برچسب: اصولگرایان

به گزارش اقتصادران، روزنامه هم میهن نوشت:

رویکردهای سیاست خارجی و نیز به‌کارگیری نیروها و مواضع او در برابر پوشش زنان، همه روشن است و پیشتر هم در جریان انتخابات بارها گفته است.

یکی از تندروها در نقد این جمله پزشکیان که دنبال صادر کردن انقلاب نیستیم، با تبختر مثال‌زدنی می‌گوید: «دیر آمدی صادر شده است!» درحالی‌که نمی‌داند انقلاب هندوانه نیست که صادر شود. چون پزشکیان این گزاره را در کنار مذمت از کشورگشایی آورده که همه بدبختی‌های منطقه از روحیه توسعه‌طلبی و کشورگشایی برخی کشورهاست که اگر نبود، امروز مشکلات منطقه کم بود.

این افراد ظاهراً نمی‌دانند که کشورهای دیگر هم دنبال صادرات ارزش‌های خود از طریق کشورگشایی بودند؛ ولی نه‌تنها شکست خوردند که مشکلات خود را پیدا کردند. دو نمونه شرقی و غربی آن یعنی دخالت نظامی شوروی و آمریکایی آن را در افغانستان دیده‌ایم. صادرات انقلاب یا هر ارزش دیگر فقط از طریق ساختن الگوی ارزشمند در جامعه مبدأ است که متاسفانه تندروهای اصواگرا این الگو را ملکوک کرده‌اند.

تندرو جوان دیگری به اصل ۱۵۲ قانون اساسی اشاره می‌کند که آن را مصداق ضرورت صدور انقلاب دانسته است. درحالی‌که احتمالاً یک بار هم این اصل را نخوانده؛ چراکه این اصل مصداق روشن همان مواضعی است که آقای رئیس‌جمهور گرفته است.

به‌علاوه، پیش‌تر به اعضای اتاق فکر یا ستاد پزشکیان یا شورای راهبری او نیز معترض بودند. ولی توجه ندارند بخش مهمی از مردم به‌خاطر همین افراد به پزشکیان رای داده‌اند. تازه خود او را هم به دلیل «عدم التزام به اسلام!» رد کرده بودید. پس رویکرد شما هم از طرف ساختار رسمی مردود شده که او را با همین شرایط تایید کردند و هم از طرف مردم رد شده که او را به نامزد طرفدار گزینش و محدودیت ترجیح دادند.

پس اعتراض شما به چیست؟ نکند از نتایج نظرسنجی تاسف‌بار صداوسیما چنین برداشت غیرمعقولی را استنتاج کرده‌اید؟ ظاهراً تندروها هنوز متوجه نشده‌اند که انتصاب‌ها در این دولت بر مبنای شایسته‌سالاری است. کافی است نمونه مدیر منصوب این دولت در سازمان بورس را با مدیر منصوب دولت پیش مقایسه کنید؛ مدیری که از کف بازار سرمایه و در حدود چهار دهه بالا آمده و تمام مراحل را طی کرده و بر سلامت و کارشناسی او اتفاق نظر است.

در مقابل، مدیر دیگری که از دانشگاه امام‌صادق آمده و عملکردش برای بورس در مجموع منفی بوده و از همه بدتر با آن وام چندمیلیاردی به خودش از بورس استعفا داد و رفت که از هر نظر فاجعه‌بار بود و در نهایت هم آن وام را پس داد تا بیش از این آبروریزی نشود. یکی دیگر در حمله به رئیس‌جمهور مواضع او در مورد حجاب و برخوردهای غیرقانونی با زنان را تخطئه کرده و می‌گوید:«امروز بحث از بی‌حجابی فراتر رفته و به سمت برهنگی رفته است. ما نباید حجاب را قربانی بازی‌های سیاسی کنیم».

پرسش این است که چرا ماجرا از بی‌حجابی گذشته؟ عملکرد شماست که کلاً حجاب را بی‌اعتبار کرده و دنبال حفظ آن از طریق انتظامی و مواجهه قهرآمیز هستید، و الا آقای رئیس‌جمهور در عین تاکید بر رفتار قانونی نسبت به نقض هنجارها هم تذکراتی متوازن داد. شما هنوز نتوانسته‌اید همین دستاوردهای موجود را حفظ کنید؛ ولی مدعی صادرات آن شده‌اید. همین رفتارها و انتظارات یکسویه تندروهاست که موجب شکل‌گیری بحران حجاب شده و هرچه تندتر برخورد کنید، عوارض آن نیز تندتر خواهد بود.

به گزارش اقتصادران، تا همین چند ماه پیش اگر می‌شنیدید که یک رئیس جمهور اصلاح طلب به همراه محمدباقر قالیباف قرار است پای منبر علیرضا پناهیان بنشینند و حمید علیمی، مداحی که پاییز ۱۴۰۱ به دلیل اعتراض به اعدام معترضان ممنوع الکار شده بود برای آن‌ها روضه بخواند، حتما تعجب می‌کردید. از این ترکیب شگفت انگیز اینکه بدانید پناهیان در این مجلس حمله تندی به روزنامه کیهان کرده است.

او پای منبری که پیشتر، از آن برای حمله به جریان اصلاحات و چهره‌های دولت روحانی استفاده کرده بود، روزنامه کیهان را به «استفاده از بودجه دولتی» برای «دو قطبی‌سازی» متهم کرد و از قالیباف خواست که قوانینی در مجلس وضع کنند که که رسانه‌های ایجاد کننده این دوقطبی‌ها، توقیف شوند.

دلیل حمله پناهیان به کیهان چه بود؟

منظور پناهیان از دوقطبی سازی کیهان روشن نیست. در ماه‌های اخیر، حملات روزنامه کیهان به مسعود پزشکیان و تیم پیشنهادی او برای دولت چهاردهم، همانطور که انتظار می‌رفت، شدید بود. این حملات بیشتر به انتخاب افرادی مانند محمدرضا ظفرقندی به عنوان وزیر بهداشت و احمد میدری به عنوان وزیر رفاه مربوط می‌شد.

کیهان و نمایندگان وابسته به جبهه پایداری معتقد بودند این چهره‌ها به دیلل سوابق سیاسی شان از جمله حمایت از اعتراضات سال ۸۸ و مواضع انتقادی نسبت به حکومت، صلاحیت وزارت ندارند.

کیهان و حامیانش معتقدند که انتخاب این افراد با مبانی اعتقادی نظام و اصول انقلاب همخوانی ندارد و به نوعی با ارزش‌های ولایت فقیه در تضاد است. آن‌ها همچنین نسبت به تاییدیه‌های امنیتی این افراد اعتراض داشتند. این موضوع به ویژه با حملات کیهان به مهاجرانی، که به عنوان سخنگوی دولت انتخاب شده بود، تشدید شد.

روزنامه کیهان در مقاله‌ای انتخاب مهاجرانی را «نگران کننده» خواند چرا که او «کوچک‌ترین اعتقادی به مبانی و اصل نظام نداشته و در آشوب‌ها نقش‌آفرینی کرده».
روزنامه کیهان به دستور رئیس جمهور برای بازبینی پرونده اساتید و دانشجویان اخراجی هم واکنش تندی نشان داده است. این روزنامه در سرمقاله‌ای گفته «نباید به مشاوران نااهل اجازه بدهد «وفاق ملی» مورد نظر ایشان را به «وفاق میلی»! تبدیل کنند.»

آتش ضدحمله کیهان و یاران به سمت پناهیان

بخش آنلاین کیهان سابقه پناهیان را به او یادآوری کرده و نوشت «۱۹ شهریور ۱۳۹۹ که برای دفاع از آقای پناهیان در مقابل هجمه ناجوانمردانه رسانه‌های زنجیره‌ای و لشگر مجازی‌شان و حتی برخی جریان‌های داخل جبهه انقلاب نوشتیم؛ فکرش را هم نمی‌کردیم که حدود ۴ سال بعد در ۱۴ شهریور ۱۴۰۳ آقای پناهیان (احتمالا ناخواسته و شاید با مشورت و آدرس غلط برخی اطرافیان) به همان سو بروند و آرزو‌های چندین و چند ساله دشمنان تابلودار انقلاب علیه کیهان را تکرار کنند!»

