روز‌های تلخ صنعت در ۱۴۰۳؛ سالی که خوش‌به‌حال صادراتی‌ها بود/ تولیدکنندگان داخلی به بن‌بست رسیدند

به گزارش اقتصادران، سال ۱۴۰۳، روز‌های خوبی را برای اقتصاد ایران رقم نزد؛ فارغ از رخداد‌های غیرمنتظره و متصل به جریانات سیاسی، اقتصاد احوال ناخوشایندی داشت و رو به بهبود نرفت. حتی با تغییر دولت هم برنامه‌هایی جهت اصلاح وضعیت اجرا نشد و دلار حدود ۶۰ هزار تومانی ابتدای سال به مرز  ۹۵ هزار تومان رسید.این رشد نجومی تنها طی کمتر از ۶ ماه رخ داد و این به نوبه خود یک فاجعه محسوب می‌شود. فرقی ندارد مصرف‌کننده باشی یا تولید کننده، همه در این تلاطم اقتصادی به نوعی بازنده محسوب می‌شوند.

افزایش هزینه تمام شده آن هم در شرایطی که بخش عمده مواد اولیه وارداتیست و نرخ ارز در ایران ارقام متفاوتی دارد، اتفاق هر روزه در بخش صنعت و تولید است. اما این اتفاق هر روزه، هیچ وقت برای فعالان صنعت و مصرف‌کنندگان عادی نشد و هنوز فشار به طرز کمرشکنی ادامه دارد.

همه‌چیز وابسته به ارز است

نادر حیدری، کارشناس اقتصادی درباره وضعیت صنعت در سال گذشته گفت: سالی که سپری شد، ارز نوسانات شدیدی را تجربه کرد و در وهله نخست این صنعت است که از چنین اتفاقی ضربه می‌بیند. هر چند زمانی که صحبت از صنعت می‌کنیم، بیشتر صنایع بزرگ مانند فولاد یا حتی نفت و پالایشگاه‌ها ابتدا به ذهن می‌رسند، اما به صورت کلی صنعت مجموعه‌ای از تمامی بخش‌های تولیدی در کشور است؛ از صنعت پوشاک گرفته تا مواد غذایی که بیشترین نزدیکی را به مردم به عنوان مصرف‌کننده دارند و صنایع بزرگ که درآمد‌های کلان کشور را تامین می‌کنند.

وی ادامه داد: برخی از این صنایع بیشتر در عرصه تجارت خارجی و صادرات فعالند و با افزایش قیمت ارز، بحث بازگشت ارز‌های حاصل از صادرات آنها، با شرایط مساعد و سود‌های زیادی برای آنها همراه شد. اما صنایعی که بیشتر بر بازار داخلی متمرکزند، بیش از همه تحت تاثیر افزایش نرخ ارز و زیان‌های حاصل از آن قرار گرفتند. بخش زیادی از مواد اولیه صنایع به‌ویژه صنعت پوشاک یا حتی صنعت چاپ که مصرف زیادی در کشور دارد، وارداتیست. بخشی از صنایع هم نیاز به ماشین‌آلات سنگین برای تولید و یا حتی بسته‌بندی محصولات خود دارند. همه این اتفاقات به ارز وابسته هستند؛ بنابراین می‌توان گفت این واحد‌های تولیدی احوال مساعدی را در سال گذشته تجربه نکردند.

بن‌بست برای تولیدکنندگان داخلی

رکود در بازار‌های کالایی

بار‌ها درباره مسئله کاهش نیاز به واردات و حمایت از تولید داخلی صحبت شده، اما تنها رویکرد دولت‌ها برای این مسئله، جلوگیری از واردات و یا تغییر نرخ ارز واردات مواد اولیه آن هم برای تولید کالا‌های استراتژیک بود. این اتفاق نه‌تنها به تولید داخلی کمک نکرد، بلکه جلوی رشد صنایع را گرفت و هزینه‌های تمام شده را افزایش داد. در نهایت با گسترش تورم و کاهش ارزش پولی، توان مردم برای خرید سقوط کرد و به وضعیت تاریک امروز رسیدیم. نه مصرف‌کننده قدرت خرید دارد و نه تولید‌کننده اقلام گران شده خود را می‌تواند بفروشد و رکود سنگین بازار به این دلیل است. تلخ‌تر آن است که هیچ برنامه واضحی برای سال آینده صنعت وجود ندارد و انگار هیچ کس قرار نیست برنامه مناسبی را جهت اداره وضعیت فعلی ارائه دهد.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *