، با رأی نمایندگان مجلس برای سومین سال محمدباقر قالیباف رئیس دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی شد.

انتخابات سومین اجلاسیه هیات رئیسه دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی صبح امروز و به صورت حضوری برگزار شد.

به گزارش اقتصادران، آکسیوس نوشت: در جریان یک تماس تلفنی کنفرانسی در روز شنبه، ترامپ به رهبران کشورهای عرب و مسلمان گفت که اگر توافقی برای پایان دادن به جنگ ایران حاصل شود، از آنها می‌خواهد کشورهایشان به پیمان‌های ابراهیم بپیوندند و با اسرائیل قراردادهای صلح امضا کنند.رهبران، به‌ویژه آنهایی که روابط دیپلماتیک رسمی با اسرائیل ندارند، مانند عربستان سعودی، قطر و پاکستان، از درخواست ترامپ شگفت‌زده شدند. یکی از مقامات آمریکایی گفت: «سکوت در خط حاکم شد و ترامپ شوخی کرد و پرسید آیا هنوز آنجا هستند.»

به گزارش اقتصادران، سخنان اخیر کامران غضنفری، نماینده تهران در مجلس، درباره پزشکیان با واکنش‌ها و نقدهای بسیاری همراه شده است. او به تازگی  خطاب به رئیس جمهور گفته است: «چرا بدون اجازه رهبری، آتش‌بس را پذیرفتید؟ اینکه رهبری در پیام‌های خود اشاره‌ای به آتش‌بس نمی‌کند، یعنی آن را قبول ندارد. همان‌طور که در جنگ ۱۲ روزه بدون اجازه رهبری آتش‌بس را پذیرفتید و اسرائیل را از نابودی نجات دادید. این بار هم با پذیرش آتش‌بس آمریکا و اسرائیل را از زیر ضربات خردکننده موشک‌ها و پهپادهای ما نجات دادید.»

در همین رابطه روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود آورده است: همین چند سال قبل بود که بحث‌های بیهوده درباره رقابت میان میدان و دیپلماسی فضای سیاسی کشورمان را پر کرده بود مثل بحث بیهوده‌ای که در سال‌های اول بعد از پیروزی انقلاب اسلامی درباره اینکه تعهد مهم‌تر است یا تخصص جریان داشت.

به گزارش اقتصادران، اسرائیل در قبال توافق احتمالی میان ایالات متحده و ایران سکوتی کم‌سابقه اختیار کرده؛ سکوتی که به گفته تحلیلگران، نه از رضایت بلکه از نگرانی عمیق نسبت به نتایج مذاکرات ناشی می‌شود. مقام‌ها و کارشناسان اسرائیلی معتقدند توافقی که دونالد ترامپ در حال پیگیری آن است، ممکن است فاصله زیادی با اهداف اولیه اسرائیل در جنگ با ایران داشته باشد؛ اهدافی که شامل نابودی برنامه هسته‌ای ایران، مهار توان موشکی تهران و محدود کردن نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی بود.

به گزارش اقتصادران، «دونالد ترامپ» رئیس دولت آمریکا در گفت‌و‌گو با خبرنگار شبکه ABC درباره توافق احتمالی مدعی شد که هنوز نمی‌تواند جزئیاتی را مطرح کند.

رئیس دولت آمریکا: نمی‌توانم درباره این توافق صحبت کنم. این موضوع کاملاً به من بستگی دارد. اگر خبری منتشر شود، فقط خبر خوب خواهد بود؛ من توافق‌های بد امضا نمی‌کنم.

به گزارش اقتصادران، جلال ملکی درباره اولین ساعات حضور تیم‌های امدادی در بیت رهبری پس حمله رژیم صهیونیستی و آمریکا گفت: روز حمله دشمن حوالی ساعت ۲۰ :۹ صبح ما در محل کارمان حضور داشتیم که یکدفعه صدای انفجار شدیدی را  شنیدیم. از خبرهایی که در روزهای قبل رصد می‌کردیم، آمادگی شروع جنگ را داشتیم، اما این اتفاق به یکباره افتاد.

