دسته: خودرو

  • ارزپاشی برای مونتاژ، چوب لای چرخ واردات!!!

    ارزپاشی برای مونتاژ، چوب لای چرخ واردات!!!

    به گزارش اقتصادران، فساد پشت پرده در مدل تخصیص ارز برای خودرو زمانی آشکار می‌شود که بانک مرکزی با برچسب «کمبود منابع ارزی»، سد راه واردات خودروهای اقتصادی کارکرده می‌شود، اما همزمان فرش قرمز ارزی را برای مونتاژکاران پهن می‌کند که این تناقض تلخ که ارز کشور را صرف سرهم‌بندی قطعات چینی با هزینه‌های گزاف می‌کند در تقابل با واردات خودروهای کارکرده‌ای است که با ارزبری کمتر، توان شکستن کمر قیمت‌ها را دارند.

    در حالی که ماده ۱۱ قانون ساماندهی صنعت خودرو، مسیر روشنی را برای تعادل عرضه و تقاضا از طریق واردات خودرو‌های کارکرده ترسیم کرده است اما تعلل در تدوین شیوه‌نامه‌ها به چراغ سبزی برای دلالان تبدیل شده است تا در غیاب رقیب خارجی، قیمت‌ها را بی‌محابا به نفع خود جابه‌جا کنند.

    حجت الاسلام پژمانفر رئیس کمیسیون اصل نود مجلس اعلام کرد: متأسفانه در ماه‌های اخیر بازار خودرو یک وضعیت ناپایدار و ملتهبی پیدا کرده است؛ به طوری که وضعیت به گونه‌ای شده که قیمت خودرو به صورت مستمر و غیرقابل توجیه در حال افزایش است درحالی که بر اساس ماده ۱۱ قانون ساماندهی صنعت خودرو، امکان واردات خودرو‌های دست دوم با کارکرد کمتر از ۵ سال را فراهم پیش بینی شده است، اما این اطمینان را دارم که با اعلام پیام اجازه واردات خودرو‌های دست دوم، قیمت خودرو‌های داخلی تنزل پیدا می‌کند و التهاب بازار گرفته می‌شود.

    پژمانفر ادامه داد: کمیسیون اصل نود بررسی‌های لازم را انجام داده و مشخص شده اجرای این ظرفیت قانونی از طرف وزارت صمت با ضعف جدی برنامه‌ریزی و تعلل رو‌به‌رو است که در این راستا پیگیری‌هایی انجام و مکاتباتی نیز با رئیس‌جمهور داشتیم و خواستار شدیم تا برنامه شفاف و دارای زمان‌بندی از وزارت صنعت دریافت و گزارش دقیقی از ثبت سفارش و آثار آن در بازار ارائه شود. همچنین مدیریت بهینه ارز برای واردات خودرو‌های دست دوم و جلوگیری از تخصیص ارز به خودرو‌های وارداتی با عمق ساخت داخلی صفر را درخواست کردیم همچنین دو نامه نیز به وزیر صنعت و رئیس‌جمهور ارسال شده است.

    اما ماده ۱۱ قانون ساماندهی صنعت خودرو درحالی تصویب شد که قانون‌گذار نیاز بازار را برای مسیر واردات خودرو‌های کارکرده (زیر ۵ سال) باز کرد تا تعادل میان عرضه و تقاضا برقرار شود، اما آیین‌نامه اجرایی آن در پیچ‌وخم‌های اداری وزارت صمت همچنان متوقف مانده است و خبری از واردات نیست تقاضای انباشته دوباره به سمت بازار داخلی هجوم می‌برد و هم دلالان با اطمینان از نبود رقیب خارجی، قیمت‌ها را بالا می‌برند .

    وزارت صمت با تأخیر در تدوین و ابلاغ شیوه‌نامه‌های اجرایی، عملاً قانون را «بایگانی» کرده است ضمن آنکه نبود یک تقویم زمان‌بندی برای واردات، باعث شده تا دلالان از این بلاتکلیفی برای بالا بردن قیمت‌ها استفاده کنند.

    البته هرچند کمیسیون اصل نود بر مدیریت بهینه ارز تاکید دارد، اما بانک مرکزی با سخت‌گیری در تخصیص ارز برای خودرو‌های دست‌دوم آن هم به بهانه ناترازی ارزی، یکی دیگر از دست اندازان تحقق این قانون است، اما تضاد اصلی درست جایی شکل می‌گیرد که ارز برای قطعات خودرو‌هایی با عمق ساخت صفر یا همان مونتاژی‌ها تخصیص می‌یابد، اما برای خودروی کامل دست‌دوم که هزینه کمتری دارد تعلق نمی‌گیرد.

    از آنجا که کمیسیون اصل نود به شکایات مربوط به «طرز کار» قوای سه‌گانه رسیدگی می‌کند، پاسخ‌های مبهم احتمالا منجر به گزارش «ترک فعل» و ارجاع پرونده به قوه قضائیه شود  بنابراین، وزارت صمت تحت فشار این کمیسیون،  ناچار به ارائه یک «برنامه زمان‌بندی » خواهد شد اما شفافیت واقعی در گروی این است که مجلس تخصیص ارز به مونتاژکاران را به عنوان اهرم فشار قرار دهد.

    ازسویی دیگر، روال پیچیده برای تأیید استاندارد‌های خودرو‌های کارکرده هم از دیگر گلوگاه‌هایی است که مانع بر سر اجرای این قانون است چراکه بسیاری از شرکت‌های خصوصی، قطعات را به صورت کامل (CKD) وارد کرده و فقط در داخل سرهم می‌کنند که این کار نه تولید است و نه باعث انتقال دانش فنی می‌شود، اما ارز کشور را می‌بلعد و سوال این است که اگر قرار است ارز مصرف شود، چرا صرف واردات خودرو‌های کارکرده باکیفیت نشود ؟

    به نظر می رسد ورود کمیسیون اصل نود و مکاتبه با رئیس‌جمهور بحث را از مرحله کارشناسی فراتر رفته است و به یک پرونده نظارتی قضایی تبدیل شده است که اخیرا مجلس برنامه شفاف و زمان‌بندی‌شده‌ای را برای پاسخگو کردن وزارت صمت دراین خصوص درخواست کرده است.

  • تناقض آماری گمرک و وزارت صمت در واردات خودرو!

    تناقض آماری گمرک و وزارت صمت در واردات خودرو!

    به گزارش اقتصادران، گمرک ایران آمار واردات ۱۰‌ماهه خودرو‌های سواری را منتشر کرد. بر این اساس ورود خودرو‌ها از ابتدای سال‌جاری تا انتهای دی ماه نسبت به مدت مشابه سال‌گذشته از نظر تعداد ۲۱.۷‌درصد و از حیث ارزش ۴۶.۷‌درصد رشد را ثبت کرده‌است.

    ارزش واردات این تعداد خودرو نیز در ۱۰ ماه سال‌جاری به یک‌میلیارد و ۱۴۰‌میلیون دلار رسیده‌است. این در شرایطی است که در مدت مشابه سال‌گذشته این رقم ۷۷۷‌میلیون دلار بود، بنابراین ارزش واردات خودرو‌های سواری از ابتدای امسال تا انتهای دی‌ماه نسبت به مدت مشابه سال‌گذشته رشد ۳۶۳‌میلیون دلاری و ۴۶.۷‌درصدی داشته‌است.

    اما ارائه این آمار توسط گمرک درشرایطی است که ۳۰دی ماه (یعنی دقیقا در بازه ۱۰ماهه) عزت‌الله زارعی، سخنگوی وزارت صمت آماری به‌مراتب کمتر از واردات خودرو اعلام کرده‌بود. زارعی گفته بود: «تاکنون ۳۹‌هزار و ۱۰۰‌دستگاه خودروی سواری وارد کشور شده‌است.» آمار گمرک، اما به بالای ۵۰‌هزار دستگاه می‌رسد.

