برچسب: گازوئیل

  • آینده اقتصاد ایران؛ قربانی یارانه پنهان

    آینده اقتصاد ایران؛ قربانی یارانه پنهان

    به گزارش اقتصادران، وقتی از یارانه انرژی صحبت می‌شود، اغلب این تصور شکل می‌گیرد که دولت هرسال ده‌ها‌میلیارد دلار پرداخت نقدی انجام داده؛ گویی پولی از خزانه خارج شده و مستقیما به مصرف‌کننده رسیده است. این تصور اگرچه رایج است اما با واقعیت فاصله دارد. آنچه در آمارهای رسمی و گزارش‌های تحلیلی دیده می‌شود، نه پولی بوده که خرج شده بلکه دلاری است که می‌توانست به دست بیاید اما به دست نیامده است. این همان «یارانه پنهان» است؛ دلاری که خرج نشد اما هزینه‌اش به اقتصاد تحمیل شد. براساس برآوردهای مبتنی‌بر روش شکاف قیمت،

    یارانه پنهان فرآورده‌های نفتی در ایران طی بیش از یک‌دهه به ارقامی رسیده که از بسیاری از متغیرهای بودجه‌ای پیشی می‌گیرد. در برخی سال‌ها این یارانه به بیش از ۵۰‌میلیارد دلار رسیده و حتی در سال‌های اخیر نیز در سطحی نزدیک به ۴۰‌میلیارد دلار باقی مانده است. این ارقام در هیچ سطر بودجه‌ای ثبت نشده‌اند. اثر آنها اما کاملا واقعی است؛ از کاهش درآمدهای بالقوه ارزی گرفته تا تشدید ناترازی در انرژی، بودجه و اقتصاد کلان. یارانه پنهان محصول یک تصمیم ساده اما پرهزینه است: فاصله عمیق میان قیمت داخلی انرژی و قیمت مرجع منطقه‌ای یا جهانی. هر لیتر بنزین، هر لیتر گازوئیل و هر واحد انرژی که با قیمتی پایین‌تر از هزینه فرصت آن مصرف می‌شود، به معنای واگذاری یک منبع کمیاب است؛ واگذاری‌ای که نه شفاف است، نه هدفمند و نه قابل ردیابی. مساله یارانه انرژی، صرفا مساله قیمت یا رفاه کوتاه‌مدت نیست؛ مساله سیگنال سیاستی است که سال‌ها به اقتصاد مخابره شده: انرژی ارزان است، بیشتر مصرف کن. نتیجه این سیگنال امروزه در مصرف افسارگسیخته، نرخ‌های بالای یارانه و بازگشت سوخت‌های پرهزینه‌ای مانند نفت‌کوره دیده می‌شود. این گزارش تلاشی است برای دیدن آنچه دیده نمی‌شود؛ روایت عددهایی که پرداخت نشده‌اند اما آینده اقتصاد را گران کرده‌اند.

    آینده اقتصاد؛ قربانی یارانه پنهان

    یارانه انرژی در ایران نه پولی است که از خزانه پرداخت شده باشد و نه رقمی که در سطرهای بودجه دیده شود بلکه دلاری است که می‌توانست به دست بیاید اما عمدا به دست نیامده است. این معنا وقتی با اعداد واقعی یارانه پنهان کنار هم قرار می‌گیرد، از یک مفهوم انتزاعی به یک واقعیت تکان‌دهنده تبدیل می‌شود. براساس محاسبات انجام‌شده با روش شکاف قیمت، یارانه پنهان فرآورده‌های نفتی در سال۱۳۹۰ حدود ۸/‏‏۳۹‌میلیارد دلار برآورد شده است. این رقم در سال۱۳۹۱ به بیش از ۴/‏‏۵۲‌میلیارد دلار رسید و در سال۱۳۹۲ نیز در سطحی مشابه حدود ۵۲‌میلیارد دلار باقی ماند. به بیان ساده در ابتدای دهه۹۰، هر سال رقمی معادل بیش از ۵۰‌میلیارد دلار از ظرفیت درآمدی انرژی کشور، در داخل با قیمت یارانه‌ای مصرف شد. در میانه دهه، با افت قیمت‌های جهانی و ثبات نسبی نرخ ارز، ارزش دلاری یارانه کاهش یافت. در سال۱۳۹۴ یارانه پنهان به حدود ۵/‏‏۱۲‌میلیارد دلار و در سال۱۳۹۵ به ۷/‏‏۱۱‌میلیارد دلار رسید؛ کمترین سطح ثبت‌شده در کل دوره. این افت اما نه نتیجه اصلاح ساختاری بلکه حاصل تغییر متغیرهای بیرونی بود. از سال۱۳۹۶ به بعد مسیر دوباره تغییر کرد. یارانه پنهان در سال۱۳۹۷ به حدود ۸/‏‏۳۰‌میلیارد دلار افزایش یافت و در سال۱۳۹۸ در سطح ۴/‏‏۳۰‌میلیارد دلار باقی ماند. در سال۱۴۰۰ همزمان با جهش نرخ ارز و تثبیت قیمت داخلی انرژی این رقم به حدود ۸/‏‏۴۱‌میلیارددلار رسید و در سال۱۴۰۱ به اوج تازه‌ای یعنی ۸/‏‏۴۹‌میلیارد دلار افزایش یافت. حتی در سال‌های۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ نیز یارانه پنهان همچنان در سطوح بالای ۹/‏‏۴۰ و ۳۹‌میلیارد دلار باقی مانده است. این ارقام نشان می‌دهد یارانه انرژی نه یک استثنا بلکه یک جریان مزمن دلاری در اقتصاد ایران است؛ جریانی که طی بیش از یک دهه ده‌ها‌میلیارد دلار در سال را به مصرف داخلی یارانه‌ای اختصاص داده است. این دلارها خرج نشده‌اند اما هزینه آنها کاملا واقعی است: کاهش درآمدهای بالقوه، تشدید ناترازی‌ها و تداوم الگوی پرمصرف انرژی. دلاری که خرج نشد در واقع دلاری است که می‌توانست آینده را بسازد اما در قیمت‌گذاری امروز سوخت شد.

    ۹۴ درصد، یک عدد خطرناک

    بنزین؛ بلعنده یارانه

    در میان همه فرآورده‌های نفتی، یک نام بیش از بقیه در آمار یارانه پنهان تکرار می‌شود؛ بنزین. داده‌های یارانه انرژی نشان می‌دهد بنزین طی بیش از یک‌دهه به‌تدریج از یک حامل پرمصرف، به بزرگ‌ترین بلعنده یارانه پنهان در اقتصاد ایران تبدیل شده است آن‌هم نه به‌دلیل ضرورت تولید بلکه به‌واسطه قیمت‌گذاری‌ای که مصرف را بی‌هزینه جلوه داده است. در سال۱۳۹۰، یارانه پنهان بنزین حدود ۱/‏‏۷‌میلیارد دلار برآورد شده بود. این رقم در سال۱۳۹۱ تقریبا دو برابر شد و به ۸/‏‏۱۲‌میلیارد دلار رسید و در سال۱۳۹۲ نیز در سطحی مشابه حدود ۱/‏‏۱۳‌میلیارد دلار باقی ماند. به بیان دیگر تنها در سه‌سال ابتدایی دهه۹۰، بنزین سالانه بیش از ۱۰‌میلیارد دلار یارانه پنهان جذب می‌کرد. افت موقت قیمت‌های جهانی و تغییر شرایط ارزی، این رقم را در میانه دهه کاهش داد. در سال۱۳۹۴ یارانه بنزین به حدود ۵/‏‏۱‌میلیارد دلار و در سال۱۳۹۵ به کمتر از یک‌میلیارد دلار رسید. این کاهش اما نه حاصل اصلاح پایدار سیاست قیمت‌گذاری بلکه نتیجه شرایط بیرونی بود؛ وضعیتی که دوام چندانی نداشت. از سال۱۳۹۶ به بعد مسیر دوباره تغییر کرد. یارانه پنهان بنزین در سال۱۳۹۷ به حدود ۷/‏‏۱۰‌میلیارد دلار افزایش یافت و در سال۱۳۹۸ نیز در سطح ۲/‏‏۱۰‌میلیارد دلار باقی ماند. با ورود به دهه۱۴۰۰، جهش اصلی رقم خورد: در سال۱۴۰۰ یارانه بنزین به حدود ۵/‏‏۱۵‌میلیارد دلار رسید و در سال۱۴۰۱ به بیش از ۱/‏‏۲۳‌میلیارد دلار افزایش یافت؛ رقمی که به‌تنهایی نزدیک به نیمی از کل یارانه فرآورده‌های نفتی آن سال را تشکیل می‌داد. در سال‌های۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ نیز بنزین همچنان صدرنشین ماند. یارانه بنزین در سال۱۴۰۲ حدود ۴/‏‏۲۰‌میلیارد دلار و در سال۱۴۰۳ حدود ۲/‏‏۲۱‌میلیارد دلار برآورد شده است. این یعنی حتی در شرایطی که مجموع یارانه کمی کاهش یافته، سهم بنزین همچنان سنگین و مسلط باقی مانده است. این ارقام پیام روشنی دارند: بنزین نه‌فقط یک سوخت بلکه کانال اصلی انتقال یارانه پنهان است. هر لیتر بنزین ارزان، مستقیما به افزایش یارانه دلاری منجر می‌شود. وقتی قیمت داخلی فاصله‌ای عمیق با قیمت مرجع دارد، مصرف بیشتر یعنی بلعیدن بیشتر یارانه. بنزین امروز فقط مساله حمل‌ونقل نیست؛ مساله سیاستگذاری است. تا زمانی که بنزین با چنین شکافی از قیمت واقعی عرضه می‌شود، هیچ سیاست کنترلی دیگری از سهمیه‌بندی تا توصیه‌های مصرفی نمی‌تواند جلوی بلعیده‌شدن یارانه را بگیرد.