سخنگوی سازمان آتش‌نشانی تهران ادامه داد: دفتر محل کار ما در غرب تهران قرار دارد، هنگامی که این اتفاق رخ داد، فضایی را که مشاهده کردیم به این صورت بود که از مرکز شهر دودی که بیشتر شبیه خاک بود به چشم می‌آمد، دودی که سیاه نبود، بیشتر گرد و خاک  مشاهده می‌شد که حکایت از این داشت که خانه‌ها و ساختمان‌ها تخریب شده‌اند.

وی ادامه داد: ستاد فرماندهی به ما اعلام کرد «میدان حر» حوالی «پردیس حکومتی» مورد آسیب قرار گرفته است. در این زمان من همچنان باور نداشتم که جنگ شروع شده است. بگذارید حقیقت را بگویم به شخصه تصورم این بود، این جنگ نیست؛ با این که حجم تخریب ساختمان‌ها زیاد بود می‌گفتم حالا شاید یک اشتباهی صورت گرفته یا گاز ساختمانی ترکیده است.

ملکی افزود: به محل حادثه رسیدیم، که متاسفانه همیشه یکسری موانع هم وجود دارد، راه‌ها را می‌بندند و حتی اجازه ورود نیروهای امدادی را به محل نمی‌دهند که معتقدم حتما این موضوعات باید دیگر یک جایی حل شود و موانع برطرف شود. دوستان همگی من را می‌شناختند، سلام و علیک هم می‌کردند اما اجازه ورود نمی‌دادند؛ در صورتی که ثانیه‌ها در این مواقع تعیین‌کننده است. در نتیجه به هر شکلی بود وارد محل حادثه شدیم. البته ما وارد محوطه بیت شدیم، نه ساختمانی که خود حضرت آقا آنجا حضور داشتند. همه جا تخریب شده بود. آتش در اطراف بود. برخی بناها نصفه و نیمه سالم مانده بودند. از ضلع روبه‌رو هم دوستان دیگرمان نفوذ کرده بودند و شروع به خاموش کردن آتش کردیم و در این میان هم پیکرهایی را پیدا و خارج کردیم.

وی ادامه داد: تقریبا طی ۲ الی ۳ ساعت از ضلع شرقی که وارد شده بودیم، به ضلع جنوبی رسیدیم. هرجا که آتشی بود، خاموش می‌کردیم، اگر فردی نیاز به امداد داشت، انجام می‌دادیم. خودمان هم نمی‌دانستیم به ۱۰ قدمی بیت از پشت دیواری رسیدیم چرا‌که  راه ورود از جای دیگری بود. ما آنجا دری را مشاهده کردیم که فقط نیروهای خودی و امنیتی وارد می‌شدند، پرسیدیم آنجا کجاست؟ دوستان من را شناختند اما گفتند نمی‌توانید وارد شوید، فرمانده عملیات در کنار من حضور داشت گفت که ما باید بدانیم داخل چه خبر است؟ موتورخانه بیت هم آتش گرفته بود، فرمانده عملیات به من گفت که جلال من به داخل می‌روم، تو هم به آتش‌سوزی موتورخانه رسیدگی کن.

سخنگوی سازمان سازمان آتش‌نشانی ادامه داد: به آتش‌سوزی موتورخانه رسیدگی کردیم، بالای سر موتورخانه یک کتابخانه بزرگ بود، ما برای ورود به این کتابخانه نردبان گذاشتیم وارد شدیم؛ آتش آنجا که کتاب‌های ایرانی و خارجی بسیاری داشت را هم گرفته بود. با همکاران شروع به خاموش کردن آتش کردیم. چندین بار در حین انجام عملیات می‌گفتند که محل را تخلیه کنیم، احتمال حضور جنگنده وجود دارد، اما هنوز هم خیلی باور نداشتیم جنگ رخ داده است، به خارج از محوطه می‌رفتیم اما خبری نمی‌شد و دوباره باز می‌گشتیم که همین امر در کارمان تاخیر می‌انداخت. دفعه بعدی که گفتند جنگنده درحال آمدن است گفتیم خبری نیست و کار خودمان را می‌کنیم؛ درحال خاموش کردن آتش کتابخانه بودیم که ناگهان صدای جنگنده را برای اولین بار شنیدیم.