بخشی از واکنش کیهان به اظهارات پناهیان نشان می‌دهد نقطه اختلاف این دو، مساله حمایت رهبری از وزرای انتخابی و ادامه اعتراض آن‌ها به برخی چهره‌های کابینه است.

کیهان در یادداشت بخش آنلاین خود گفته این روزنانه «به فریب اینکه همه وزیران معرفی شده با هماهنگی حضرت آقا بوده اند اعتراض کرده و اسناد و دلایل محکمی بر بطلان آن ارائه کرده است.»

واکنش فعالان اصولگرا در شبکه‌های اجتماعی به اظهارات پناهیان هم جالب توجه است. طی همین چند روز گذشته پناهیان از چهره محبوب تندرو‌های اصولگرا به «ابوموسی اشعری» تغییر کاربری داده است.

امیرحسین جعفری روحانی و فعال شبکه اجتماعی توییتر نوشته یک زمانی پناهیان با دیدن فیلم مارمولک فریاد «وااسلاما» سر می‌داد و آنرا توطئه بزرگ علیه روحانیت می‌خواند. «یادش بخیر».

یک کاربر شبکه ایکس (توییتر) به نام «علی سایبری» نوشته «پناهیان و امثالهم وقتی میبینن تو جبهه اتقلاب دیگه حامی آنچنانی ندارن به جای عذرخواهی و برگشت از جبهه زبیری ها، دیگه منبر هم میرن با مداحی علیمی و پامنبری اصلاح طلب».

حمید رسایی، از اعضای جبهه پایداری مجلس نیز در واکنش به گفته‌های پناهیان در کانال تلگرمی‌اش نوشته اظهارات پناهیان «مورد استقبال رسانه‌هایی قرار گرفته که در طول این سال‌ها کارشان تبدیل مسائل کشور به دوقطبی‌های کاذب بوده.»

او بخشی از صحبت‌های رحیم پورازغدی را در کانال ایتای خود منتشر کرده و بدون اشاره مستقیم به پناهیان خطاب به «یک عده افرادی که تا حرف می‌زنیم میگن دوقطبی نکنید»، نوشته «همه خوبن، دوقطبی نکنید. این خطی است که معاویه ترویج می‌کرد.»

شکاف میان اصولگرایان تندرو و پناهیان به وضوح در حال تعمیق است. اما رابطه پناهیان با این جریان چه بوده است؟ پناهیان چگونه در سال‌های گذشته زیر سایه حمایت جریان‌های تندروی اصولگرایی از جمله جریان پایداری و شخص مصباح یزدی موفق شده برای خود دکانی بهم بزند؟

پناهیان را می‌توان واعظ و منبری محبوب جریان‌های اصولگرای تندرو به ویژه جبهه پایداری خواند. شاید حتی بتوان به او عنوان «چهره دوم جبهه پایداری» بعد از مصباح یزدی را هم اطلاق کرد. او بار‌ها مواضع افراطی درباره مساله زنان، برجام و حتی علم مطرح کرده است. پناهیان از مخالفان درمان‌های جهانی کرونا و حامیان طب سنتی بود.. او با شک و تردید به واکسن‌های غربی نگاه می‌کرد و معتقد بود که برخی از این واکسن‌ها ممکن است به دلایلی غیرعلمی و سیاسی ترویج شوند. او ملاک انتخاب وزیر بهداشت را «تعهد به طب سنتی» می‌دانست و از اینکه در درمان کرونا به طب سنتی بی توجهی شده ابراز نارضایتی می‌کرد.