    اما با پذیرش آمار ارائه‌شده از طرف گمرک ایران، می‌توان گفت رشد واردات خودرو در مدت زمان یادشده در حالی رخ‌داده که طی سال‌جاری اساسا دولت ارزی به واردات خودرو تخصیص نداده و همه واردات انجام‌شده با ارز شخصی واردکنندگان بوده‌است.

    این در شرایطی است که در قانون بودجه‌امسال مقرر شده‌بود که باید دو‌میلیارد یورو به واردات خودرو اختصاص پیدا کند، بااین‌حال در آبان ماه امسال سید‌حامد عاملی، معاون ماشین‌آلات و صنایع حمل‌ونقل وزارت صمت اعلام کرد از ابتدای سال حتی یک دلار به واردات خودرو اختصاص پیدا نکرده‌است؛ بنابراین می‌توان گفت در سال‌جاری واردات تنها با ارز اشخاص انجام شده‌است، بااین‌حال همین شکل از واردات نیز بدون محدودیت نیست و واردکنندگان حتی با ارز خود تنها تا سقف مشخص‌شده‌ای می‌توانند خودرو وارد کشور کنند.

    همچنین در سال‌جاری به‌رغم اینکه آیین‌نامه واردات خودرو‌های کارکرده و همچنین واردات توسط ایرانیان خارج از کشور تنظیم‌شده و حتی ثبت‌سفارش هم انجام شده‌است، اما هنوز خبری از ورود این خودرو‌ها به کشور نیست.

    در مورد سال‌آینده نیز در بودجه، به‌طور شفاف اعلام‌نشده که میزان ارز تخصیصی به واردات خودرو به چه میزان خواهد بود، با این‌حال نمایندگان مجلس شورای‌اسلامی روز شنبه تصویب کردند معادل نیمی از ارزی که به واردات قطعات منفصله خودرو‌های مونتاژی اختصاص می‌یابد، به واردات خودروی کامل تخصیص داده‌شود، اما خبری از اعلام یک رقم دقیق درمیان نیست.

    سال‌گذشته که نمایندگان خانه ملت به صراحت در مورد میزان ارزش تخصیصی واردات به اندازه دو‌میلیارد یورو تعیین‌تکلیف کرده‌بودند، بازهم دولت در اجرای آن پایبندی نشان نداد و حالا که شفافیت در این مورد کاهش هم پیدا کرده‌است، به احتمال خیلی بالا در سال‌آینده نیز شاهد تخصیص ارز از طرف دولت برای واردات خودرو‌های سواری نباشیم و بازهم واردات از طریق ارز اشخاص انجام شود.

  • بخشنامه «شتر، گاو، پلنگ» در واردات خودرو / جبران سودجویی شرکت‌های نورچشمی از جیب خالی مردم!

    بخشنامه «شتر، گاو، پلنگ» در واردات خودرو / جبران سودجویی شرکت‌های نورچشمی از جیب خالی مردم!

    به گزارش اقتصادران، بخشنامه جدید گمرک و وزارت صمت، بیش از آنکه گرهی از کار واردات خودرو باز کند، شبیه به یک «سند رسمی برای توزیع رانت» است که در آن از دستور عجیب برای بازگرداندن پول مردم به حساب شرکت‌های واردکننده گرفته تا سیستم مالیاتی مضحکی که بنز میلیاردی را ارزان‌تر از تویوتا ترخیص می‌کند همگی نشان از یک بی‌عدالتی ساختاری دارد که گویا در این میان، تنها چیزی که اهمیت ندارد، جیب خالی مصرف‌کننده‌ای است که باید تاوان ناترازی قوانین و سودجویی شرکت‌های نورچشمی را بدهد.
    ابهامات مختلف برای واردات خودرو از سوی وزارت صمت شفاف شد؛ به طوری که مدیر کل دفتر واردات گمرک ایران در بخشنامه‌ای به گمرکات اعلام کرد، به پیوست نامه شماره ۶۹۱۴۰۳۲ مورخ ۱۴۰۴/۱۰/۰۸ معاونت محترم برنامه ریزی و مقررات سازمان توسعه تجارت ایران و نامه شماره ۶۶۷۲۱۳۹ مورخ ۱۴۰۴/۰۹/۰۹ دفتر مقررات صادرات و واردات در خصوص ماخذ حقوق ورودی انواع خودرو سواری در سال جاری ابلاغ میشود.

    ارجاع وزارت صمت به ده‌ها اصلاحیه و مصوبه در طول یک سال، یک پیغام بیشتر ندارد و آن این است که سیاست‌گذاری خودرو دچار «سرگیجه مزمن» شده است بنابراین این حجم از بی‌ثباتی و بخشنامه‌های لحظه‌ای، بازار را نه به سمت رقابت، بلکه به سمت یک «هرج‌ومرج سازمان‌یافته» هدایت می‌کند که در آن نه واردکننده تکلیفش را می‌داند و نه مشتری رنگ آرامش را می‌بیند.

    در جاده واردات، هیچ‌کس تکلیفش را نمی‌داند!

    با بررسی متن بخشنامه نقد‌های جدی، ابهام قانونی و شبهه‌دار اقتصادی زیادی به واردات خودرو وارد است برای مثال در انتهای نامه آمده است که دستور داده شده است تا «مابه‌التفاوت حقوق ورودی» به شرکت‌های واردکننده مسترد شود؛ در حالی که مردم خودروها را با تعرفه‌های گزاف خریداری کرده‌اند اما اکنون گمرک در دستوری تامل‌برانگیز، فرمان بازگشت میلیاردها تومان مابه‌التفاوت حقوق ورودی را به «حساب شرکت‌ها» صادر کرد که این بخشنامه یعنی شرکت‌ها هم پول را از مردم گرفته‌اند و هم حالا از دولت پس می‌گیرند؛ یک جیب‌بری شیک و قانونی که مصرف‌کننده در آن هیچ سهمی جز پرداخت هزینه‌های گزاف ندارد.

    ازسویی دیگر، در بخشنامه اشاره شده است که فهرست به «سازمان حمایت» ارسال شود، اما سازوکار عملی برای بازگرداندن این پول به جیب مصرف کننده مشخص نیست که این ابهام می‌تواند به یک رانت کلان برای شرکت‌های واردکننده تبدیل شود.

    همچنین بند ۳ و ۴ صراحتاً می‌گوید حقوق ورودی متناسب با «ظرفیت و حجم موتور» است و مستقل از سقف ارزش یورویی اعمال شود که این مدل قیمت‌گذاری قدیمی و ناعادلانه است برای مثال، یک خودروی ۱۵۰۰ سی‌سی لوکس و گران‌قیمت مانند بنز یا بی‌ام‌و ممکن است حقوق ورودی کمتری نسبت به یک خودروی ۲۰۰۰ سی‌سی معمولی و اقتصادی بپردازد.

    سوال دیگر اینکه چرا ارزش دلاری خودرو در تعیین نرخ تعرفه نقشی ندارد؟ درحالی که این کار باعث می‌شود واردات خودرو‌های لوکس با حجم موتور پایین، مزیت تعرفه‌ای پیدا کنند که خلاف عدالت مالیاتی است.

    در بند۷ اشاره شده است که خودرو‌های پلاک مناطق آزاد که قصد ورود به سرزمین اصلی را دارند، مشمول این مأخذ می‌شوند، اما از آنجایی که خودرو‌های مناطق آزاد قبلاً با ارز‌های دیگری خریداری شده‌اند، گره زدن آنها به سقف‌های یورویی و مأخذ جدید بدون در نظر گرفتن زمان ورود آنها به منطقه آزاد، چالش‌های حقوقی و اعتراض مالکان این خودرو‌ها را به همراه خواهد داشت.

    چراغ سبز به خروج بی‌حساب ارز برای لاکچری‌ها !