وی یادآور شد: در  جنگ ۱۲ روزه جنگنده‌ها نبودند و اغلب موشک زده می‌شد، اما در این جنگ برای اولین بار صدای جنگنده را شنیدیم و آنقدر نزدیک بود که فکر می‌کردیم خودی است،  اما پدافند شروع به کار کرد. اینجا بود که به بقیه دوستانم گفتم باید از محیط خارج شویم و با آن تجهیزات و لباس‌های سنگین آتش نشانی باید از بیت و آن خیابان خارج می‌شدیم. همچنان که ما می‌دویدیم صدای پدافند و جنگنده‌ها هم بیشتر می‌شد. خدا شاهد است احساس می‌کردم جنگنده از کنار چشمم رد می‌شد آنقدر صدا نزدیک بود. به ما گفتند روی زمین بخوابید. آنجا یه جوی آب بود در آن جوی دراز کشیدم و چند ثانیه بعد صدای انفجار شدیدی شنیدم و سرم را که بلند کردم دیدم از همان مسیری که ما آمدیم، دود بلند می‌شد. واقعاً از روی سر ما موج انفجار و تکه‌های چوب و شیشه عبور می‌کرد. بعد از اینکه فضا کمی آرام شد، بلند شدیم، کمی فاصله گرفتیم و مجدداً برگشتیم.

ملکی گفت: بعداً فهمیدیم از همان جایی که اجازه ورود به ما داده نشد و فقط فرمانده ما حضور پیدا کردند، پیکر مطهر حضرت آقا پیدا شدند. حضرت آقا همان روز اول در ساعات اول پیدا شدند.

وی بیان کرد: نیمه‌های شب بود که فرمانده عملیات  و مدیرعامل با من تماس گرفت،  و گفت که جلال گفته‌اند یک گروه نجات خوب به محل بیت بیاید و من  تو را معرفی کرده‌ام. حالا در این میان از اولین ساعات حمله تا فردای آن روز، بیت ۳ الی ۴ بار مورد اصابت قرار گرفته بود، بنابراین می‌دانستیم در شرایطی باید برویم که هر لحظه ممکن است دوباره انفجار صورت گیرد و رفتیم. من گفتم با حداقل نیرو برویم که با یکی از بچه‌ها رفتیم، البته خود مدیرعامل هم در محل بود. من با یکی از بچه‌ها به اتاق خوابی که حداقل در ۵ الی ۶ متری کنار منزل بود، رفتیم. می‌گفتند خود آقا را در محل دفتر کارشان پیدا کردند؛ یعنی اصلا اینکه می‌گویند تونل و این چیزها بوده است، اصلا چنین چیزی نبود.

سخنگوی سازمان آتش‌نشانی ادامه داد: در اتاق بغلی دفتر کار آقا که منزل دخترشان بود یک اتاق خواب کوچک بود که تخریب شده بود و به زیر زمین رفته بود و اتاق روی هوا مانده بود فقط به خاطر این‌که به دیوار اتاق‌های بغلی چسبیده بود. به من گفتند که خودشان تا صبح گشته‌اند چیزی پیدا نکرده‌اند، گفتم دلیل دارد چراکه هم این افراد تخصص جست‌وجو ندارند هم اینکه آنجا امنیتی وجود نداشت چراکه دیوارها تا کف زمین ۳ متر ارتفاع دارد و روی هوا مانده بود و اگر دوباره بمبی انداخته شود همه چیز تخریب و همه کسانی که اینجا هستند مدفون خواهند شد ما با علم به این قضیه پایین رفتیم.