    گازوئیل؛ ستون یارانه‌ها

    سرانه‌ای بدون قبض

    یارانه انرژی معمولا در قالب یک عدد کلان چند ده‌میلیارد دلاری روایت می‌شود؛ عددی بزرگ اما انتزاعی. وقتی این یارانه به «سرانه» ترجمه می‌شود، تصویر ملموس‌تر و در عین حال گویاتری از ابعاد آن به دست می‌آید. سرانه یارانه انرژی نشان می‌دهد به‌طور متوسط چه میزان یارانه پنهان، در اقتصاد و به نام هر شهروند توزیع شده است؛ بی‌آنکه قبوضی صادر یا پرداختی ثبت شود. براساس برآوردهای انجام‌شده، سرانه یارانه فرآورده‌های نفتی در سال۱۳۹۰ حدود ۵۳۰دلار بوده است. این رقم در سال۱۳۹۱ به ۶۸۹دلار افزایش یافت و در سال۱۳۹۲ نیز در سطح بالای ۶۷۶دلار باقی ماند. به بیان ساده در ابتدای دهه۹۰، اقتصاد ایران به‌طور متوسط برای هر شهروند سالانه بیش از ۶۰۰دلار یارانه پنهان انرژی توزیع می‌کرد.

    در میانه دهه، با کاهش قیمت‌های جهانی و تغییر شرایط ارزی، این سرانه به‌شدت افت کرد. در سال۱۳۹۴ سرانه یارانه به حدود ۱۵۸دلار و در سال۱۳۹۵ به ۱۴۶دلار رسید؛ کمترین ارقام ثبت‌شده در کل دوره. این کاهش اما پایدار نماند و بیش از آنکه نتیجه اصلاح سیاست‌ها باشد، بازتاب شرایط بیرونی بود.

    از سال۱۳۹۶ به بعد، سرانه یارانه دوباره روند صعودی گرفت. این رقم در سال۱۳۹۷ به ۳۷۶دلار و در سال۱۳۹۸ به ۳۶۷دلار رسید. در سال۱۴۰۰ همزمان با جهش نرخ ارز و تثبیت قیمت داخلی انرژی، سرانه یارانه بار دیگر به سطح بالایی بازگشت و به حدود ۴۹۸دلار رسید. در سال۱۴۰۱ این رقم به ۵۸۸دلار افزایش یافت و یکی از بالاترین سطوح تاریخی را ثبت کرد. در سال‌های۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ سرانه یارانه هرچند اندکی کاهش یافت و به‌ترتیب به ۴۷۹ و ۴۵۳دلار رسید اما همچنان فاصله زیادی با سطوح میانه دهه۹۰ دارد. این ارقام نشان می‌دهد یارانه انرژی نه‌تنها در سطح کلان بلکه در مقیاس سرانه نیز سنگین و مداوم بوده است. سرانه‌ای که بدون قبض توزیع می‌شود، الزاما به عدالت منجر نمی‌شود. این یارانه، به‌طور مساوی مصرف نمی‌شود و هرچه مصرف بالاتر باشد، سهم بیشتری از آن نصیب مصرف‌کننده می‌شود. به همین دلیل سرانه یارانه انرژی بیش از آنکه ابزار حمایت اجتماعی باشد، نشانه‌ای از توزیع نابرابر یک هزینه پنهان در اقتصاد است.

    نفت‌کوره، بازگشت پرهزینه

    در سال۱۴۰۱ این رقم اگرچه به حدود ۹/‏‏۰‌میلیارد دلار کاهش یافت اما در سال۱۴۰۳ دوباره به بیش از ۲/‏‏۱‌میلیارد دلار رسید؛ نشانه‌ای از بازگشت پرهزینه این سوخت به چرخه مصرف. نفت‌کوره شاید در مقایسه با بنزین و گازوئیل سهم کوچک‌تری از یارانه پنهان داشته باشد اما هزینه واقعی آن فراتر از ارقام دلاری است. مصرف نفت‌کوره به معنای افزایش آلودگی، کاهش راندمان نیروگاه‌ها و تشدید هزینه‌های زیست‌محیطی است؛ هزینه‌هایی که در محاسبات یارانه پنهان به‌طور کامل منعکس نمی‌شوند. بازگشت نفت‌کوره نشانه‌ای روشن از آن است که بدون اصلاح ساختاری در سیاست انرژی، حتی پرهزینه‌ترین سوخت‌ها نیز دیر یا زود به مدار بازمی‌گردند. نفت‌کوره ارزان شاید برق را روشن نگه دارد اما بهای آن را اقتصاد و محیط‌زیست همزمان می‌پردازند.

    روند نرخ متوسط یارانه انرژی در ایران

    میزان یارانه انرژی برای انواع حامل‌های انرژی در کشور

  • پشت پرده ۱۰۰میلیارد دلار یارانه پنهان انرژی / کارشناس انرژی: روزانه ۲۵میلیون لیتر بنزین و گازوئیل می‌شود

    پشت پرده ۱۰۰میلیارد دلار یارانه پنهان انرژی / کارشناس انرژی: روزانه ۲۵میلیون لیتر بنزین و گازوئیل می‌شود

    به گزارش اقتصادران، افزایش بی‌رویه مصرف بنزین و الزام به واردات روزافزون آن و رقم هنگفت یارانه‌ای که دولت برای عرضه بنزین به قیمت ارزان پرداخت می‌کند، از معضلات اصلی اقتصاد ایران است.

    بسیاری از کارشناسان راه چاره کنترل مصرف بی‌رویه بنزین را افزایش قیمت آن می‌دانند، اما دولت به لحاظ سیاسی، علاقه‌ای به این کار ندارد و تداوم روند فعلی سبب تشدید کسری بودجه دولت می‌شود.

    برای بررسی راهکارهای کنترل مصرف بنزین، در میزگرد تلویزیون همشهری سراغ رضا سپهوند، دبیر کمیسیون انرژی مجلس و حامد صاحب‌هنر، کارشناس انرژی رفتیم.

    رضا سپهوند، دبیر کمیسیون انرژی مجلس: طبق آمار صندوق بین‌المللی پول، ایران ۱۶۳میلیارد دلار یارانه انرژی می‌دهد که ۱۰۰میلیارد دلار آن یارانه پنهان است که شامل آلودگی محیط‌زیستی و درمان بیماری‌های ناشی از آن می‌شود. در حال حاضر ۵۲میلیارد دلار در فرآورده‌های نفتی، یارانه‌ای است که دولت پرداخت می‌کند. دولت ۷۰میلیارد دلار به صندوق توسعه ملی و ۸۰هزار میلیارد تومان به نیروگاه‌ها و ۱۰۰هزار میلیارد تومان به پالایشگاه‌ها و اوره‌سازان بدهکار است.

    در لایحه بودجه ۱۴۰۴چیزی برای افزایش قیمت نداریم، اما در دولت برای سال آینده برنامه‌هایی مطرح شده و قرار است برای سال۱۴۰۵ اقداماتی انجام شود که یا باید در قالب لایحه به مجلس ارائه یا در جلسه شورای‌عالی هماهنگی اقتصادی سران قوا تصویب شود.

    طبق برنامه‌ای که در دولت مطرح است، ضمن حفظ سهمیه‌های ۱۵۰۰و ۳۰۰۰تومانی، نرخ سومی برای بنزین ایجاد می‌شود که رقم آن ۷۵۰۰تومان بحث شده و البته قطعی نیست.

    دولت یک طرح سه‌مرحله‌ای هم دارد که برای همه حامل‌های انرژی است. طبق این طرح، یک بازه مصرف برای برق، گاز، بنزین و… در نظر گرفته می‌شود و اگر کسی بیش از آن بازه، مصرف کند باید به آن را به قیمت بازار خریداری کند.

    از راهکارهای غیرقیمتی هم که مطرح شده تولید و واردات خودروهای کم‌مصرف است. میانگین مصرف خودروهای ایران ۱۱لیتر در ۱۰۰کیلومتر است؛ درحالی‌که در ترکیه ۸لیتر است. موتورهای خودروهای ایران ۲، ۳دهه است که در ایران تولید می‌شوند و بسیار پرمصرف هستند و سرمایه‌گذاری روی آنها فایده ندارد و باید موتورهای به‌روز طراحی و تولید شوند. از سوی دیگر هم باید خودروهای کم‌مصرف خارجی با نرخ پایین وارد شود، اما متأسفانه در مجلس در لایحه بودجه امسال، تعرفه خودرو را کم کردیم، ولی مجمع تشخیص مصلحت، تعرفه را به ۱۰۰درصد افزایش داد.

    باید جلوی قاچاق سوخت را گرفت. طرح‌هایی مثل رزاق که به مرزنشینان اجازه فروش بنزین و گازوئیل در آن سوی مرزها داده شده، اشتباه بوده است.

    از این سمت چند میلیارد دلار بنزین وارد می‌کنیم و از سوی دیگر از مرزها قاچاق می‌شود.