    بخش مهم دیگر این بخشنامه این است که بخشنامه‌های قبلی برای جانبازان و ایرانیان مقیم خارج کماکان به قوت خود باقی است که این مساله مسیر‌های موازی و متعدد برای واردات خودرو از جمله برای جانبازان، مقیمان خارج، مناطق آزاد و مشتریان عادی دارد که با چندنرخی شدن نرخ ها، کم کم بستر ایجاد «کد ملی‌فروشی» و انتقال امتیازات به دلالان فراهم می شود بنابراین نتیجه این بخشنامه، داغ کردن بازار دلالانی است که امتیازات را از ذینفعان می‌خرند و به قیمت خون پدرشان به مردم می‌فروشند به همین جهت این بخشنامه جاده‌صاف‌کن کسانی است که با رانت اطلاعاتی، بازار را قبضه کرده‌اند.

    هر ماه یک نامه، هر هفته یک اصلاحیه و هر روز یک تبصره این وضعیتی است که سیاست‌گذار خودرویی ایجاد کرده است به طوری که حتی نمی‌تواند برای یک سال قانون ثابت داشته باشد و این آشفتگی و ارجاع به نامه‌های سال قبل و بعد، فقط یک خروجی دارد و آن «گیج کردن مشتری و باز کردن راه برای رانت‌خواران» چراکه تا زمانی که قانون شفاف نباشد، ماهی‌گیران از این آب گل‌آلود، نهنگ شکار می‌کنند!

    بخشنامه «شتر، گاو، پلنگ» در واردات خودرو / وقتی «بنز» از خودروهای دیگر ارزان‌تر ترخیص می‌شود!

  • قیمت‌گذاری خودرو؛ وزارت صمت شانه خالی کرد، بانک مرکزی وسط آمد؟!

    قیمت‌گذاری خودرو؛ وزارت صمت شانه خالی کرد، بانک مرکزی وسط آمد؟!

    به گزارش اقتصادران، جلسه جنجالی قیمت‌گذاری خودرو در بانک مرکزی این شائبه را ایجاد کرده که وزارت صمت مشغول انجام چه اموری است که موضوع بررسی افزایش قیمت خودرو برای پایان دادن به این ماجرا به بانک مرکزی کشیده شده است.

    اولین روز هفته جاری اعلام شد کارگروهی در بانک مرکزی به ریاست عبدالناصر همتی در مورد قیمت خودرو به درخواست خودروسازان تصمیم‌گیری کرده است. به دنبال حذف ارز ترجیحی، ایران‌خودرو در دستورالعملی فروش ماه بهمن، قیمت انواع خودرو را افزایش داد. سیاستی که مورد انتقاد تند وزارت صمت، شورای رقابت و سازمان حمایت قرار گرفت. ماجرای افزایش قیمت همان روزهای اول به سازمان بازرسی هم کشیده شد. اوایل بهمن ماه بود که با ورود سازمان بازرسی کل کشور به این موضوع دادستانی نیز دستور بسته شدن سایت ایران‌خودرو را داد.

    از طرفی با نامه‌نگاری سازمان حمایت به سازمان بورس، نماد معاملاتی ایران‌خودرو در سامانه کدال همان روزهای ابتدایی بهمن متوقف ‌شد. این کش و قوس تا آنجایی کشیده شد تا اینکه پای بانک مرکزی به این ماجرا باز شد. بازیگر جدید که با ورودش یک سوال مهم را به دنبال داشت؛ وزارت صمت چه کرد و چه می‌کند که کارگروهی در بانک مرکزی با ریاست همتی به موضوع افزایش قیمت خودرو ورود کرد؟

    در مقابل صرفا وزارت صمت موضوع تصویب و ابلاغ رشد قیمت خودرو را اعلام کرد. البته روز ۲۶ بهمن ماه، بانک مرکزی در اطلاعیه‌ای اعلام کرد: «کارگروه ویژه تشکیل ‌شده در بانک مرکزی صرفا با هدف بررسی نظرات خودروسازان و ارزیابی تغییرات قیمت نهاده‌های تولید خودرو فعالیت داشته و هیچ‌گونه مسوولیتی در تصویب یا اعلام قیمت‌های جدید خودرو برعهده نداشته است. مرجع قانونی تایید و اعلام قیمت‌های خودرو، سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان است.»

    محسن بهرامی ارض اقدس، عضو شورای رقابت در گفت‌وگو با «اعتماد» به تحلیل جلسه برگزار شده در بانک مرکزی برای قیمت‌گذاری خودرو پرداخت و گفت: افزایش قیمت خودرو متاسفانه به دلیل ناهماهنگی سه قوه و دستگاه‌های زیرمجموعه آنها صورت گرفته است.  او تصریح کرد: در قوه قضاییه مسوولان سازمان بازرسی کل کشور، دادستان کل کشور، تعزیرات حکومتی مواضع متفاوتی درباره افزایش قیمت خودرو اتخاذ کردند، دیوان عدالت اداری در این باره رای داد و بعد از دو روز رای خود را باطل کرد.  بهرامی با بیان اینکه شورای رقابت نیز چند مرتبه دستورالعمل خود در این باره را اصلاح کرد، گفت: در دولت معاون اول رییس‌جمهور، وزیر صمت که مسوولیت مستقیم در حوزه خودرو دارد، سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان که مسوولیت قیمت‌گذاری و نظارت بر نحوه اعمال قیمت‌های قانونی محصولات تولیدی کشور است نظرات متفاوت و متناقضی را دادند.

    او افزود: در قوه مقننه نیز رییس کمیسیون اصل ۹۰ و برخی از نمایندگان در دو ماه اخیر نظرات بسیار متفاوتی را مطرح کردند و آنچه در دعواهای سه قوه فراموش شد، مصلحت صنعت خودروسازی کشور بود.

    عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران بیان کرد: این اتفاقات در شرایطی روی داد که در سال‌های گذشته دلار از ۴۲۰۰ تومان به ۲۸۵۰۰ تومان، از ۲۸۵۰۰ تومان به ۷۲ هزار تومان در تالار اول، از ۷۲ هزار تومان به تالار دوم با نرخ ۱۲۰ هزار تومان رسید، به تازگی نیز نیازهای ارزی خودروسازان قرار است از بازار آزاد با نرخ ۱۶۰ هزار تومان تامین شود.

    او با تاکید بر اینکه اصرار غیرمنطقی به اعمال قیمت‌های سال گذشته خودروسازی‌ها هیچ نتیجه‌ای جز ورشکستگی و انباشتگی زیان انبوه خودروسازان در پی ندارد، گفت: ضرر و زیان خودروسازان دولتی مانند سایپا و پارس‌خودرو از طریق بیت‌المال و دولت جبران می‌شود، ضرر و زیان خودروساز خصوصی نیز باید از جیب سهامداران تامین شود.

    بهرامی اظهار کرد: خودروسازان نمی‌توانند با نگاه به آینده خودرویی را با ضرر و زیان بفروشند، باتوجه به اینکه تورم تولیدکننده براساس اعلام بانک مرکزی ۷۰درصد و تورم نقطه به نقطه نزدیک به ۵۰درصد است چگونه می‌توان تولیدکننده‌ای را وادار کرد در این شرایط نوسان قیمت‌ها محصول خود را براساس صورت‌های مالی شش ماه گذشته خود به فروش برساند؟

    عضو شورای رقابت تاکید کرد: بر این اساس برخی از اعضای شورای رقابت معتقدند که نظارت شورای رقابت باید نظارت پسینی باشد و خودروسازان طبق روال بقیه محصولات تولیدی در کشور، متناسب با شرایط بازار قیمت محصول خود را مشخص کنند و در صورت گرانفروشی سازمان حمایت آنها را به تعزیرات حکومتی معرفی کند و مابه‌التفاوت گرانفروشی را از آنها پس بگیرد.

    او تصریح کرد: اگر دولت اصرار دارد که خودروسازان محصولات خود را به قیمت پایین‌تر از قیمت تمام شده و سود متعارف، خودرو عرضه شود برابر با ماده ۹۰ قانون اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ دولت مکلف است مابه‌التفاوت قیمت تمام شده و سود متعارف و قیمت دستوری تعیین شده را تامین کند اما چون دولت قادر نیست در شرایط فعلی چنین یارانه‌ای را پرداخت کند، طبیعی است که باید به سمت آزادسازی قیمت‌ها و نظارت پسینی پیش رفت.