وی ادامه داد: به من گفتند نوه آقا با مادرش اینجا هستند. من پیش خودم فکر می‌کردم دنبال یک انسان ۲۰ یا ۳۰ ساله با توجه به سن خود آقا باید بگردم. درحال جستجو بودیم شاید یک الی ۲ ساعت بعد یک دفعه یک دست کوچک دیدم که از زیر خاک بیرون آمده بود.  تا این را دیدم به آن آقایی که بالای سرم بود گفتم من اینجا یک بچه کوچک یک یا ۲ ساله می‌بینم، مگر نوه آقا بزرگ نیست؟ گفت خیر، نوه آقا ۱۴ ماهه است. نوه آقا را از زیر آوار بیرون آوردیم، بدن سالم بود اما مقداری سرش آسیب دیده بود. حتی یادم هست که وقتی پیکر این بچه پیدا شد،  هم خوشحال بودیم و هم ناراحت، کسی که بالای سر ما بود داد زد پیدا شد، گفتم آقا داد نزن این ساختمان ایمن نیست، فقط یک پتو به من بده. پتو را که به من رساند، بچه را داخل پتو گذاشتم که شاید کلا ۴۰ سانت می‌شد. پیکر دخترشان هم که آسیب شدید دیده بود پیدا شد، پیکرها را تحویل دادیم و خارج شدیم.

ملکی ادامه داد: در مدت فعالیت کاری‌ام در حوادث بسیاری شرکت کرده‌ام، در  بیش از ۳۵۰۰ حادثه کوچک و بزرگ حضور مستقیم داشتیم. دیگر دیدن جنازه سوخته و تکه تکه شده و یا زیر آوار مانده، یا حتی جنازه‌ای که ماه‌ها از مرگش گذشته و بو گرفته ما را اذیت نمی‌کند، عادت کرده‌ایم. اما وقتی این بچه را دیدم خدا شاهد است گریه کردم، زیرا وقتی یک بچه کوچک در حادثه از دست می‌رود، بی‌تقصیرترین فرد است. یک نفر که هنگام رانندگی  تصادف  و فوت می‌کند، همه می‌گویند خودش هم باید مراقبت می‌کرد و آهسته‌تر رانندگی می‌کرد، اما بچه‌ای که در صندلی عقب ماشین نشسته است چه گناهی کرده؟ از دست دادن جان یک بچه بسیار دردناک است.

وی گفت: ما بچه‌هایی را در این جنگ دیدیم که به شهادت رسیدند که به سن کوله‌پشتی هم نرسیده بودند که به مدرسه بروند، یعنی کودکان چندماهه را از زیر آور جنگ بیرون کشیدیم. کوچک‌ترین شهید تهران یک بچه سه‌ماه بود که به همراه پدر و مادرش شهید شده بود. در حال جستجو بودیم که دیدیم زیر پتو یک بچه ۳ ماهه است که پهلوی این بچه ترکش خورده بود.

سخنگوی سازمان آتش نشانی ادامه داد:  ۴۰ روز این جنگ ادامه پیدا کرد. بچه‌های ما در این ۴۰ شب شاید ۱۰ شب یک بار تنها برای چند ساعت به خانه رفتند. روزهای سختی را پشت سر گذاشتیم. سال گذشته، سال سختی بود. آغازش با اتفافات بندرعباس بود که من ۵  روز آنجا بودم. وقتی برگشتیم چند روز بعد جنگ ۱۲ روزه آغاز شد. بعد آتش‌سوزی جنگل الیت و کاله آمل رخ داد. اتفاقات تلخ دی‌ماه را داشتیم که بسیار به ما آسیب زد و بسیاری از تجهیزات ما از بین رفت و بعد هم جنگ رمضان را شاهد بودیم. جنگی که  ۴۰ شبانه‌روز ادامه داشت، همه پای کار بودند. مردم دست‌به‌دست هم دادند. شخصاً به عنوان یک شهروند و امدادگر، قدردان و دست بوس مردم با معرفت هستم. هرچقدر دشمنان گفتند به خیابان‌ها بیایید، نیامدند.  از مسئولان می‌خواهم جبران محبت‌های این مردم را کنند، مردمی که در دنیا بی‌نظیر هستند. مردمی که شرایط جنگ و سختی را تحمل می‌کنند و به خاطر حضورشان  در خیابان‌ها، در میدان‌ها و با حمایت از آب، خاک و وطن، تجربه‌‌های تلخ  را به  شیرینی تبدیل کنیم، این تلاش‌ها باید پاداش و جبران مناسبی داشته باشد.