    باید امکان استفاده از ال‌پی‌جی در خودروها را ایجاد کنیم. هم‌اکنون ال‌پی‌جی که سوختی بسیار پاک است، به قیمت هر لیتر ۲۷سنت صادر می‌کنیم و هر لیتر بنزین را ۶۷سنت وارد می‌کنیم.

    حامد صاحب‌هنر، کارشناس انرژی: متأسفانه سیاستگذاران دچار تشویش خاطر درباره بنزین شده‌اند و این موجب انفعال در تصمیم‌گیری شده است. دوگانه‌ نادرستی درباره بنزین مطرح شده مثل روش‌های قیمتی یا غیرقیمتی، اما سؤال اصلی که از آن غفلت می‌شود این است که هزینه این میزان انرژی که مصرف می‌کنیم، چیست؟

    در یک‌دهه اخیر ترکیه ۱۱میلیارد لیتر فرآورده از رژیم صهیونیستی وارد کرده که رقم آن ۵میلیارد دلار شده است. آنگاه ما ۲۰میلیارد لیتر فرآورده در نیروگاه‌ها می‌سوزانیم که اگر صرفه‌جویی می‌کردیم، می‌توانستیم آن را به ترکیه صادر کنیم.

    ما حدود ۲۳۰میلیارد دلار نفت و گاز تولید می‌کنیم که حدود ۲۰درصد آن در فرآیند انتقال و تولید، تلف می‌شود. سالانه ۹میلیارد دلار قاچاق بنزین و گازوئیل داریم که روزانه ۲۵میلیون لیتر می‌شود.

    مصرف بی‌رویه انرژی در داخل کشور و کاهش صادرات ایران، سبب کاهش قدرت سیاسی ایران هم شده است. قطر بزرگ‌ترین حامی مالی حماس است، اما چون صادرکننده بزرگ گاز است و بازیگر اصلی انرژی، کسی در جهان به قطر کاری ندارد؛ چون به گاز آن نیاز دارند.

    حمل‌ونقل عمومی در ایران بسیار ضعیف است و این سبب افزایش استفاده از خودروهای شخصی و رشد مصرف بنزین شده؛ یعنی راه جایگزینی برای مردم جهت کاهش مصرف بنزین وجود ندارد، ضمن اینکه با توجه به حساسیت اجتماعی و تبعات تورمی نسبت به قیمت بنزین، اصلا نباید به سمت تغییر قیمت آن رفت. افزایش قیمت بنزین به‌تدریج موجب افزایش تورم، رشد نرخ ارز و دوباره ایجاد فاصله بین قیمت بنزین در داخل و خارج خواهد شد.

    دولت اگر کسری بودجه دارد باید به‌دنبال سازماندهی مصرف گاز برود که هم امکان صادرات دارد و هم امکان ایجاد ارزش‌افزوده بالا.

    دولت اول باید نظام رفاهی جامع و بیمه تامین اجتماعی کارآمد ایجاد کند و بعد قیمت بنزین را افزایش دهد که در کوتاه‌مدت ممکن نیست. در کوتاه‌مدت ‌باید روش غیرقیمتی اعمال کرد که به‌معنای کاهش دادن سهمیه‌های بنزین نیست. روش غیرقیمتی یعنی افزایش حمل‌ونقل عمومی، واردات خودروهای دست‌دوم و توسعه سی‌ان‌جی.

    در دولت آقای احمدی‌نژاد به‌علت توسعه سی‌ان‌جی با سهمیه‌بندی بنزین مردم به جای مصرف بنزین، به مصرف سی‌ان‌جی روی آوردند؛ ضمن اینکه ۴۰دلار یارانه‌ای که داده شد، ارزنده بود. اکنون فقط در شرایطی می‌توان مردم را قانع کرد با گرانی بنزین کنار بیایند که دست دولت از انرژی کلا خارج شود. مردم باید احساس کنند که بنزین و گازوئیل از خودشان است؛ آنگاه بازارهایی شکل می‌گیرد و قیمت هم در آن بازارها مشخص می‌شود؛ یعنی دولت از قیمتگذاری خارج می‌شود و معاملات در بازار، قیمت را تعیین می‌کند.

     

  • خاموشی‌های زمستانه در راه هستند؟

    خاموشی‌های زمستانه در راه هستند؟

    به گزارش اقتصادران، در ۴ ماهه سرد سال که از ابتدای آذرماه تا پایان اسفندماه است و حتی گاها با سرمای زودرس هوا، فصل سرما به آبان‌ماه هم تسری پیدا می‌کند، ناترازی گاز تمامی ابعاد اقتصادی و اجتماعی کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

    یکی از بخش های متأثر از ناترازی گاز، بخش نیروگاهی است که در زمستان سال گذشته، مردم خاموشی‌های زمستانه را به‌خوبی به‌یاد دارند. در فصل سرد سال به‌دلیل مصرف بالای گاز در بخش خانگی، گازرسانی به صنایع و نیروگاه‌ها محدود شده و نیروگاه‌ها مجبور به استفاده از سوخت جایگزین که برای تمامی نیروگاه‌های گازی و سیکل ترکیبی گازوئیل است، می‌شوند.

    در نیمه نخست هر سال باید تا بیش از ۸۰ درصد از ظرفیت ۳٫۲ میلیارد لیتری مخازن سوخت گازوئیل نیروگاه‌ها پر شود تا در دو ماهه مهر و آبان نیز با پرشدن باقی مانده آن، با مخازن پر وارد فصل سرد سال شویم.

    در ۶ ماهه نخست سال گذشته عقب‌ماندگی در پر شدن ذخایر سوخت نیروگاه‌ها را شاهد بودیم و نتیجه آن در خاموشی‌های زمستان ۱۴۰۳ خود را نشان داد، در شروع مهرماه سال قبل، ۱٫۶ میلیارد لیتر ذخیره سوخت گازوئیل در نیروگاه‌ها داشتیم. در شروع مهرماه سال ۱۴۰۲ که به‌دلیل توقف مقطعی صادرات گاز به ترکیه در تابستان آن سال، گازرسانی بیشتری به نیروگاه‌ها شده بود، با ۲٫۸ میلیارد لیتر ذخیره گازوئیل وارد مهرماه شدیم.

    اما امسال در شروع مهرماه، برای نخستین بار تمامی ظرفیت ۳٫۲ میلیارد لیتری مخازن گازوئیل نیروگاه‌ها پر شده و با مخازن کاملا پر داریم به استقبال فصل سرد سال می رویم.

    اگرچه میزان گاز تحویلی به نیروگاه ها در روزهای سرد زمستان امسال بستگی به میزان سرمای هوا و شدت مصرف انرژی در بخش خانگی دارد، اما در هر صورت محدودیت در گازرسانی به نیروگاه ها قطعی است و وجود سوخت کافی گازوئیل برای نیروگاه‌ها، شرط اصلی عدم خاموشی‌های زمستانه است.

    با پرشدن مخازن گازوئیل نیروگاه‌ها، این بستر وجود دارد که در سال جاری شاهد بروز خاموشی‌های زمستانه نباشیم، اما با توجه به اینکه با شروع فصل سرما، برداشت روزانه و مستمر از ذخایر سوخت مایع نیروگاهی انجام می‌شود و باید بین میزان گاز تحویلی و برداشت از ذخایر گازوئیل و اولویت‌دهی به تخصیص سوخت به نیروگاه‌های با راندمان بالاتر، یک هماهنگی موثر و مدیریت کارآمدی صورت بگیرد، تا این بستر موجود که با رکوردشکنی در پرشدن ذخایر گازوئیل نیروگاه‌ها به عنوان یک ظرفیت مطلوب بالقوه به‌وجود آمده، منجر به عدم تکرار خاموشی‌های زمستانه شود.

    از سوی دیگر با توجه به اینکه تأمین مطلوب سوخت نیروگاه‌ها، به عوامل متعددی در عملکرد و مدیریت کلان وزارت نیرو، شرکت توانیر، شرکت تولید نیروی برق حرارتی، شرکت ملی گاز ایران و شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی بستگی دارد، به‌نظر می‌رسد یک رگولاتوری بالادستی نیاز دارد تا این فرآیند مدیریتی، منتج به عدم تکرار خاموشی‌ها با بهینه‌سازی و اولویت‌دهی مصرف سوخت نیروگاهی شود.

  • بنزین و گاز و گازوییل و برق را آزاد کنید و دخالتی در آن نکنید/ چرا این همه خسارت به کشور و مردم وارد می‌کنید؟

    بنزین و گاز و گازوییل و برق را آزاد کنید و دخالتی در آن نکنید/ چرا این همه خسارت به کشور و مردم وارد می‌کنید؟

    به گزارش اقتصادران، عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت:

    «به سر مناره اشتر رود و فغان برآرد/ که نهان شدستم اینجا مکنیدم آشکارا…» حالا حکایت ماست؛ در حالی که با تمام وجود می‌ترسیم و جرأت تصمیم‌گیری نداریم، ولی به جای اقرار به این ترس و اظهار واقعیت، می‌کوشیم که آن را توجیه کنیم و لباس منطقی بر آن بپوشانیم.

    هفته گذشته رییس مجلس در باره بنزین اظهار داشت که: «امروز ما بنزین را لیتری ۵۰ و ۶۰ هزار تومان می‌خریم اما با مبلغ ۳ هزار تومان می‌فروشیم که باید تدبیر کنیم. وضعیت مصرف در ماده ۴۶ برنامه روشن است. دولت با گذشت یک سال از زمان آغاز اجرای برنامه و ۶ ماه از ابتدای سال، هنوز به تکالیف خود در بهینه‌سازی عمل نکرده در حالی که اگر بهینه‌سازی کنیم حداقل ۵ تا ۶ میلیارد دلار به ظرفیت سرمایه‌گذاری کشور اضافه می شود.»