از نظر پناهیان «جهان زن شوهرداری است» و حتی حضور زنان در راهپیمایی اربعین هم چندان مطلوب نیست. پناهیان خودش ید طولایی در دوقطبی سازی دارد.

به جز حواشی مربوط به اظهارنظرهای پناهیان؛ ثروت او هم در سال‌های گذشته بارها مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

شهریور ۹۹، یاشار سلطانی با انتشار سندی از شراکت پناهیان با رضا مطلبی کاشانی مالک تک‌ماکارون در ساخت و ساز ملک منطقه ۲ تهران خبر داد.

پناهیان بلافاصله به این خبر واکنش نشان داد و عذری بدتر از گناه آورد. او گفت ساخت این خانه ۵ سال با تاخیر انجام شده، چون پول نداشتند! پناهیان یکی از منبرهایش را به دفاع از خود اختصاص داد و گفت «من یک واحد آن خانه را بیشتر ندارم آن هم با هدیه رفقا؛ مانند امام خمینی که هدیه‌ای زندگی می‌کردند و مقام معظم رهبری که با هدیه رفقایش زندگی میکنند من هم اینگونه زندگی می‌کنیم.»

یاشار سلطانی، روزنامه‌نگار، سندی را منتشر کرد که نشان می‌دهد او زمینی گران‌قیمت را نیز به بهای بسیار کم از یک ایرانی خارج از کشور خریده است.
اشاره کیهان به حمایت هایش از پناهیان، به همین موضوع بر میگردد. در آن زمان (شهریور ۱۳۹۹)، روزنامه کیهان سرمقاله‌ای به قدم حسین شریعتمداری منتشر کرد و پناهیان را «شخصیت پاک و فداکار» و خواند و «ورود به زندگی خصوصی» او را اشتباه خوانده بود.

علاوه بر این، هک پرونده پرسنلی بیش از ۱۱۰۰ نفر از کارکنان نمایندگی نهاد رهبری دانشگاه‌های کشور در سال گذشته روشن کرد که علیرضا پناهیان از سال ۷۳ استخدام رسمی این نهاد بوده و بدون ارائه مدرک تحصیلی از حداکثر حقوق بهره می‌برده.

با این حال شکاف بین پناهیان و جریان‌های افراطی اصولگرا از مدت‌ها پیش آغاز شده بود. فروردین ۱۴۰۳ منصور ارضی با انتقاد شدید از پناهیان، بدون نام بردن از او گفته بود: «آی کسی که بالای منبر می‌گویی پیامبر گوشت‌تلخ بوده، بیچاره خواهی شد؛ عاقبت به خیر هم نمی‌شوی.» اشاره ارضی به اظهارات توهین آمیز پناهیان درباره پیامبر و حضرت علی بود.

به نظر می‌رسد با اظهارات اخیر پناهیان درباره دوقطبی سازان و درخواست توقیف کیهان، رابطه بین جبهه پایداری و این واعظ معروف، که ظاهرا در پشت پرده مدت هاست شکراب شده، دیگر قابل ترمیم نیست. اما سابقه پناهیان و وابستگی او به هدایای رفقا برای امرار معاض نشان می‌دهد باید به دنبال یک زیربنای اقتصادی برای این شیفت رادیکال به سمت جریان‌های میانه رو باشیم.

به گزارش اقتصادران، عباس عبدی طی گفتگویی مطرح کرد:

در انتخابات سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۹۲، سیستم هیچ شانس متعارفی برای پیروزی خاتمی یا روحانی قائل نبود. اما این‌بار از ابتدا پذیرفته بود که طرف مقابل هم شانس پیروزی خودش را امتحان کند؛ بنابراین به‌نظرم کنش سیاسی معطوف به تفاهمی شکل گرفته بود که هم آگاهانه از طرف سیستم انتخاب شده بود و هم آگاهانه از طرف منتقدان باید پاسخ می‌گرفت.