    به گفته بهرامی، موضوع قیمت‌گذاری خودرو بین سه قوه معطل مانده بود و از طرفی نیز شورای رقابت نتوانست تصمیم قاطعی در این زمینه بگیرد، مساله به شورای هماهنگی سران سه قوه منعکس شده و از آنجا به آقای دکتر همتی که مسوول هماهنگی اقتصادی دولت است ارجاع داده شده که در نهایت با بررسی گزارش‌های خودروسازان از تغییرات قیمت ارز، قطعه، دستمزد و خدمات با درنظر گرفتن تعهدات آنها برای آینده، بخشی از افزایش قیمت خودروسازان پذیرفته شده است.

    او با اعلام اینکه هنوز مصوبه‌ روشنی در این زمینه به شورای رقابت نرسیده، گفت: انتظار داریم خودروسازان قیمت‌های خود را براساس آیین قیمت‌گذاری که هیات تعیین تثبیت قیمت‌ها مصوب کرده، تعیین کنند و سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان نیز بر آن نظارت کند تا اگر قیمتی بالاتر از نرخ‌گذاری تعیین شده بود، با آنها برخورد کند. عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران تاکید کرد: اصرار سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان به نرخ پایین‌تر از قیمت مصوب، نتیجه‌ای جز تعطیلی خودروسازان در پی ندارد و کاهش عرضه می‌تواند به شکاف قیمتی بین بازار و کارخانه دامن بزند.

    او با تاکید بر اینکه متولی قیمت‌گذاری خودرو وزارت صمت است، گفت: وزارت صمت به‌ شدت در سال جاری از انجام وظایف خود که رگولاتوری فنی و دستگاه مسوول مستقیم خودروسازان است، به جای شنیدن مشکلات خودروسازی‌ها و حل و فصل آنها، از زیر بار پذیرفتن مسوولیت شرایط موجود صنعت کشور که تورم و مشکلات ناشی از آن است، شانه خالی کرد.

    بهرامی با اشاره به افزایش چند باره قیمت لبنیات و دیگر کالاهای اساسی با وجود پرداخت یارانه دولتی بیان کرد: نمی‌توان انتظار داشت یک محصول صنعتی که وابستگی ارزی نیز دارد، با وجود افزایش چند برابری نرخ ارز ثابت بماند، این یک درخواست غیرعقلانی و غیرمنطقی است که تاکنون وزارت صمت بر آن اصرار داشت.

    او ادامه داد: با هماهنگی صورت گرفته در ستاد اقتصادی دولت بنا شد در این زمینه تجدیدنظر شود و فضا برای افزایش تولید با کیفیت و رقابت بین خودروسازان فراهم شود.  عضو شورای رقابت اظهار امیدواری کرد که این شورا نیز بتواند به عنوان رگولاتور عمومی بر قیمت‌ها نظارت کند تا خودروسازان از اجحاف در حق مصرف‌کنندگان پرهیز کنند.

    بهرامی تاکید کرد: تصمیم گرفته شده در جلسه‌ای که در بانک مرکزی برگزار شد، تصمیم بانک مرکزی نبود و تصمیم ستاد اقتصادی دولت است که نشان از جمع‌بندی و تفاهم سه قوه برای افزایش قیمت خودرو است. در واقع جلسه‌ای که در بانک مرکزی به ریاست رییس کل برگزار شده به نمایندگی از سران سه قوه بوده و شورای رقابت مسوول قیمت‌گذاری نیست و تنها ضوابط قیمت‌ها را اعلام می‌کند و سازمان حمایت باید قیمت‌ها را مشخص کند، در نهایت بعد از این جلسه باید منتظر واکنش سازمان حمایت بود.

    موافقت شورای رقابت با افزایش قیمت 

    محمدرضا نجفی‌منش، عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی تهران در گفت‌وگو با «اعتماد» از آخرین اخبار درباره افزایش قیمت خودرو گفت: بالاخره دولت با افزایش قیمت خودرو ازسوی خودروسازان موافقت کرد. البته نرخ مورد‌نظر خودروسازان مورد موافقت قرار نگرفت ولی با رشد موافقت شد.

    او افزود: افزایش قیمت باید اتفاق می‌افتاد. وقتی قیمت مواد اولیه، مس، فولاد، مواد شیمیایی و… رشد می‌کند، طبیعی است قیمت خودرو نیز رشد کند. بر همین اساس در جلسه‌ای که روز سه‌شنبه با حضور دادستان استان تهران پیرامون مشکلات خودروسازان از‌جمله موضوع نقدینگی داشتیم، موضوع رشد قیمت خودرو مجدد مطرح شد. درنهایت پیشنهاد شد فرمول رشدی که شورای رقابت به تازگی تعیین کرده است، در قالب دستورالعمل توسط خود خودروسازان اجرا شود و شورای رقابت و سازمان حمایت وظیفه نظارتی را دنبال کنند. در واقع آنها کنترل پسینی را در دستور کار قرار بدهند. این موضوع را شورای رقابت هم پذیرفت. با این رویکرد دیگر خودروساز ضرر و زیان نمی‌دهد. از طرفی متقاضیان واقعی خودرو در صف خرید قرار می‌گیرند نه دلالان.

  • صنعت مبل در لبه پرتگاه / زور مردم به خرید مبل نو نمی‌رسد

    صنعت مبل در لبه پرتگاه / زور مردم به خرید مبل نو نمی‌رسد

    به گزارش اقتصادران، وضعیت بازار مبلمان حاکی از افت ۵۰‌درصدی تقاضا، افزایش ۸۰‌درصدی قیمت مواداولیه و تعطیلی خاموش بسیاری از واحدهای تولیدی در آستانه سال جدید است. صنعت مبلمان ایران که روزگاری به‌واسطه هنر و ذوق صنعتگران خود در منطقه زبانزد بود، این روزها دوران سختی را پشت سر می‌گذارد. برخلاف روال سنتی که از نیمه پاییز رونق به بازار مبلمان بازمی‌گشت و تولیدکنندگان خود را برای فصل خرید شب عید آماده می‌کردند، اکنون بازار در رکودی غیرمعمول فرو رفته است. فعالان صنفی از کاهش حدود ۵۰‌درصدی تقاضا خبر می‌دهند. صنعت مبلمان ایران که ۱۰‌درصد از اشتغال صنعتی کشور را به خود اختصاص داده و گردش مالی سالانه آن بیش از ۱۰‌میلیارد دلار برآورد می‌شود، امروز در پیچ‌ تاریخی سختی قرار دارد. کارشناسان معتقدند که گذر از این بحران نیازمند تغییر رویکرد دولت از حمایت‌های سنتی و مقطعی به‌سمت یک «سیاست صنعتی هوشمند» است.

    وقتی مردم قدرت خرید ندارند

    این رکود ریشه در کاهش شدید قدرت خرید خانوار دارد. آمارها نشان می‌دهد سهم «لوازم مورد استفاده در خانه» از کل هزینه‌های خانوار شهری به کمتر از ۴‌درصد رسیده است. با تورم نقطه‌ای بالای ۴۰درصد حتی دهک‌های بالای درآمدی نیز خرید کالاهای بادوام را به تعویق انداخته و منابع خود را صرف تامین مسکن، خوراک و انرژی می‌کنند. در چنین شرایطی تعمیرات مبلمان قدیمی جایگزین خرید محصولات جدید شده و بسیاری از کارگاه‌ها برای بقا، به‌ناچار به‌سمت تقویت بخش تعمیرات حرکت کرده‌اند .

    تامین مواداولیه؛ از صف ارز تا دپوی انحصاری

    در پشت صحنه این رکود آشکار، تولیدکنندگان با انبوهی از مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کنند که مهم‌ترین آنها تامین مواداولیه است. اگرچه واردات مبلمان به کشور سال‌هاست ممنوع شده اما ۴۰‌درصد مواداولیه این صنعت از جمله چوب، ام‌دی‌اف باکیفیت، پارچه، چسب و یراق‌آلات، وابسته به واردات است. نوسانات ناگهانی نرخ ارز و تغییر مبنای محاسبه آن از تالار اول به تالار دوم، جهش ۸۰‌درصدی در قیمت مواداولیه را برای این صنعت رقم زده است.