    رییس مجلس در مواضع متعدد لااقل در ۵ سال اخیر درباره اصلاح ناترازی انرژی بر دو نکته همیشه تأکید کرده است: «هر گونه اصلاح الگوی مصرف و رفع ناترازی انرژی نباید با شوک‌درمانی و تصمیماتی مشابه سال ۹۸ همراه باشد. در هر گونه اصلاحات یارانه‌های حوزه انرژی و رفع ناترازی این بخش حتما باید خانواده‌ها به صورت شفاف و عینی منافع اقتصادی مشخص داشته باشند.»

    البته در این زمینه همواره تأکید دکتر قالیباف این بوده که بنزین نباید در اولویت تصمیمات رفع ناترازی انرژی باشد و در این بخش، سرفصل‌های اولویت‌دار دیگری وجود دارد. ویدیویی که ملاحظه می‌کنید توضیحات دکتر قالیباف در جلسه بررسی طرح رفع ناترازی انرژی در استان سمنان است که دو روز پیش یعنی ۶ مهر ۱۴۰۴ مطرح شده است. بنابراین جمله‌ای که این کانال‌ها از رییس مجلس به صورت گسترده وایرال کرده‌اند خلاف مواضع اصولی وی است.» البته تقطیعی در فیلم اولیه نبود، چون مربوط به سخنرانی در مجلس بود و اگر تقطیعی بود باید در اصلاحیه همان فیلم منتشر می‌کردند.

    کاری هم ندارم که محتوای متن اصلاحی از دقت کافی برخوردار نیست و معلوم نیست که آخرش چه می‌خواهد گفته شود. ولی سرعت پاسخگویی رییس مجلس و نیز اعتراض یک روزنامه اصولگرا به این سخنان حکایت از حساسیت زیاد آنان دانست.

    این روزنامه معترض بود که: «اظهارات اخیر رییس مجلس در جلسه علنی درباره قیمت بنزین و لزوم «تدبیر» برای جبران شکاف میان قیمت خرید و فروش آن، بار دیگر زنگ خطر طرح موضوع حساس گرانی بنزین را به صدا درآورده است. این سخنان، هرچند در قالب دغدغه بهینه‌سازی مصرف سوخت و اجرای برنامه هفتم مطرح شده است، اما چنین رویکردی بدون توجه به تبعات اجتماعی، اقتصادی و زیرساختی، با منطق حکمرانی عاقلانه همخوانی ندارد.

    گرانی بنزین، به‌ویژه در شرایط کنونی که زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی، تولید خودروهای کم‌مصرف و فرهنگسازی مصرف بهینه همچنان مغفول مانده است، نه‌تنها گرهی از مشکلات باز نمی‌کند، بلکه می‌تواند آتش نارضایتی‌ها را شعله‌ور سازد.

    تجربه‌های تلخ گذشته درس‌هایی برای امروز ما دارند. فراموش نکرده‌ایم که افزایش ناگهانی قیمت بنزین در سال ۱۳۹۸ چه تبعاتی داشت. حالا که هنوز زخم‌های آن روزها تازه است، چرا باید دوباره همان مسیر اشتباه را رفت؟»

    آن اصلاحیه خیلی سریع و این انتقاد درون جناحی نشان از ترس عمیق ولی انکارشده‌ای دارد. ۶ سال است که قیمت بنزین ثابت است در حالی که در این مدت شاخص قیمت‌ها حدود ۸ برابر افزایش یافته و جالب است که مطابق سخنان آقای قالیباف برای حفظ قیمت موجود سالانه ۵ تا ۶ میلیارد دلار بی‌زبان را صرف واردات بنزین می‌کنند تا آن را به صورت رایگان به مردم بدهند، در حالی که رییس جمهور هم در بندرعباس از بی‌پولی گفت که: «سر یک‌ میلیارد دلار داریم چانه می‌زنیم.» خب این وضعیت را چگونه می‌توان تحلیل کرد؟

    یک راه آن چیزی است که روزنامه اصولگرا نوشته است در شرایط کنونی باید در عمل منتظر بمانیم بلکه اوضاع درست شود که البته درست نمی‌شود. در واقع گویا به صورت مستمر در شرایطی هستیم که قادر به اتخاذ تصمیم علمی و موثر نیستیم. این حالت نه فقط برای بنزین و انرژی، بلکه برای اغلب امور دیگر نیز صادق است.

    حالت دیگر این است که این را ناشی از ترس بدانیم. در واقع سیاستگذاری عاقلانه این نیست که بنزین را لیتری ۵۰ و ۶۰ هزار تومان بخری و سه هزار تومان بفروشی، آن هم کالایی که در اغلب کشورهای جهان با مالیات اضافه بر قیمت بازار آزاد فروخته می‌شود و برای دولت‌ها سود هم دارد. اکنون در کشوری هستیم که حتی یک دلار هم برایش مهم است و در عین حال چنین آتشی را به خرمن درآمدهای اندک ارزی خود می‌زند. قطعا چنین کاری کاملا غیرعقلانی است؟ پس چرا انجام می‌شود؟ ترس از مردم و از اعتبار نداشتن خود. جالب است که اگر مسوولان این حاتم‌بخشی را از جیب خود می‌کردند، جای نگرانی نبود؛ آنان این اتلاف منابع را از جیب مردم می‌کنند و در عین حال از آنان می‌ترسند. یک لحظه تصور کنید که نیمی از مصرف روزانه بنزین برق و گاز و گازوییل، به قیمت ارزی و نه ریالی به مردم داده شود (البته همه مردم ایران؛ نه اینکه دهک‌بازی درآورید) ماهانه هر خانوار ۴ نفری بیش از حداقل حقوق را دریافت خواهد کرد و صرفه‌جویی مصرف انرژی شما هم خیلی زیاد خواهد شد.

    بنزین و گاز و گازوییل و برق را آزاد کنید و دخالتی در آن نکنید. حداقل پرداختی به یک شهروند ایرانی، خیلی زیاد خواهد شد و به مرور مشکلات تولید خودروهای بنجل، اتلاف انرژی و مصارف بالا، قاچاق و فساد و… هم نخواهید داشت. چرا این کار را نمی‌کنید و به جای آن این همه خسارت به کشور و مردم و اقتصاد وارد می‌کنید؟

    اینجا است که عواملی فراتر از ترس هم دیده می‌شود و آن جهل، نفع، فساد و رانت است. اگر همین امروز تصمیم بگیرید کل سوخت و انرژی را به مردم بدهید و قیمت آن آزاد باشد و مابه‌التفاوت آن نصیب مردم شودهمه سود می‌کنند و مهم‌تر از مردم و دولت، اقتصاد بهره‌مند می‌شود. اگر این کار را همان سال ۱۳۹۸ یا پیش از آن انجام داده بودید، امروز مشکل چندانی در حوزه انرژی و حتی بودجه نداشتید، مشکلی هم برای پرداخت یارانه به مردم نداشتید. ترکیب ترس، ناآگاهی، رانت‌جویی، موجب این وضعیت شده است. انکار ترس نیز چاره‌ساز نیست.

  • قاچاق میلیاردی سوخت لو رفت / ۶۰ هزار لیتر گازوئیل قاچاق قرار بود از مرز رد بشود

    قاچاق میلیاردی سوخت لو رفت / ۶۰ هزار لیتر گازوئیل قاچاق قرار بود از مرز رد بشود

    به گزارش اقتصادران، سرهنگ اسلام توحیدی پور فرمانده پایگاه دریابانی بندرعباس گفت: در راستای قرارگاه مقابله با قاچاق سوخت و فرآورده‌های نفتی، مرزبانان پایگاه دریابانی بندرعباس با اشراف اطلاعاتی از قصد قاچاقچیان برای انتقال گازوئیل قاچاق به‌وسیله یک محفظه پلاستیکی بزرگ معروف به مشک ماری مطلع شدند و بررسی موضوع را به‌صورت ویژه در دستور کار قرار دادند.

    وی با اشاره به کشف یک مشک ماری و توقیف ۳دستگاه خودرو ، افزود: مرزبانان در این عملیات موفق به کشف قریب به ۶۰ هزار لیتر گازوئیل قاچاق شدند.

    فرمانده پایگاه دریابانی بندرعباس با اشاره به دستگیری ۳ نفر قاچاقچی در این عملیات تصریح کرد: کارشناسان ارزش محموله کشف شده را بالغ بر ۳ میلیارد ریال برآورد کرده اند.

    سرهنگ توحیدی پور در خاتمه خاطر نشان کرد: سودجویان و مخلان اقتصادی بدانند امروز هم‌بستگی و تعامل مرزبانان و مرزنشینان در حفظ و حراست از مرزهای جمهوری اسلامی ایران در این خطه، بیشتر از هر زمان ممکن است و به یاری خداوند متعال عرصه را بر سودجویان و قاچاقچیان در خشکی و دریا تنگ خواهیم کرد.