یکی از دلایل تأیید صلاحیت ایشان همین بود که در لیست سه کاندیدای پیشنهادی جبهه‌ی اصلاحات قرار گرفت. اگر قرار بر بازی کردن اصلاح‌طلبان دراین انتخابات نبود، می‌توانستند مثلاً محمد شریعتمداری را تأیید کنندکه در ابتدا برخی اخبار از تأیید صلاحیت ایشان هم شنیده می‌شد. اما کسی که تأیید شد آقای پزشکیان بود که از قبل کارت تأییداصلاح‌طلبان را همراه داشت.

اگر انتخاباتی برگزار می‌شد که آقای قالیباف و آقای جلیلی با هم رقابت می‌کردند، شاید هفتاد درصد مردم در انتخابات شرکت نمی‌کردند.

فکر می‌کردم مسئله‌ی اصلی سیستم سیاسی، مشارکت بود. دو عامل سبب شد این انتخابات به این شکل برگزار شود. اول این که یکدست‌سازی شکست خورد. سیستم سیاسی ایران فکر می‌کرد وقتی یکدست‌سازی کند، با آدم‌های مؤمن وجهادی، مملکت گل و بلبل خواهد شد و حتا اگر مشارکت هم کم باشد، چون مردم از نتیجه‌ی کار راضی خواهند بود، پشت سیستم قرارخواهند گرفت.

من از همان سال ۱۴۰۰ این را می‌گفتم و می‌نوشتم که اولاً یکدست‌سازی، پروژه‌ای پایان‌ناپذیراست و سیستمِ یکدست به مرور شروع به تجزیه می‌کند و مجبور می‌شود دوباره یکدست‌تر شود؛ و ثانیاً با یکدست‌سازی سیستم به سمت اصلاح عملکردش نمی‌رود، چون، اساساً نظام‌های جدید از طریق پذیرش دموکراتیک تنوعات است که می‌تواند بستری برای پیشرفت وسپس اصلاح خودش ایجاد کند

وقتی آقای روحانی در سال ۱۳۹۲ آمد، بلافاصله و بدون نظر دیگران ارز را تک‌نرخی کرد و دوبار قیمت بنزین را افزایش داد و هیچ اتفاقی هم نیفتاد. اما همان آقای روحانی در سال ۱۳۹۸ که با تصمیم سران سه‌قوه خواست دست به یک اصلاح سیاستی بزند و رهبری هم پشت آن تصمیم قرار داشت، فاجعه‌ی بنزین رخ داد. آقای روحانی بار اول که بنزین را گران کرد آب از آب تکان نخورد و اصلاً امروز کسی یادش نیست که آن اتفاق افتاد، چون بار اول مردم به او اعتماد داشتند.

سال‌های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۴ اوج محبوبیت آقای روحانی بود و می‌توانست چنان تصمیماتی بگیرد. اما در سال ۱۳۹۸ که به آن فلاکت افتاده بود، با آن بی‌اعتمادی نمی‌شد کاری کرد.

ناکارآمدی و هزینه‌ای که کشور در سال ۱۴۰۱ داد، سیستم را به این‌جا رساند که تغییر خط مشی صورت بگیرد و این تغییر خط مشی از انتخابات اخیر شروع شد. اگر حادثه‌ی بالگرد رخ نمی‌داد باز هم قطعاً این اتفاق در انتخابات سال آینده رخ می‌داد و دولت آقای رئیسی یک‌دوره‌ای می‌شد. من معتقد بودم که سیستم به‌همان دلیل که یکدستی را انتخاب کرد، به‌همان دلیل هم چنددستی را انتخاب می‌کند. بقای سیستم در همه‌جا مهم است.

نظرسنجی‌ها به من نشان می‌داد که درصد مشارکت حدود ۴۷ تا ۴۸ خواهد بود و شاید به ۵۰ درصد هم برسیم. فکر می‌کردم می‌توانیم با گرم کردن فضا پنج یا شش درصد اضافه کنیم و به مشارکت ۵۵ درصدی برسیم و آقای پزشکیان در مرحله‌ی اول رأیبیاورد.