    افزون‌بر این، فرآیند تخصیص ارز برای واردات این مواد بعضا بین ۸ تا ۱۰ماه به طول می‌انجامد و فشار مضاعفی را بر سرمایه در گردش تولیدکنندگان وارد می‌کند. در بازار مبلمان، حالتی از فروش مافیایی ام‌دی‌اف تولید داخل شکل گرفته که در آن قیمت‌ها به محض افزایش نرخ ارز چند برابر شده و پس از کاهش آن، هیچگاه سیر نزولی پیدا نکرده و کاهش نمی‌یابند. برخی تولیدکنندگان پارچه نیز به‌جای عرضه در بازار داخلی محصولات خود را صادر می‌کنند تا از درآمد دلاری بیشتری بهره‌مند شوند و همین امر کمبود و گرانی را در داخل تشدید کرده است .

    در دوسال اخیر معضل جدیدی به نام «ناترازی انرژی» به فهرست بلندبالای مشکلات صنعت اضافه شده است. قطعی‌های مکرر و بی‌برنامه برق و گاز در فصول مختلف، خسارات جبران‌ناپذیری به خطوط تولید وارد کرده است. تولیدکنندگان معتقدند دولت در شرایطی که کارگاه‌ها به‌دلیل قطعی انرژی قادر به تولید نیستند، باید در دریافت مالیات و حق بیمه کارگران همراهی کرده و تخفیف‌های لازم را اعمال کند اما تاکنون اقدام موثری در این زمینه صورت نگرفته است.

    خروج نیروی کار متخصص زنگ خطر برای آینده صنعت

    شاید عمیق‌ترین زخم صنعت مبلمان، نه در بازار بلکه در کارگاه‌ها و پشت خط تولید ایجاد شده است. افزایش هزینه‌های زندگی و پایین ماندن دستمزدها نسبت به تورم باعث شده نیروی کار متخصص و استادکاران ماهر که سال‌ها در این زمینه تجربه کسب کرده‌اند، اینک یا به اجبار از چرخه تولید خارج یا راهی کشورهای همسایه مانند ترکیه ‌شوند. به اعتقاد فعالان این حوزه، اگر یک استادکار حرفه‌ای در این صنعت کار خود را ترک کند، جایگزینی او ممکن است مدت‌ها طول بکشد.

    بازار‌های صادراتی از دست رفته

    در حالی که ایران به واسطه ممنوعیت واردات، بازار داخلی را در اختیار تولیدکنندگان خود قرار داده، اما در عرصه صادرات موفقیت چندانی کسب نکرده است. این در حالی است که پیش ‌از این، سالانه ۴۰۰‌میلیون دلار واردات مبلمان به کشور انجام می‌شد که اکنون به صفر رسیده اما صادرات تنها به ۱۰۰‌میلیون دلار محدود مانده است. رقبای سنتی مانند ترکیه و چین نه‌تنها بازارهای جهانی که سهم ایران از بازار ۵۰۰‌میلیون نفری همسایگان را نیز تصاحب کرده‌اند.

    افزایش قیمت تمام‌شده محصولات ایرانی به‌دلیل تورم داخلی و نوسانات ارزی، قدرت رقابت با کالای ترکی و چینی را از تولیدکنندگان داخلی گرفته است. پژوهشگران اقتصادی معتقدند برای بازگشت به بازارهای هدف، نیاز فوری به بازسازی اعتماد تجاری، استانداردسازی محصولات، تشکیل کنسرسیوم‌های صادراتی و نوآوری در طراحی احساس می‌شود.

    کلام آخر

    در نهایت آنچه بر صنعت مبلمان ایران می‌گذرد، فراتر از یک رکود ساده فصلی است. این صنعت با قدمت چند دهه‌ای و اشتغالزایی برای صدها‌هزار نفر، درگیر بحرانی چهاروجهی شامل کاهش شدید تقاضا، نابسامانی در تامین مواداولیه، آسیب‌پذیری از ناترازی انرژی و مهم‌تر از همه فرار سرمایه‌های انسانی متخصص است. خروج از این وضعیت نیازمند یک بسته نجات فوری شامل تخصیص ارز پایدار، جبران خسارت‌های ناشی از قطع انرژی و کنترل بازار مواداولیه است اما راهکار پایدار در بازتعریف نقش دولت از یک مداخله‌گر مقطعی به یک تسهیلگر هوشمند نهفته است؛ سیاستگذاری که با حمایت از نوسازی خطوط تولید، توسعه صادرات، پیوند با مراکز طراحی روز و سرمایه‌گذاری بر آموزش نیروی کار بتواند این صنعت ارزشمند را از ورطه نابودی نجات داده و آن را برای رقابت در بازارهای منطقه‌ای آماده کند.

  • عقب‌ماندگی ایران در خطوط تولید قطعه / تقلای قطعه‌سازان خودرو برای بقا در شرایط فعلی

    عقب‌ماندگی ایران در خطوط تولید قطعه / تقلای قطعه‌سازان خودرو برای بقا در شرایط فعلی

    به گزارش اقتصادران، قطعه‌سازی ایران امروز در نقطه‌ای ایستاده که نتیجه سال‌ها کمبود سرمایه‌گذاری، فرسودگی تجهیزات و فشارهای مزمن اقتصادی است و خود را به‌وضوح در کیفیت و توان تولید نشان می‌دهد. در شرایطی که فناوری‌های تولید در جهان با شتابی بی‌سابقه در حال تحول است، قطعه‌سازان داخلی با ماشین‌آلاتی کار می‌کنند که عمر برخی از آن‌ها به دو دهه می‌رسد و همین موضوع مسیر نوسازی و ارتقای کیفیت را دشوار کرده است. از سوی دیگر، تغییرات ساختاری در مدیریت خودروسازی، انتظارات جدیدی را پیش‌ روی زنجیره‌تامین قرار داده است؛ انتظاراتی که بدون تغییر نگاه، حمایت عملی و مشارکت واقعی در توسعه محصول، تحقق آن‌ها دور از دسترس خواهد بود.

    در این رابطه گفت‌وگو با امیرحسین جلالی، عضو هیات‌رئیسه انجمن صنایع‌همگن نیرومحرکه و قطعه‌سازان خودرو کشور را در ادامه خواهید خواند:

    * با توجه به ساختار حاکم بر صنعت‌خودرو در سال‌های گذشته و پیامدهایی که این نوع حکمرانی برای زنجیره‌تامین و به‌ویژه قطعه‌سازان به همراه داشته است، وضعیت امروز سرمایه‌گذاری در صنعت قطعه‌ را چگونه توصیف می‌کنید و این روند چه تاثیری بر توان نوسازی تجهیزات، ارتقای فناوری تولید و حفظ یا بهبود کیفیت قطعات داشته است؟

    واقعیت این است که ما سال‌های طولانی است که در عمل، سرمایه‌گذاری جدید و موثری در صنعت قطعه نداشتیم و این موضوع امروز به یکی از چالش‌های جدی ما تبدیل شده است. بخش قابل توجهی از ماشین‌آلاتی که در خطوط تولید قطعه‌سازان مورد استفاده قرار می‌گیرد، دیگر ماشین‌آلات جدید محسوب نمی‌شود و حتی ماشین‌آلاتی که زمانی به عنوان تجهیزات نو وارد خطوط تولید شده‌اند، امروز عمری بالای ۱۰ سال دارند و بخش دیگری از تجهیزات نیز با قدمتی ۱۵ تا ۲۰ ساله همچنان در حال فعالیت هستند.

    این درحالی است که تکنولوژی تولید در دنیا به سرعت در حال تغییر و به‌روزرسانی است و فاصله ما با تکنولوژی روز جهانی روز به‌روز بیشتر می‌شود و این فاصله اثر مستقیم خود را بر کیفیت نشان می‌دهد.

    * وقتی از فاصله موجود میان فناوری تولید داخل و فناوری‌های روز دنیا صحبت می‌شود، این فاصله در عمل چگونه در فرآیندهای تولید نمود پیدا می‌کند و چه تاثیری بر کیفیت نهایی قطعات می‌گذارد؟

    یکی از نمودهای اصلی این عقب‌ماندگی، وابستگی شدید خطوط تولید ما به نیروی انسانی در نقاط کنترلی بین فرآیندها است. در بسیاری از خطوط تولید، به‌جای استفاده از سیستم‌های کنترلی هوشمند، تجهیزات اندازه‌گیری آنلاین و ابزارهای اتوماتیک تشخیص خطا، همچنان از انسان برای کنترل کیفیت بین ایستگاه‌های تولید استفاده می‌شود.

    انسان ذاتا دچار خطا می‌شود؛ ممکن است در پایان شیفت کاری خسته باشد، ممکن است حتی خسته سر کار بیاید و تمرکز کافی نداشته باشد و همین عوامل باعث می‌شود دقت لازم در کنترل کیفیت همیشه به‌صورت یکنواخت وجود نداشته باشد. نتیجه این شرایط آن است که برخی ایرادات از چشم کنترل انسانی پنهان می‌ماند و قطعه معیوب از خط تولید خارج می‌شود و به خودروساز تحویل داده می‌شود و درنهایت این مشکل به مصرف‌کننده نهایی منتقل می‌شود.

    * با توجه به اینکه اکنون بخشی از خودروسازی کشور به سمت مدیریت خصوصی حرکت کرده، انتظار افکار عمومی و مشتریان از صنعت قطعه‌ چیست و شما این انتظارات را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

    امروز مردم به‌طور طبیعی انتظار دارند وقتی مدیریت خودروسازی به‌سمت بخش‌خصوصی حرکت می‌کند، تغییر محسوسی در کیفیت محصولات نهایی مشاهده شود و این انتظار، انتظار درستی است. مردم می‌خواهند تفاوت را در عمل ببینند، نه فقط در شعار و وعده. اما باید توجه داشت که این تغییر محسوس در کیفیت، صرفا با تغییر مدیریتی در سطح خودروساز اتفاق نمی‌افتد و نیازمند تغییر نگرش عمیق در کل زنجیره‌تامین است.

    از یک طرف نگاه مدیریتی جدید و اصلاح فرآیندها اهمیت دارد و از طرف دیگر، سخت‌افزار تولید نیز نیازمند نوسازی جدی است و بدون تجهیزات جدید و تکنولوژی به‌روز، نمی‌توان انتظار جهش کیفی واقعی داشت.

    * در شرایط فعلی، وضعیت اقتصاد، تورم و مشکلات ارزی چه تاثیری بر امکان سرمایه‌گذاری جدید در صنعت قطعه‌ گذاشته است؟

    با شرایط فعلی اقتصاد کشور، تورم بالا و محدودیت‌های شدید ارزی، ما عملا به نقطه‌ای رسیده‌ایم که سرمایه‌گذاری جدید برای بسیاری از قطعه‌سازان غیرممکن یا بسیار دشوار شده است. تامین ارز برای خرید ماشین‌آلات جدید یا تجهیزات اندازه‌گیری روز دنیا با موانع جدی مواجه است و حتی اگر قطعه‌ساز منابع ریالی محدودی هم در اختیار داشته باشد، امکان تبدیل آن به تجهیزات مدرن به سادگی وجود ندارد.

    در چنین شرایطی، بسیاری از واحدهای قطعه‌سازی تمام تلاش خود را به کار گرفته‌اند تا فقط بتوانند تولید فعلی را حفظ کنند و حتی همین حفظ سطح تولید نیز با سختی فراوان همراه است.

    * با توجه به این محدودیت‌ها، قطعه‌سازان چه انتظاری از خودروسازان دارند تا بتوانند کیفیت را ارتقا دهند؟

    ما به صورت شفاف این موضوع را با خودروسازان مطرح کرده‌ایم که اگر واقعا انتظار کیفیت بهتر از قطعه‌ساز وجود دارد، این انتظار باید با حمایت عملی همراه باشد. یکی از پیشنهادهای مشخص ما این بوده است که خودروسازان از محل سپرده‌های گارانتی که در سال‌های گذشته از قطعه‌سازان دریافت و بلوکه کرده‌اند، به قطعه‌سازان کمک کنند.

    این منابع می‌تواند برای خرید ماشین‌آلات جدید، تجهیزات کنترلی مدرن و وسایل اندازه‌گیری مطابق با استانداردهای روز جهان مورد استفاده قرار گیرد تا وابستگی کیفیت به نیروی انسانی کاهش پیدا کند و فرآیندها پایدارتر شود.

    * آیا این درخواست فقط به حوزه سخت‌افزار و تجهیزات محدود می‌شود یا شما در حوزه توسعه محصول نیز مطالباتی از خودروسازان دارید؟

    قطعا موضوع فقط سخت‌افزار نیست و یکی از مهم‌ترین خواسته‌های ما، مشارکت واقعی خودروسازان در توسعه محصول است. توسعه محصول جایی است که کیفیت در آن شکل می‌گیرد و اگر توسعه محصول به درستی انجام نشود، انتظار کیفیت بالا در مرحله تولید انتظار واقع‌بینانه‌ای نخواهد بود.

    درآمد پایدار صنعت‌خودرو در توسعه محصول نهفته است و همگامی با صنعت جهانی نیز از مسیر توسعه محصول می‌گذرد. با وضعیت فعلی و با سخت‌افزاری که امروز در اختیار داریم، تولید محصول فاخر از نظر کیفیت بسیار دشوار است و بدون مشارکت خودروساز در این حوزه، این مسیر به نتیجه نمی‌رسد.

    * درباره تجربه‌ همکاری‌تان با شرکت‌هایی مانند رنو بفرمایید. این شرکت‌ها چه رویکردی داشتند که توانستند با همین قطعه‌سازان داخلی به کیفیت بالاتری دست پیدا کنند؟

    تجربه همکاری با شرکت‌هایی مانند رنو نشان داد که مساله کیفیت صرفا به توان ذاتی قطعه‌ساز ایرانی محدود نمی‌شود، بلکه به مدل همکاری و نگاه خودروساز به زنجیره‌تامین بازمی‌گردد.

    این شرکت‌ها در توسعه محصول نقش فعالی داشتند و در بسیاری از موارد برای خرید قالب‌ها، قالب‌های پشتیبان و حتی دستگاه‌های خاص تولید و کنترل کیفیت، به قطعه‌سازان کمک بلاعوض می‌کردند. این کمک‌ها باعث می‌شد زیرساخت تولید قطعه از ابتدا بر اساس استانداردهای کیفی بالا شکل بگیرد و ریسک خطا در تولید کاهش پیدا کند.

    * این همکاری‌ها در حوزه قراردادها و الزامات کیفی چگونه مدیریت می‌شد؟

    در این مدل همکاری، قطعات بر اساس قراردادهای هوشمند تعریف می‌شد و این قراردادها به‌صورت دوره‌ای و مثلا هر سه ماه یک‌بار به‌روزرسانی می‌شدند. این به‌روزرسانی‌ها هم شامل الزامات فنی جدید بود و هم شامل شاخص‌های کیفی سخت‌گیرانه‌تر می‌شد.

    نتیجه این رویکرد آن بود که قطعه‌ساز و خودروساز به صورت هم‌زمان رشد می‌کردند و کیفیت به یک فرآیند پویا تبدیل می‌شد، نه یک دستور اداری یا فشار یک‌طرفه.

    * آیا این مطالبات و انتظارات امروز نیز از سوی قطعه‌سازان به خودروسازان داخلی منتقل شده است؟

    بله؛ ما به صراحت این خواسته‌ها را مطرح کرده‌ایم و اعلام کرده‌ایم که انتظار داریم همان الگوهای موفق گذشته، متناسب با شرایط امروز، دوباره مورد توجه قرار گیرد. البته باید اذعان کرد که اجرای این رویکرد کار ساده‌ای نیست؛ زیرا صنعت‌خودرو فعلی ما در طول سال‌ها با همین ساختارها و ذهنیت‌ها بزرگ شده است و تغییر این طرز فکرها نیازمند زمان، اراده و شجاعت تصمیم‌گیری است. تغییر ذهنیت‌ها و عبور از نگاه‌های سنتی واقعا کار آسانی نیست؛ اما راه دیگری برای بهبود پایدار کیفیت وجود ندارد.

    * با وجود همه این دشواری‌ها، چشم‌انداز شما برای ادامه مسیر چیست و قطعه‌سازان چگونه می‌خواهند در این شرایط به کار خود ادامه دهند؟

    واقعیت این است که ما کاری جز ادامه دادن بلد نیستیم و ناچار هستیم در همین شرایط سخت، تلاش کنیم کاری را که انجام می‌دهیم، هر روز بهتر از گذشته انجام دهیم. برای بهتر شدن، مشارکت جمعی ضروری است و این مشارکت فقط محدود به قطعه‌ساز و خودروساز نمی‌شود، بلکه مشتریان و سایر ذی‌نفعان نیز باید در این مسیر نقش خود را ایفا کنند.

    اگر این مشارکت به تدریج شکل بگیرد و حمایت‌های لازم فراهم شود، امیدواریم در طول زمان بتوانیم به اهداف کیفی مورد انتظار دست پیدا کنیم و فاصله خود را با استانداردهای جهانی کاهش دهیم.

  • گره کور اعلام نرخ خودرو / چرا هیچکس قیمت‌ها را گردن نمی‌گیرد؟

    گره کور اعلام نرخ خودرو / چرا هیچکس قیمت‌ها را گردن نمی‌گیرد؟

    به گزارش اقتصادران، پدیده‌ای که می‌توان آن را «سندروم اعلام قیمت خودرو» توصیف کرد، در سال‌های اخیر به یکی از گره‌های اصلی سیاستگذاری خودرو تبدیل شده است؛ وضعیتی که در آن تعیین قیمت انجام می‌شود، اما هیچ نهادی حاضر نیست مسوولیت اعلام رسمی آن را بپذیرد.

    از سه سال‌پیش که نقش ناظر قیمت‌گذاری به شورای رقابت واگذار شد، نوعی بحران مسوولیت در اعلام قیمت خودرو نیز شکل گرفت؛ به‌طوری‌که اعلام نرخ‌ها به‌مراتب پرچالش‌تر از فرآیند قیمت‌گذاری شد.

    نقش بانک مرکزی در تعیین قیمت خودرو چیست؟

    با این واگذاری تصور می‌شد فرآیند تعیین و اعلام قیمت‌ها شفاف‌تر و کم‌تنش‌تر شود؛ اما در عمل، زنجیره‌ای از پاسکاری‌ها شکل‌گرفت که در آن هر دستگاهی تلاش کرد بار اعلام قیمت‌های جدید را به دوش نهاد‌های دیگر بیندازد.

    در این مدت، بار‌ها دیده‌شده که سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان مرجع محاسبه و تایید ارقام معرفی شده، اما اعلام نهایی به‌نام این سازمان منتشر نشده‌است. در مقاطعی، قیمت‌ها پس از بررسی کارشناسی در این نهاد تعیین‌شده، اما وزارت صمت از اعلام عمومی آن خودداری کرده و انتشار را به زمان یا سازوکار دیگری موکول کرده‌است.

    در مقابل، گاه وزارت صمت نقش اعلام‌کننده را متوجه نهاد ناظر دانسته و شورای‌رقابت را مرجع معرفی کرده‌است. در مقاطعی نیز اعلام قیمت‌ها به خودروسازان واگذار شده‌بود.

    در ساختار سیاستگذاری، فریز قیمتی خودرو حتی به بهای انباشت زیان در صورت‌های مالی خودروسازان اغلب به‌عنوان یک دستاورد معرفی می‌شود، اما اعلام افزایش قیمت با استناد به رشد هزینه نهاده‌ها و زیان تولید، ظاهرا هزینه اعتباری بالایی برای اعلام‌کننده دارد، به‌همین‌دلیل شکاف معناداری میان «تصمیم به افزایش قیمت» و «پذیرش مسوولیت اعلام آن» شکل گرفته‌است.

    در اظهارات اخیر معاون صنایع، ماشین‌آلات و تجهیزات وزارت صمت، از نقش یک کارگروه مستقر در بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در فرآیند بررسی و جمع‌بندی قیمت‌ها سخن گفته شد؛ کارگروهی که بنا به توضیحات ارائه‌شده، با حضور چند دستگاه از جمله تعزیرات حکومتی و سازمان برنامه‌و‌بودجه تشکیل شده تا اختلاف میان خودروساز، وزارت صمت و سازمان حمایت را حل‌وفصل کند.

    این روایت، بانک‌مرکزی را در جایگاهی قرارداد که گویی متولی جمع‌بندی و اعلام افزایش قیمت خودرو از در کارخانه است؛ برداشتی که به‌سرعت با واکنش رسمی بانک‌مرکزی مواجه شد. این نهاد اعلام کرد کارگروه مزبور صرفا نقش بررسی نظرات و ارزیابی تغییرات هزینه‌ای را داشته و مسوولیتی در تصویب یا اعلام قیمت نهایی خودرو بر عهده ندارد و مرجع قانونی اعلام قیمت همان سازمان حمایت است.

    این روایت بار دیگر نشان‌داد مساله اصلی نه فقدان سازوکار محاسبه قیمت، بلکه نبود مرجع مایل به اعلام قیمت است؛ در شرایطی که خودروساز از زیان تولید سخن می‌گوید، نهاد ناظر از محدودیت‌های قانونی حرف می‌زند، وزارتخانه از ملاحظات تنظیم‌بازار می‌گوید و بانک‌مرکزی نقش خود را صرفا کارشناسی توصیف می‌کند و حلقه نهایی یعنی اعلام رسمی قیمت در یک منطقه خاکستری باقی‌می‌ماند.

    به این‌ترتیب، در سه سال‌گذشته فرآیندی شکل‌گرفته که در آن تعیین قیمت خودرو با حواشی زیادی ممکن شده‌است، اما اعلام قیمت‌ها به مرحله‌ای پرهزینه، مناقشه‌برانگیز و بی‌متولی تبدیل شده‌است؛ مرحله‌ای که بیش از خود قیمت‌گذاری، به گره کور سیاست خودرو بدل شده‌است.

  • هشت ماه جنگ بر سر قیمت خودرو!! / پشت پرده سنگ‌اندازی بر سر راه واردات خودرو

    هشت ماه جنگ بر سر قیمت خودرو!! / پشت پرده سنگ‌اندازی بر سر راه واردات خودرو

    به گزارش اقتصادران، روز شنبه خبری منتشر شد مبنی بر اینکه معاون صنایع، ماشین‌آلات و تجهیزات وزارت صنعت، معدن و تجارت اعلام کرد: «قیمت‌های جدید خودرو پس از مخالفت این وزارتخانه با نرخ‌های اعلامی قبلی، پس از بررسی و تأیید در کارگروه مستقر در بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به خودروسازان ابلاغ شد.» نام کارگروه بانک مرکزی در زمینه قیمت‌گذاری خودرو، کمی ناآشنا به نظر می‌رسید. دیروز نیز بانک مرکزی درباره قیمت‌گذاری خودرو اعلام کرد: «کارگروه ویژه تشکیل‌شده در بانک مرکزی صرفاً با هدف بررسی نظرات خودروسازان و ارزیابی تغییرات قیمت نهاده‌های تولید خودرو فعالیت داشته و هیچ‌گونه مسئولیتی در تصویب یا اعلام قیمت‌های جدید خودرو برعهده نداشته است. مرجع قانونی تأیید و اعلام قیمت‌های خودرو، سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان است.»