  • ویراژ قاچاقچیان سوخت روی اعتصاب کامیون‌داران

    ویراژ قاچاقچیان سوخت روی اعتصاب کامیون‌داران

    به گزارش اقتصادران، حدود یک هفته است برخی کامیون‌داران دست به اعتصاب زده‌اند، مشکل اصلی رانندگان، موضوعات بیمه، کرایه و روغن وسوخت است که با اعتصاب شان بخش کشاورزی و صنعت را به شدت به چالش انداخته‌اند. در این میان برخی از آب گل‌آلود ماهی می‌گیرند و به دنبال لغو گازوئیل سه نرخی هستند. شبکه قاچاق گازوئیل با بهره‌برداری از اعتصاب کامیون‌داران، در حال فشار بر دولت هستند تا پاستور را از اجرای طرح سه‌نرخی کردن گازوئیل منصرف کنند، آنها می‌خواهند عایدی ۲ میلیارد دلاری دولت از اجرای این طرح را در جیب خود نگه دارند. در این خصوص رئیس سازمان راهداری با تأکید براینکه قرار است سوخت بیشتری به ناوگان حمل بار اختصاص یابد به لغو گازوئیل سه نرخی چراغ سبز نشان داد. به نظر می‌رسد دولت باید با پایش دقیق شبکه قاچاق سوخت، تعارف را کنار بگذارد و مانع گروگانگیری منافع کشور از سوی برخی سودجو شود.

    قاچاق سوخت یکی از مشکلاتی است که در سال‌های اخیر با وجود اقدامات انجام شده از سوی دستگاه‌ها همچنان پابرجا بوده و در ماه‌های اخیر نیز توجه ویژه‌ای به این موضوع شده است. عبدالناصر همتی، وزیر امور اقتصاد و دارایی در جلسه استیضاح خود در مجلس شورای اسلامی درباره قاچاق سوخت گفت: گازوئیل ۳۰۰تومانی ایران را لیتری ۴۶‌هزار تومان در پاکستان می‌فروشند. روزانه ۲۰‌میلیون لیتر گازوئیل به خارج از کشور قاچاق می‌شود. اگر جلوی قاچاق سوخت را بگیریم، می‌توانیم سالانه ۴‌میلیون تومان به هر نفر یارانه بدهیم. با ارقام ارائه‌شده از سوی وزیر اقتصاد که گفته است روزانه ۲۰‌میلیون‌لیتر سوخت قاچاق می‌شود، این عدد در هر هفته ۱۴۰‌میلیون لیتر، در هر ماه ۶۰۰‌میلیون‌لیتر و در سال عدد سرسام‌آور ۷‌میلیاردو۲۰۰‌میلیون‌لیتر می‌شود. مسعود پزشکیان نیز گفته است: قاچاقچیان گازوئیل ۳۰۰تومانی را ۷۰‌هزار می‌فروشند. اگر طبق گفته پزشکیان هر لیتر گازوئیل قاچاق را ۷۰‌هزار تومان در نظر بگیریم، یعنی شبکه قاچاق در سال بالغ بر ۵۰۰‌هزار‌میلیاردتومان از قاچاق گازوئیل به جیب می‌زند.

    دولت اخیراً اجرای طرح گازوئیل سه نرخی را تصویب کرده و مقرر شده است از تیرماه در دستور کار قرار گیرد. هنوز یک هفته از تصمیم دولت نگذشته بود که خبر رسید برخی کامیون‌داران دست به اعتصاب زده‌اند. این اعتراضات که همواره طی سال‌های گذشته نیز وجود داشته، روی موضوعات مهمی مانند حق بیمه، سهمیه لاستیک، کرایه‌های اندک و افزایش قیمت روغن وجود داشته و این بار هم مجدداً تکرار شده است، با وجود این تلاقی این اعتراضات با تصمیم دولت مبنی بر سه نرخی کردن گازوئیل برای کاهش قاچاق گازوئیل، باعث شده است مهم‌ترین دلیل اعتراض رانندگان به تصمیم سوختی اخیر پیوند زده شود، اما اصلی‌ترین مشکل کامیون‌داران چیست؟ گرچه نمی‌توان یک عامل را به‌عنوان اصلی‌ترین چالش این قشر در نظر گرفت، ولی به نظر می‌رسد بیشترین اعتراض‌ها به سهم بیمه تأمین اجتماعی و افزایش واریزی‌ها به‌حساب این سازمان است. گرچه کرامت ویس کرمی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران تأکید کرد که فعلاً هیچ برنامه اجرایی برای اعمال سه نرخ برای گازوئیل در دستور کار قرار ندارد و تمام نیاز مصرفی کامیون‌داران با نرخ‌های فعلی تأمین می‌شود و همچنین نرخ گازوئیل برای کامیون‌داران مجاز، مطابق قبل پرداخت می‌شود، اما بحث سه‌نرخی شدن گازوئیل که بیشتر با هدف جلوگیری از قاچاق سوخت مصوب شده، نگرانی رانندگان را درپی داشته و موجب اعتراض آنها شده است، با وجود این یک جریان مشخص با وارونه جلوه‌دادن اصل ماجرا، برنامه دولت برای ساماندهی به شبکه توزیع گازوئیل را هدف قرار داده است و در حال تشدید فشار است تا این طرح اجرایی نشود.

    طرحی که دولت آماده اجرا کرده، قاچاق این فرآورده نفتی را هدف گرفته است و در صورت اجرای آن از قاچاق روزانه حداقل ۵‌میلیون لیتر گازوئیل جلوگیری می‌شود. بر اساس این طرح، کامیون‌ها با پایش دقیق و رصد آنلاین اگر در مسیر مشخص شده حرکت کنند، از گازوئیل ۳۰۰ تومانی بهره‌مند می‌شود و در صورتی که بیشتر از سهمیه مشخص شده برای مسیر استفاده کنند یا از مسیر منحرف شوند، باید پول بیشتری برای گازوئیل پرداخت کنند. بررسی‌ها نشان می‌دهد در صورت اجرای این طرح حیاتی، سالانه حدود ۲‌میلیارد دلار در مصرف گازوئیل صرفه‌جویی می‌شود و دیگر نیازی نیست دولت ۲‌میلیارد دلار برای واردات گازوئیل هزینه کند. به گفته منابع آگاه، قاچاقچیان با احساس ترس از این تصمیم، روی مطالبات کامیون‌داران سوار شده‌اند و در حال فشار بر دولت هستند تا از طرح خود عقب بکشند. دولت هم فعلاً تصمیم خود را لغو کرده است تا مانع تبعات اجتماعی و چالش‌های کشاورزی، صنعتی و خدماتی شود. متأسفانه با انفعال وزارت راه و شهر‌سازی در روز‌های نخست اعتصاب و تسری یافتن آن به سراسر کشور قاچاقچیان سوخت برنده ماجرای اعتصاب ناوگان باری شده‌اند.

     دلایل دولت برای گازوئیل سه‌نرخی

    اول خرداد دولت تصمیم گرفت گازوئیل را برای بخش حمل و نقل سه نرخی کند؛ بخشی که همواره یکی از گلوگاه‌های اصلی قاچاق سوخت شمرده می‌شد و حالا قرار است اصلاح شود. هم اکنون یک‌میلیون دستگاه خودروی دیزلی فعال در ناوگان حمل‌ونقل کشور داریم که یا بار جابه‌جا می‌کنند یا مسافر و عملکرد آنها از سوی وزارت راه یا وزارت کشور هر ۱۵ روز یک بار به شرکت پخش ارسال می‌شود. بر اساس آیین‌نامه مصوب هیئت وزیران از ابتدای تیرماه، سهمیه گازوئیل بر اساس حرکت در مسیر تخصیص می‌یابد، اما برای خودرو‌های دیزلی که بارنامه معتبر ندارند یا بیش از سهمیه سوخت بخواهند، باید از نرخ‌های دوم و سوم استفاده کنند. نرخ اول همان ۳۰۰ تومان برای ناوگان فعال با سهمیه مشخص است، نرخ دوم نصف قیمت خرید گازوئیل از پالایشگاه‌ها تا سقف ۴۰ درصد بیشتر از سهمیه و نرخ سوم بر اساس قیمت خرید نفت‌گاز از پالایشگاه‌هاست. نرخ‌های دوم (نیمه یارانه‌ای) و سوم (آزاد) هم هر سه‌ماه یک‌بار به‌روز‌آوری می‌شود.

     سوخت بیشتر برای رانندگان

    رئیس سازمان راهداری با بیان اینکه مسئولان ارشد دولتی هنوز تصمیمی برای گازوئیل سه نرخی نگرفته‌اند، از تخصیص سوخت بیشتر به ناوگان حمل بار خبر داد و گفت: تا یک ماه آینده مشکل بیمه و سوخت رفع می‌شود. به گزارش تسنیم، رضا اکبری، رئیس سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای با اشاره به نارضایتی رانندگان کامیون طی روز‌های اخیر اظهار کرد: در ماه‌های اخیر جلسات منظمی با اصناف و تشکل‌های صنفی حمل‌ونقل برگزار و بخشی از مشکلات رانندگان شناسایی و رفع شد. وی ادامه داد: یکی از اقدامات مهم، تصمیم‌گیری درباره توزیع عادلانه بار بود که با استقبال رانندگان مواجه شد، همچنین نرخ تن‌ـ‌کیلومتر بر‌خلاف روال سال‌های گذشته، دو بار در سال گذشته به‌روزرسانی شد. موضوع مالیات بر ارزش افزوده شرکت‌های حمل‌ونقل نیز با تصویب مجلس حل شد. این جلسات همچنان ادامه دارد و رسیدگی به سایر مطالبات در دستور کار است. وی افزود: در روز‌های اخیر موضوعاتی مانند کمبود سوخت، حق بیمه رانندگان و تأخیر چندماهه در پرداخت کرایه‌ها، به دغدغه‌های جدی رانندگان تبدیل شده است.

    یکی از مهم‌ترین مطالبات، پرداخت بموقع کرایه بود که در همین هفته تصمیم مناسبی برای آن اتخاذ شد، همچنین برای توزیع عادلانه بار در استان‌ها نیز اقدامات جدیدی برنامه‌ریزی شده است. بسیاری از این مشکلات از گذشته باقی مانده است و برخی نیز در سال‌های اخیر شکل گرفته‌اند. وی راجع به طرح سه‌نرخی‌شدن گازوئیل تأکید کرد: هنوز تاریخ اجرای این طرح مشخص نیست و مسئولان ارشد دولت نیز تصمیمی دراین‌باره نگرفته‌اند. ما تأکید داریم به رانندگانی که سالم و منظم کار می‌کنند، سوخت کافی و به‌قیمت مصوب تعلق بگیرد. وی تصریح کرد: در جلسه‌های اخیر با انجمن‌ها و تشکل‌های صنفی توافق کردیم جدول و قواعد تخصیص سوخت را با شرکت نفت بازنگری و ضرایب آن را اصلاح کنیم تا سوخت بیشتری به رانندگان اختصاص یابد. تا زمانی که اطمینان حاصل نشود که سوخت کافی به‌نرخ مصوب به رانندگان سالم تعلق می‌گیرد، سه‌نرخی‌شدن اجرایی نخواهد شد.

  • عقب نشینی دولت از گازوئیل سه نرخی؟

    عقب نشینی دولت از گازوئیل سه نرخی؟

    به گزارش اقتصادران، رضا اکبری رئیس سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای با اشاره به نارضایتی رانندگان کامیون طی روزهای اخیر، اظهار کرد:‌ در ماه‌های اخیر جلسات منظمی با اصناف و تشکل‌های صنفی حمل‌ونقل برگزار و بخشی از مشکلات رانندگان شناسایی و رفع شد.

    وی ادامه داد: یکی از اقدامات مهم، تصمیم‌گیری درباره توزیع عادلانه بار بود که با استقبال رانندگان مواجه شد. همچنین نرخ تن-کیلومتر برخلاف روال سال‌های گذشته، دو بار در سال گذشته به‌روزرسانی شد. موضوع مالیات بر ارزش افزوده شرکت‌های حمل‌ونقل نیز با تصویب مجلس حل شد. این جلسات همچنان ادامه دارد و رسیدگی به سایر مطالبات در دستور کار است.

    وی افزود: در روزهای اخیر موضوعاتی مانند کمبود سوخت، حق بیمه رانندگان و تأخیر چندماهه در پرداخت کرایه‌ها، به دغدغه‌های جدی رانندگان تبدیل شده است. یکی از مهم‌ترین مطالبات، پرداخت به‌موقع کرایه بود که در همین هفته تصمیم مناسبی برای آن اتخاذ شد. همچنین برای توزیع عادلانه بار در استان‌ها نیز اقدامات جدیدی برنامه‌ریزی شده است. بسیاری از این مشکلات از گذشته باقی مانده و برخی نیز در سال‌های اخیر شکل گرفته‌اند.

    وی با تاکید بر اینکه رانندگان، انسان‌های بسیار مسئولیت پذیری هستند، گفت: بعید است کسی باور کند رانندگان کشور بخواهند مثلاً اعتراض گسترده‌ای راه بیندازند یا چرخ اقتصاد کشور را اذیت کنند یا به کالای اساسی آسیب بزنند.

    وی اضافه کرد: اگرچه در روزهای اخیر اعتراضاتی مطرح شده، اما مدیران سازمان راهداری تأکید دارند که جامعه حمل‌ونقل کشور نقش مهمی در چرخش اقتصاد و تأمین کالاهای اساسی دارند. در همین راستا، طی سه روز گذشته سه جلسه با حضور نمایندگان اصناف برگزار شده که در آن‌ها مسائل مختلف بررسی و درباره حل آن‌ها توافق‌هایی صورت گرفته است. طبق برنامه‌ریزی انجام‌شده، قرار است طی یک ماه آینده این توافق‌ها عملیاتی و مشکلات گام‌به‌گام برطرف شود.

    رئیس سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای درباره مسئله سوخت، یادآور شد: موضوع کمبود سوخت از چندین ماه پیش مرتباً در جلسات با تشکل‌های صنفی مطرح می‌شد و این نشان‌دهنده فراگیر بودن مشکل است. بر اساس مقررات فعلی، تخصیص سوخت به کامیون‌ها بر اساس پیمایش و جدولی است که حدود ۱۰ تا ۱۲ سال پیش تهیه شده است. این جدول هنوز به‌روز نشده و رانندگان خواستار بازنگری آن هستند، زیرا اکنون سن و وضعیت ناوگان تغییر کرده و مصرف سوخت واقعی متفاوت است.

    اکبری به مثالی در این‌باره اشاره کرد و گفت: به‌عنوان نمونه کامیونی که آن زمان ۵ ساله بوده، اکنون ۲۰ ساله است و طبیعتاً مصرف سوختش بیشتر شده است. همچنین برخی رانندگان در مسیرهای طولانی و ترافیک‌های سنگین مجبور به صرف سوخت بیشتر می‌شوند، اما سوخت اختصاص‌یافته کفاف نمی‌دهد و مجبورند از بازار آزاد و با قیمت بالاتر تامین کنند.

    وی با اشاره به طرح سه نرخی شدن گازوئیل، تاکید کرد: هنوز تاریخ اجرای این طرح مشخص نیست و مسئولان ارشد دولت نیز تصمیمی در این باره نگرفته‌اند. ما تاکید داریم که به رانندگانی که سالم و منظم کار می‌کنند، سوخت کافی و به قیمت مصوب تعلق بگیرد.

    وی تصریح کرد:در جلسه‌های اخیر با انجمن‌ها و تشکل‌های صنفی توافق کردیم  جدول و قواعد تخصیص سوخت را با شرکت نفت بازنگری و ضرایب آن را اصلاح کنیم تا سوخت بیشتری به رانندگان اختصاص یابد. تا زمانی که اطمینان حاصل نشود که سوخت کافی به نرخ مصوب به رانندگان سالم تعلق می‌گیرد، سه نرخی شدن اجرایی نخواهد شد.

    وی همچنین درباره بیمه رانندگان اظهار کرد: بیمه موضوعی قدیمی است که سال‌هاست نیمه‌کاره مانده و به کندی پیش می‌رود. رانندگان به دو گروه تقسیم می‌شوند؛ گروه اول رانندگانی که مشمول یارانه بیمه دولت هستند و گروه دوم، ۲۰۰ هزار راننده جدیدی هستند که از سال ۹۷ وارد چرخه حمل‌ونقل شده‌ و مشمول یارانه دولت نیستند.

    وی افزود: رانندگان مشمول یارانه در سطوح کاری مختلف از کامیون و تریلر گرفته تا اتوبوس، ون و سواری، پیش از این (اسفند ماه) حدود ۱٫۶ میلیون تومان حق بیمه پرداخت می‌کردند که اکنون این مبلغ به حدود ۳٫۳ میلیون تومان افزایش یافته است. همچنین رانندگانی که مشمول یارانه نیستند، قبلاً بین ۲٫۲ تا ۲٫۳ میلیون تومان پرداخت می‌کردند که این رقم اکنون به حدود ۴٫۷ تا ۴٫۸ میلیون تومان رسیده است.

    رئیس سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای با تاکید بر اینکه برای این مشکل باید راه‌حلی پیدا کنیم، اضافه کرد: در همین راستا جلساتی با مسئولان سازمان تامین اجتماعی برگزار کرده‌ایم. دولت نیز بر اساس قانون برنامه هفتم توسعه آیین‌نامه‌ای تصویب کرده که با هدف جبران ناترازی‌های تامین اجتماعی، بخشی از حق بیمه‌ها را کاهش داده است. چند پیشنهاد برای حل موضوع بیمه داریم که هنوز قابل اجرا نیست اما در کارگروه‌های مرتبط و کمیسیون عمران مجلس مطرح کرده‌ایم. قانونی تحت عنوان توسعه حمل‌ونقل عمومی در حال بررسی است که امیدواریم بتواند این موضوع را حل و منابع لازم را تأمین کند.

    در پاسخ به این سئوال که آیا زمان‌بندی مشخصی برای حل مشکل بیمه وجود دارد یا خیر، اکبری گفت: فکر می‌کنم ظرف یک ماه بتوانیم پیشنهادی عملیاتی برای دولت ارائه کنیم. در سازمان راهداری، تامین اجتماعی و سازمان برنامه و بودجه در حال برنامه‌ریزی هستیم تا پیشنهاد نهایی را به دولت برسانیم و امیدواریم دولت آن را تصویب کند. در صورت نیاز، قانون‌گذاری هم انجام خواهد شد. در این فاصله درخواست می‌کنیم اجرای آیین‌نامه فعلی تامین اجتماعی که باعث افزایش زیاد هزینه بیمه شده را چند ماه به تعویق بیندازند تا فرصت داشته باشیم طرح جدید را به دولت ارائه کنیم و تصمیم بهتری گرفته شود.

    وی درباره اصلاح نظام بیمه رانندگان نیز گفت: باید بیمه را به سمتی ببریم که مبتنی بر عملکرد باشد؛ یعنی رانندگانی که بیشتر کار می‌کنند و مسافت بیشتری را در ماه طی می‌کنند، حق بیمه بیشتری پرداخت کنند و در آینده از مزایای بازنشستگی بهتری بهره‌مند شوند. در حال تهیه پیشنهادی بر این اساس هستیم.

    وی تاکید کرد: طی روزهای گذشته ۸ موضوع مهم را با تشکل‌های صنفی جمع‌بندی کرده‌ایم که  حداکثر تا یک ماه در برنامه زمانی کوتاه‌مدت با رانندگان توافق خواهیم کرد. برخی از این موضوعات در اختیار ماست و برخی نیازمند اخذ مجوز است که باید پیگیری کنیم.

    نرخ حمل بار کامیون‌ها به روزرسانی می‌شود

    دوشنبه گذشته نیز معاون سازمان راهداری از الزام صاحبان بار برای تسویه کرایه حمل حداکثر تا ۴۸ ساعت خبر داد و گفت:محاسبه کرایه حمل بر اساس تن بر کیلومتر به‌روزرسانی می‌شود.

    مهدی خضری درباره تصمیمات اخیر این سازمان گفت: در جلسه‌ای که با حضور رئیس سازمان راهداری انجام شد، چند مصوبه به جز سوخت و بیمه داشتیم.

    وی توضیح داد:‌ یکی از موارد به‌روزرسانی کرایه حمل کامیون‌ها بر اساس تن بر کیلومتر بود. در این راستا مقرر شد تا ۲۰ خرداد صنف رانندگان و شرکت‌های حمل‌ونقل  مدارک و مستندات مربوط به افزایش هزینه‌های جاری و اقلام مصرفی ناوگان را ارائه دهند تا با بررسی این مستندات، نسبت به به‌روزرسانی نرخ حمل (تن بر کیلومتر) اقدام شود.

    وی ادامه داد: این نرخ جدید در جهت افزایش به مراجع مربوطه از جمله کمیسیون تنظیم بار،‌ارجاع دهیم و این اتفاق بیفتد.

    معاون حمل‌ونقل کالای سازمان راهداری با بیان اینکه یکی از اعتراضات رانندگان عدم پرداخت کرایه از سوی صاحبان کالا بود، تصریح کرد:‌ بر اساس جمع‌بندی صورت گرفته مقرر شد صاحبان بار موظف شوند حداکثر ظرف ۴۸ ساعت پس از صدور بارنامه، کرایه رانندگان را پرداخت کنند. در صورت عدم رعایت این مصوبه، خدمات شرکت‌ حمل‌ونقل صادرکننده بارنامه قطع خواهد شد و سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای به صاحبان کالایی که از پرداخت کرایه اجتناب کنند نیز خدمات ارائه نخواهد شد.

    خضری با اشاره به برخی پرداخت‌های معوق، اظهار کرد: متاسفانه برخی از کرایه‌ها با تاخیرهایی حتی تا دو ماه به رانندگان پرداخت می‌شود. به‌ویژه در بارهایی که مربوط به شرکت‌های دولتی است، این تأخیرها بیشتر مشاهده می‌شود. خوشبختانه طی چند روز اخیر با پیگیری‌های صورت‌گرفته از سوی دستگاه‌های نظارتی واریز کلی ۲۳۰ میلیارد تومانی انجام شد.

    وی با بیان اینکه سئوال اصلی رانندگان این است که اگر امکان چنین پرداختی وجود دارد، چرا این مبالغ در موعد مقرر پرداخت نمی‌شود، اضافه کرد: رانندگان می‌گویند شرایط ما به صورتی است که بار را حمل کرده‌ایم، هزینه‌ها و عوارض پرداخت کرده‌ام اما کرایه را باید دو ماه بعد دریافت کنیم.

    وی از تشکیل یک کمیته ویژه برای رسیدگی به تخلفات شرکت‌ها در فرآیند صدور بارنامه خبر داد و گفت: این کمیته با حضور نمایندگان رانندگان، شرکت‌های حمل‌ونقل و کارشناسان سازمان راهداری تشکیل خواهد شد و مسئول بررسی تخلفاتی از جمله دریافت کمیسیون‌های اضافه و غیرقانونی خواهد بود.

    خضری همچنین به مشکلات مربوط به سهمیه سوخت ناوگان باری اشاره و بیان کرد: در حال حاضر رانندگان نسبت به مقدار پایین سوخت پایه معترض هستند. سوخت پایه برای زمان‌هایی است که ناوگان در حال پیمایش نیست، مانند ایستادن در صف تخلیه یا بارگیری. پایین بودن این سهمیه، رانندگان را دچار بحران کرده است. به عنوان مثال، زمانی که راننده در صف بارگیری یا تخلیه منتظر می‌ماند، پیمایشی ثبت نمی‌شود؛ همچنین ترددهایی که قبل یا بعد از صدور بارنامه انجام می‌شود نیز در سیستم پیمایش ثبت نمی‌شود. در چنین مواردی، تنها سهمیه پایه باید پاسخگوی نیاز سوختی راننده باشد.

    وی افزود: در کنار سوخت پیمایشی که بر اساس صدور بارنامه تخصیص می‌یابد، سوخت پایه نیز باید به‌صورت دقیق‌تری بر اساس تناژ محاسبه شود. مقرر شده این موضوع با همکاری شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی و با نظر کارشناسی دقیق مورد بازنگری قرار گیرد. همچنین تصمیم قبلی مبنی بر کسر ماهانه ۵ درصد از سهمیه سوخت پایه متوقف شده و سهمیه به عدد قبلی بازگشته است.

    خضری با یادآوری این‌که قرار شد کارشناسی شود اگر سهمیه پایه یا پیمایش تغییراتی نیاز دارد، اعمال شود، گفت: ابتدا این موضوع اصلاح و سپس سه‌نرخی شدن نرخ گازوئیل اجرا شود.

    شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی اجرای نظام سه‌نرخی گازوئیل را پیگیر می‌کرد که پیش‌تر مطرح شده بود، فعلاً متوقف شده تا ابتدا بحث تخصیص عادلانه و کافی سهمیه سوخت  و سهیمه پایه ناوگان توسط تشکل‌ها و سازمان راهداری مورد بررسی قرار گیرد. در صورت حصول اطمینان از تأمین کافی سوخت ناوگان، اگر خواستند نظام سه نرخی را اجرا کنند.

  • آقای رئیس جمهور! چند چندیم؟!

    آقای رئیس جمهور! چند چندیم؟!

    به گزارش اقتصادران، محمدعلی دستمالی نوشت:

    در کردستان، هنوز هم میزبان بهاریم. فعلا خبری از تابستان نیست.

    در کرماشان بغل دست ما هم، تابستان فقط در برخی دشت‌های مسطح در حال پیشروی ست و در ارتفاعات، بهارِ فتان و سرخپوش و دستارسبز، می‌رقصد و می‌خرامد.

    آقای رئیس جمهور!

    بگذارید با دو کارت پستال بهاری شروع کنم، بعد بروم سراغ یک بریده روزنامه‌ی ترکی، بعد بیایم سراغ تحلیل سخنان گهربار شما در جمع صاحبان و متولیان دانشگاه آزاد.

    سوار بر یک مینی بوس قدیمی، از سنندج راه افتادیم به سمت مریوان، از آنجا راندیم به سوی اورامانِ زیبا و باوقار، چند روستای گردشگری بسیار زیبا را رد کردیم و از گردنه‌ی تته رفتیم بالا، از آن سو به شهر زیبای نودشه رفتیم در قلمرو کرماشان عزیز. نیمی از همراهان کُرد بودند و نیمی بچه تهران. لذا در گوش سپردن به نوای موسیقی، برخلاف سیاسیون کشورمان، تلاش کردیم قاعده‌ی رواداری و دموکراسی را به کار ببندیم.

    اگر سه ترانه از رزازی و زیرک و عدنان کریم پخش می‌شد، پشت بند آن داریوش رفیعی می‌آمد و نسوانِ عهدِ ماضی! گاهی هم سه تار ذوالفنون و تار شهناز و کمانچه‌ی کیهان خانِ کلهر و ساکسیفونِ کنی جی. سرتان را درد نیاورم. سفر خوب و خرم و زیبایی بود.

    از منظر جامعه شناسی، کل همراهان یا از طبقه‌ی متوسط بودند یا متوسط به پایین. لذا اگر وعده‌ای کباب ماهی دریاچه‌ی زریبار مریوان نوش می‌شد، از برای «ژم» یا وعده‌ی بعدی، خیار و گوجه و پنیر ابتیاع می‌شد با نان محلی کُردی که مکدر نشود خاطرِ کارت‌های بانکی کم پولمان.

    عکس‌ها گرفتیم، خاطره‌ها ثبت شد.

    در کنار دریاچه‌ی زریبار، در یک غروب قشنگ، برخوردیم به چند اتوبوس از گردشگران یزدی و کرمانی و بوشهری. بین خودمان بماند. بلال فروش جوانی، ناگاه سپیکر سیار برافروخت و قدری رقص و پایکوبی کُردی اجرا شد به میمنت. چند کرمانی و یزدی هم به کردها پیوستند و در ظرف چند دقیقه، دو سه ترم از یادگیری رقص کُردی را با موفقیت پاس و اجرا کردند. یک صیاد سابق بوشهری هم کنار من ایستاده بود. دیدم صدای خوبی دارد. از او خواستم اگر در آستین دارد، خیام خوانی کند برایمان. روی ما را زمین نیانداخت و زیبا خواند: دریاب دمی که با طرب می‌گذرد.

    آقا مسعود پزشکیان!