به گزارش اقتصادران، فضای سیاسی و رسانه‌ای ایران طی ساعات گذشته مملو از خبرها، گمانه‌زنی‌ها و روایت‌های ضدونقیض درباره توافق احتمالی میان تهران و واشنگتن شده، یک نکته بیش از همه جلب توجه می‌کند؛ اینکه حتی پیش از اعلام رسمی هرگونه تفاهم، جنگ روایت‌ها درباره «مفاد توافق» آغاز شده است. از توییت معنادار حسام‌الدین آشنا درباره «فتحی دیگر در مسیر بیت‌المقدس» تا واکنش اصولگرایان و هشدار رسانه‌های نزدیک به سپاه درباره «دبه‌کردن آمریکا»، همه نشان می‌دهد که ماجرا دیگر صرفاً یک مذاکره دیپلماتیک نیست؛ بلکه نبردی سیاسی بر سر تفسیر توافقی است که هنوز نهایی نشده است.

ماجرا از ادعای ترامپ درباره نزدیکی توافق و گزارش رسانه‌های آمریکایی از جمله نیویورک‌تایمز و اکسیوس درباره جزئیات تفاهم احتمالی شروع شد؛ تفاهمی که گفته می‌شود در قالب یک یادداشت ۶۰ روزه، شامل کاهش تنش در تنگه هرمز، تسهیل فروش نفت ایران و ادامه مذاکرات هسته‌ای خواهد بود. اکسیوس حتی مدعی شد ایران تعهدات شفاهی درباره توقف غنی‌سازی و کنار گذاشتن ذخایر اورانیوم با غنای بالا داده است. اما خیلی زود، تهران تلاش کرد روایت آمریکایی‌ها را اصلاح کند.

خبرگزاری فارس، با اشاره به گزارش نیویورک‌تایمز نوشت ادعای مستثنی‌شدن اسرائیل از تعهدات توافق «فاقد وجاهت» است و طبق متن مورد توافق، آمریکا و متحدانش متعهد می‌شوند به ایران و نیرو‌های هم‌پیمانش حمله نکنند. این رسانه همچنین تأکید کرد آمریکا دوباره بر سر آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران «دبه» کرده و می‌خواهد این منابع را نسیه و موکول به آینده کند؛ موضوعی که به گفته فارس، یکی از خطوط قرمز جمهوری اسلامی در مذاکرات است.

در واقع، آنچه اکنون بیش از هر چیز مانع نهایی‌شدن توافق به نظر می‌رسد، نه اصل تفاهم بلکه بی‌اعتمادی عمیق دو طرف نسبت به اجرای تعهدات است. خبرگزاری تسنیم نیز به نقل از منابع مطلع تأکید کرده اختلاف بر سر «یکی دو بند» همچنان ادامه دارد و مانع‌تراشی آمریکا اجازه نهایی‌شدن توافق را نداده است. همزمان یک منبع ارشد ایرانی به رویترز گفته تهران اساساً با انتقال ذخایر اورانیوم غنی‌شده به خارج از کشور موافقت نکرده و موضوع هسته‌ای هنوز بخشی از تفاهم فعلی نیست.

این تناقض‌ها نشان می‌دهد توافق احتمالی، اگر هم شکل بگیرد، بیش از آنکه یک «توافق جامع» باشد، نوعی آتش‌بس سیاسی و امنیتی موقت است؛ توافقی برای جلوگیری از ورود منطقه به جنگی فراگیر. به همین دلیل هم نقش کشور‌های منطقه، به‌ویژه پاکستان و قطر، در میانجی‌گری برجسته شده است. فداحسین مالکی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، صراحتاً گفته کشور‌های منطقه نگران تبعات جنگ هستند و تلاش می‌کنند بحران از خاورمیانه دور شود.