    سیدحامد عاملی؛ معاون وزیر صمت و معاونت صنایع، ماشین‌آلات و تجهیزات در گفت‌وگو با ایران، درباره کارگروه بانک مرکزی در زمینه اعلام قیمت خودروسازهای داخلی می‌گوید: «یک خودروساز نجومی افزایش قیمت داد بدون آن‌که فرآیند قانونی را طی کند و وزارت صنعت نیز با این موضوع مخالفت کرد. دستگاه‌های نظارتی هم به این موضوع ورود کردند و جلوی عرضه گرفته شد. خودروساز هم اعلام کرد در حال زیان دادن است. اختلاف بر سر افزایش قیمت خودرو توسط یک خودروساز داخلی، به اطلاع دولت رسید و بر همین مبنا کارگروهی تشکیل شد که همین کارگروه اقتصادی بانک مرکزی است که شامل تعزیرات حکومتی، سازمان برنامه و بودجه و سایر نهادهاست. قرار شد این کارگروه قیمت را بررسی کند و در نهایت جمع‌بندی و اعلام شود. چرا که بر سر ماجرای افزایش قیمت خودرو از در کارخانه اختلافاتی به وجود آمده بود.»

    نقش کارگروه بانک مرکزی در تعیین قیمت

    سؤالی که به وجود می‌آید این است، دقیقاً نقش این کارگروه چیست؟ آیا این کارگروه جای سازمان حمایت را گرفته است؟ چرا که اعلام و جمع‌بندی نهایی قیمت خودرو برعهده سازمان حمایت است. معاون وزیر صمت در این باره نیز تأکید می‌کند: «بانک مرکزی مسئولیت داشت نظرات سازمان حمایت، خودروساز و وزارت صمت را جمع‌آوری و در نهایت جمع‌بندی قیمت را اعلام کند. بین خودروساز، سازمان حمایت که مدارکی برای اعلام نظر درباره قیمت خودرو نداشت و وزارت صمت شبهاتی به وجود آمده بود، در مجموع اعلام جمع‌بندی میزان افزایش قیمت محصولات خودروسازهای داخلی از درِ کارخانه برعهده بانک مرکزی گذاشته شد.

    تلاش دولت برای ساماندهی واردات خودرو

    علی‌رغم تلاش‌های وزارت صمت برای واردات خودرو، برخی معتقدند آمار واردات خودرو کم است؛ چرا هرچقدر وزارت صمت و وزیر سعی می‌کنند تا با وجود تمام موانع، شاهد افزایش واردات خودرو باشیم، باز هم عده‌ای به میزان واردات خودرو معترض هستند. بارها نمایندگان مجلس از وزیر صمت درباره اینکه چرا میزان واردات خودرو کم است سؤال پرسیده‌اند. از سوی دیگر، نمایندگان مجلس در جلسه علنی روز شنبه، ۲۵ بهمن‌ماه در جریان بررسی لایحه بودجه با یک بند الحاقی به ردیف ۳ الزامات منابع لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ موافقت کردند. بر این اساس مقرر شد، سقف نسبت میزان اختصاص ارز به واردات قطعات منفصله خودروهای مونتاژی به ارز اختصاص یافته به واردات خودروی سواری نو و کارکرده دو برابر باشد. همچنین با موافقت نمایندگان مجلس، حقوق گمرکی واردات خودرو ۴ درصد تعیین شد. این بند الحاقی نشان می‌دهد باز هم واردات خودرو با موانع و دست‌انداز مواجه خواهد شد. این موضوع در حالی است که دولت که درآمد خود از واردات خودرو در قانون بودجه ۱۴۰۴ را ۱۴۰ همت در نظر گرفته بود آن را در لایحه بودجه ۱۴۰۵ به ۳۰ همت کاهش داده است. از طرفی سقف ارزی واردات خودرو که در سال گذشته ۲ میلیارد دلار تعیین شده بود که تخصیص هم داده نشد، در لایحه بودجه ۱۴۰۵ به ۳۰۰ میلیون دلار کاهش پیدا کرد که با پیشنهاد مجلس مجدداً به یک میلیارد دلار افزایش پیدا کرده است. سیدحامد عاملی درباره اینکه طبق الحاقیه جدید، شاهد توجه بیشتر به مونتاژی‌ها هستیم و چه سرنوشتی برای واردات خودرو رقم خواهد خورد، می‌گوید: «ما را متهم می‌کنند که واردات خودرو در دوره ما، کم انجام شده است اما باید روند واردات خودرو در این دوره را در نظر گرفت. ارز تخصیص داده نمی‌شود، تعرفه را یک‌باره به ۱۰۰ درصد می‌رسانند و ۸ ماه طول کشید تا مجدداً تعرفه واردات کاهش یافت. اگر میزان واردات خودرو کم است چرا ارز تخصیص نمی‌دهند و تعرفه را هم روی ۱۰۰ درصد تأیید می‌کنند؟» معاون وزیر صمت تأکید می‌کند: «تعرفه واردات خودرو ۱۴۰۴ تازه در آذرماه اعلام شد! وقتی تعرفه واردات را روی ۱۰۰ درصد اعلام می‌کنند شاهد کاهش واردات خودرو نیز خواهیم بود. در قانون بودجه ۱۴۰۵، تعرفه مانند امسال اعلام شد. حقوق گمرکی هم ۴ درصد و سود بازرگانی در اختیار دولت خواهد بود.»

    هشت ماه جنگ بر سر تعرفه

    امسال انگار بر سر راه واردات خودرو سنگ‌اندازی بسیاری شد. عاملی درباره فرآیند واردات خودرو در سال ۱۴۰۴ می‌گوید: «اولاً، امسال تعرفه ۱۰۰ درصد شد و وزارت صمت اعلام کرد با تعرفه ۱۰۰ درصدی، قیمت خودروها بشدت افزایش خواهد یافت. در نتیجه وزارت صمت هشت ماه با یک‌سری از مجموعه‌ها جنگید تا تعرفه به ۲۰ درصد رسید البته مجلس هم در این زمینه کمک کرد. پس هشت ماه وزارت صمت جنگید تا قیمت خودرو بالا نرود. ثانیاً، ارزی که باید تخصیص داده می‌شد، یعنی همان ۲ میلیارد دلار هم تخصیص داده نشد. در عمل از آذر امسال واردات خودرو آغاز شد نه ابتدای سال ۱۴۰۴ و ارز هم تخصیص داده نشد. ما مجبور شدیم به منشأ ارز خارجی و ایرانیان مقیم خارج از کشور رجوع کنیم. ثالثاً، وقتی می‌گویند واردات خودرو انجام نشده به ما بگویند سال گذشته چه میزان واردات خودرو داشتیم؟ ما سال گذشته حدود ۶۰ هزار دستگاه واردات خودرو داشتیم. در مورد سال ۱۴۰۴ طبق گزارش گمرک تا ۱۲ بهمن امسال، ۵۳ هزار دستگاه خودروی سواری با چنین شرایطی که وجود داشت از گمرکات ترخیص شده است. امسال حدود ۱۱۶ هزار دستگاه خودرو ثبت سفارش شده است. مجوزی که برای عرضه تا این لحظه برای عرضه در بازار خودروهای وارداتی یعنی یا در بازار هستند یا گمرکات یا در حال حمل هستند. حدود ۳۰ هزار دستگاه خودرو هم مجوز عرضه دریافت کرده‌اند. تاکنون واردات حدود ۸۰ هزار دستگاه خودرو با تمام مشکلاتی که عنوان کردیم شامل عدم تخصیص ارز تا اصلاح تعرفه به نتیجه رسیده است. پس وزارت صمت وظیفه خود را در بحث تنظیم‌گری بازار تا جایی که می‌شد، انجام داده است. برای سال آینده هم اگر شرایط ثبات در تعرفه و تخصیص ارز وجود داشته باشد حدود ۱۰۰ هزار دستگاه خودرو وارد خواهد شد.»