    اگر اهل سینما باشید و تماشاگر حرفه‌ای باشید، می‌توانید حدس بزنید که تمام این صحنه‌های زیبا، همچون وصف آرامش قبل از طوفان است و به زودی قرار است تغییر ناخوشایندی در مسیر داستان روی دهد. بالاخره زندگی ست! بالا پایین دارد.

    نه. نگران نباشید! کسی در آب زریبار غرق نشد. اساسا هوا سردتر از آن بود کسی جرات شنا داشته باشد.

    نه. شکر خدا تصادف هم نکردیم. مینی بوس مدل قدیمی زیرپای ما، فقط راه می‌رفت! نمی‌دوید! بنابراین ترس تصادف نداشتیم! ولی مشکلی برایمان پیش آمد که به طور مستقیم با خود خود شما ارتباط دارد. بله… شما.

    شب بود و تاریک.

    از جاده‌ی قدیم مریوان به سوی سنندج به راه افتادیم. پس از سفری دو روزه، یک موسیقی جاز ملایم گوش می‌دادیم و مشتاق بودیم زودتر به لانه بازگردیم.

    من صندلی جلو نشسته بودم کنار راننده. در خروجی شهر، سهروردی وار دچار شهود شدم و راننده را پرسیدم: کاک صلاح! گازوئیل داریم؟

    پاسخ داد: بله. آن قدر داریم به سنندج برسیم و دیروقت از دوستانم کارت بگیرم. سهمیه‌ی گازوئیل خودم همین دیروز تمام شد.

    از روستای زیبای نگل دور شده بودیم و در دل شب پیش می‌رفتیم.

    ناگاه، ماشین ایستاد.

    کاک صلاح:‌ ای داد بیداد! گازوئیل تمام کردم.

    به قدر ده پانزده کیلومتر از جایگاه سوخت دور شده بودیم.

    به زحمت دور زد و سراشیبی را بازگشتیم به عزم خواهش و تمنا از صاحب جایگاه.

    به راننده اطمینان دادم که پمپ چی یا صاحب جایگاه؛ شرایط ما را درک خواهد کرد و راضی خواهد شد اندکی سوخت در باک مینی بوس بریزد.

    زهی خیال باطل.

    من از پمپ چی خواهش کردم ده لیتر به ما سوخت بدهد. صراحتا گفت: امکان ندارد. حتی ده قطره. اصلا ممکن نیست.

    به راننده گفتم: من می‌روم با یکی از راننده تریلی‌ها صحبت می‌کنم. ایشالا کمک می‌کنند.

    کاک صلاح معتقد بود این تریلی‌ها چون در مسیر اقلیم کردستان عراق هستند، ممکن نیست به کسی گازوئیل بدهند. اما خوشبختانه یک راننده تریلی جوانمرد و نازنین، بی‌هیچ حرف و خواهشی به ما بیست لیتر گازوئیل داد. هر کاری کردیم؛ پولی هم نگرفت.

    به سنندج برگشتیم.

    دیروز صبح اول وقت، از مسیر کمربندی بهاری و کوهپایه‌ای آبیدر سنندج، یک تاکسی اینترنتی فراخواندیم به سوی ترمینال. راننده‌ی جوان، چنان دمغ بود که گویی به تازگی صحنه‌ی تصادف دهشتناکی را ترک کرده است. جویای احوالش شدم. گفت: کارت سوخت ماشینم دچار مشکل شده و کار نمی‌کند. درخواست صدور کارت جدید را ثبت کرده‌ام و دو ماه طول می‌کشد. این دو ماه باید چه گلی سرم بگیرم.

    با خودم گفتم؛ لابد یک بیان بدبینانه، غمگنانه و اغراق‌آمیز است. لذا گوشی را در آوردم و مراجعه کردم به اینترنت. بله…نوشته بود: صدور کارت سوخت جدید، بین چهل روز تا دو ماه طول می‌کشد!

    خب…

    خب به جمالتان.

    حالا از این دو پلان کوهستانی – کوهپیایه‌ای کات می‌زنم به یک برده روزنامه از آنکارا و از آنجا می‌آیم تهران و ارزیابی می‌کنم سخنان جناب پزشکیان را. سخنانی که در جمع حضرات دانشگاه آزاد بر زبان آمد و راستش را بخواهید، مرا متاثر کرد.

    داشتم یک روزنامه  ترکیه را بالا پایین می‌کردم که عکس جناب پزشکیان را دیدم. با تیتر درشت از قول او نوشته؛ پیام به آمریکا: از گرسنگی نخواهیم مرد. صدها راه داریم.

    دیدم آری. ترجمه دقیق است و جناب رییس جمهور گفته است: «اینجوری نی.»

    مومن نگو نی! بچه دروازه غار تهران نیستی که! بچه مهاباد و تبریزی. کاش به جای اینجوری نی، بگویید: «چنین نیست…یا اینطور نیست…یا اینجوری نیست». بگذریم. فرازهایی از سخنان پزشکیان را عینا می‌آورم:

    «اینجور نی که اگر آنان نخواهند با ما مذاکره کنند یا اگر بخواهند ما را تحریم کنند ما از گرسنگی خواهیم مرد. ما راه پیدا خواهیم کرد و صدها راه در مسیر برون‌رفت از مشکلات وجود دارد».

    سوال: آیا تنها وظیفه‌ی دولت، رییس جمهور و نظام حکمرانی، این است که نگذارند مردم از گرسنگی بمیرند؟ احیانا کیفیت و اینها اهمیتی ندارد؟

    «ما اگر با نخبگان و مردم خود توافق کنیم و بر اساس عدالت کار را به کاردان بسپاریم و اجازه دهیم همه بر اساس شایستگی میدان کار پیدا کنند، نیازی به کسی نخواهیم داشت».

    سوال: خود شما کار را به کاردان سپردید؟ چند معاون خود را از بین پزشکان فاقد تجربه و دانش سایسی انتخاب کردید؟ چند وزیر کابینه‌ی قبلی را با مصلحت به کابینه آوردید؟ رحمانی فضلی با تایید شما به چین و ماچین می‌رود. خداوکیلی او شایسته‌ی چنین پستی است؟

    « اساسا اگر دل به کسی ببندیم ممکن است روزی پشت تو را خالی کنند و نهایتاً شکست بخوریم. مباحثی که درباره کشورها مطرح است که دل ببندیم یا نبندیم، اگر ما دل به خود ببندیم و جز خدا را پشتیبان نگیریم، راه پیدا می‌کنیم تا مشکلات را خودمان حل کنیم.»

    سوال: آیا شما یک سخنران انگیزشی هستید؟ آیا شما یک طلبه و روحانی هستید که در جمع مستمندان در حال سخنرانی است تا با دریچه‌های معنویت، بر دل آنها امید بتاباند؟ تصور شما از نظام بین الملل و تابلوی امروز خاورمیانه چیست؟

    در فراز دیگری گفته است: « بچه‌هایی که در سختی زندگی می‌کنند و بالا می‌آیند از کسانی که در ناز و نعمت هستند، نخبه‌تر هستند و راحت‌تر کار می‌کنند و ایده می‌دهند و راحت‌تر می‌مانند و تسلیم نمی‌شوند، ولی کسی که در ناز و نعمت زندگی کند، وقتی گیر کند، تسلیم می‌شود و کاری نمی‌کند.»

    سوال: واقعا هنوز هم باید برای فقر تبلیغ کرد؟ مدارس غیرانتفاعی و نورچشمی‌هایی که از بهترین کلاسهای کنکور استفاده می‌کنند، با بچه فقیر از یک شانس برخوردارند؟

    ما در این کشور زیر زمین و روی زمین و آسمان منابع بسیار داریم، اما در استفاده از آن مشکل داریم. اگر نخبگان ما بخواهند می‌توانند تغییر ایجاد کنند و این امکان‌پذیر است.

    سوال: آن نهادهای حاکمیتی و دولتی و خصولتی قدرتمندی که تمام شریان‌های منابع کشور را در اختیار دارند، کسی را سر سفره راه خواهند داد؟

    «کسانی که تصور می‌کنند ایران ضعیف شده با این‌ همه نیروی جوان و نخبه که در کشور داریم هر روز قوی‌تر هم می‌شویم و کشور را به سمت آبادانی می‌بریم.»

    سوال: ایران ضعیف نشده آقای پزشکیان؟ وضعیت امروز مردم را نمی‌بینید؟ کفگیر تامین بودجه به ته دیگ خزانه نخورده است؟ در آب و برق و منابع ارزی و زیرساخت‌های اصلی و حیاتی، هزار و یک مشکل نداریم که باعث ضعف ما شده؟

    چه باید گفت حقیقتا؟

    آقای پزشکیان! در سخنان خلف شما باید دنبال فاعل و گزاره و نهاد می‌گشتیم، حالا در سخنان شما باید به دنبال چیزی بگردیم که شباهت اندکی به جایگاه شما داشته باشد و متاسفانه آن گوهر اندک، یافت نمی‌شود. لطفا، لطفا، لطفا، وارد فرم‌ها و پروتوکول‌ها شوید و اجازه بدهید براتی شما متن بنویسند. در تمام دنیا چنین سنتی رایج است.

    آقای پزشکیان! در کشوری که صدور یک کارت سوخت بین چهل روز تا دو ماه کار دارد، در کشوری که با قطع مکرر برق و اینترنت نفتی دست و پنجه نرم می‌کند، بیایید قدری واقعبینانه‌تر به زندگی نگاه کنیم.