خرمشهرِ امروز؛ تنگه هرمز

اما در داخل ایران، شکاف بر سر تنگه هرمز و نحوه مواجهه با آمریکا کاملاً آشکار است. از یک سو، مسعود پزشکیان در پیام خود به مناسبت سوم خرداد، «خرمشهر امروز» را خلیج فارس و تنگه هرمز توصیف می‌کند و همزمان بر هماهنگی همه تصمیمات با شورای عالی امنیت ملی و رهبری تأکید دارد؛ پیامی که بیشتر از هر چیز تلاش برای مدیریت اختلافات داخلی و حفظ انسجام سیاسی را نشان می‌دهد. از سوی دیگر، چهره‌هایی، چون حسین شریعتمداری و برخی نمایندگان مجلس آشکارا هشدار می‌دهند که نباید مدیریت تنگه هرمز به وضعیت پیش از جنگ بازگردد.

کیهان در یادداشت امروز خود با لحنی تند از برخی دیپلمات‌ها گلایه کرده و نوشته انگار قرار است پس از پایان بحران، قوانین حاکم بر تنگه به شرایط سابق برگردد. همزمان علی خزایی، نماینده مجلس، حتی پا را فراتر گذاشته و گفته هیچ کشتی متعلق به آمریکا و اسرائیل حق عبور از تنگه هرمز را ندارد و همه کشتی‌ها باید از ایران مجوز بگیرند. این مواضع نشان می‌دهد بخشی از جریان تندرو در ایران، کنترل تنگه هرمز را نه صرفاً یک ابزار فشار موقت، بلکه دستاوردی راهبردی می‌داند که نباید در هیچ توافقی واگذار شود.

مین‌های بی‌اعتمادی زیر پای توافق احتمالی

در طرف مقابل نیز اوضاع چندان متفاوت نیست. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، تأکید کرده تنگه هرمز یک آبراه بین‌المللی است و ایران مالک آن نیست. در اسرائیل هم نگرانی‌ها از توافق احتمالی بالا گرفته و برخی مقام‌های این رژیم هشدار داده‌اند که توافق جدید ممکن است به تهران اجازه دهد از تنگه هرمز به‌عنوان اهرم دائمی فشار استفاده کند.

همین وضعیت باعث شده توافق احتمالی، حتی پیش از امضا، مخالفان جدی در هر دو سوی ماجرا داشته باشد؛ مخالفانی که هرکدام معتقدند طرف مقابل امتیاز بیشتری گرفته است. سیاوش اردلان، خبرنگار بی‌بی‌سی، در توصیف این وضعیت نوشته امروز روز فروریختن «کاخ آرزو‌های حامیان ادامه جنگ» است؛ چون در آمریکا خواهند پرسید چرا اجازه فروش نفت به ایران داده می‌شود و در ایران خواهند گفت چرا تنگه هرمز باز می‌شود.

شاید همین جمله، بهترین توصیف وضعیت فعلی باشد؛ توافقی که هنوز نهایی نشده، اما همزمان هم جنگ‌طلبان آمریکایی را نگران کرده و هم تندرو‌های داخلی را. با این حال، واقعیت آن است که مسیر رسیدن به توافق نهایی همچنان طولانی و پرابهام است. نه پرونده هسته‌ای حل شده، نه سرنوشت تحریم‌ها روشن است و نه حتی درباره نحوه مدیریت تنگه هرمز اجماع وجود دارد. اما آنچه اکنون بیش از هر زمان دیگری دیده می‌شود، غلبه «ضرورت جلوگیری از جنگ» بر فضای تصمیم‌گیری تهران، واشینگتن و حتی کشور‌های منطقه است؛ ضرورتی که شاید دو طرف را ناچار کند، ولو موقت، روی مین‌های بی‌اعتمادی قدم بگذارند.