رقیب آقای پزشکیان، جلیلی نبود، آن‌هایی بودند که موافق شرکت نبودند. این کار‌های ستاد جلیلی کمک می‌کرد که تحریم، تضعیف شود و افراد تحریک به مشارکت شوند.

اصلاح‌طلبان در این انتخابات به‌نوعی تابع یک جریان شدند و جلو آمدند و بنابراین ضعف‌های‌شان دیده نشد. اصلاح‌طلبان ایراد اساسی‌شان این است که فکر می‌کنند باید کاندیدایی داشته‌باشند که مطمئن رأی بیاورد؛ و وقتی این فرصت را مهیا نمی‌بینند، اصلاً بازی را جدی نمی‌گیرند. این تفکر غلط است و باید کنار گذاشته شود.

آن لیست سه‌نفره یک لیستِ اشتباه بود. آقای جهانگیری، یک تکنوکرات سیاسی قابل احترام است، اما نظرم این بودکه ثبت نام نکند، چون به‌دلایل متعدد باور داشتم که تأیید صلاحیت نمی‌شود و در صورت تأیید هم شانسی برای پیروزی ندارد. آقای آخوندی را که اصلاً داخل حوزه‌ی سیاست رسمی ایران نمی‌دانم، همچنان که خودم را هم داخل این دایره نمی‌بینم و اگر ورودی هم به سیاست دارم، در جای دیگری غیر از مقام نامزدی این‌گونه پست‌ها است. به‌همین دلیل معتقد بودم این‌ها نباید بیایند. اما آقای پزشکیان به‌نظرم می‌توانست هر سه پایه‌ی اصلاح‌طلبی و حکومتی و مردمی راداشته باشد.

در مجموع، من نمره‌ی بالایی به فعالیت اصلاح‌طلبان در این انتخابات نمی‌دهم و معتقدم اصلاح‌طلبی در چارچوب گذشته‌اش، هم به‌لحاظ رویکرد و هم به‌لحاظ نیرو‌های سیاسیِ زیر این پرچم، منتفی شده است. اصلاح‌طلبانی که می‌بینم، به لحاظ سنی هم به آخر خط رسیده‌اند. جوان‌های‌شان در این انتخابات، نسبت به مسن‌تر‌ها موفق‌تر عمل کردند.

به آقای پزشکیان هم گفته‌ام که شما رسالتی دارید که اگر انجام دهید بالاتر از ستارخان و باقرخان در تاریخ معاصر می‌ایستید. آن هم ایجاد تفاهم است. اکنون به دلایل متعدد از جمله کم‌شدن فروش نفت و قوی‌تر شدن اعتراضات، موازنه‌قوای جدیدی به‌وجود آمده است، که باید از آن در جهت اصلاح امور استفاده کرد.

در موردآقای ظریف، اصولگرایان اشتباه کردند و او را خیلی زدند. نمی‌دانستند او مانند ماری زخم‌خورده است که اگر فرصتی پیش آید و بیدار شود وآن‌ها را می‌زند و آن زمان دیگر نمی‌توانند کاری کنند

من حس می‌کنم رویکرد جدیدی توسط آقای پزشکیان به‌مرور جامی‌افتد، که فرصت را برای پوست‌اندازیِ مطلوبِ جریان اصلاح‌طلبی هم مهیا خواهد کرد. الان وقتی گفته می‌شود که باید همه‌ی جناح‌ها حضورداشته باشند، نه تنها مخالفتی نمی‌شود که مورد استقبال هم قرار می‌گیرد. در حالی که در سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ و ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰ چنین فضایی را نمی‌شد رصد کرد.

اگر بخواهیم همه‌چیز را روی دوش آقای پزشکیان بیندازیم، یا اگر بخواهیم همه چیزرا به‌سرعت جلو ببریم، خیلی زود هم ناامید می‌شویم. هر کسی باید کارخودش را بکند.

اگر آقای پزشکیان در این مسیر شکست بخورد، پایان سیاست اصلاح طلبانه است و اصلاح‌طلبی دیگر موضوعیتی نخواهد داشت.

علت حمایتم از آقای روحانی این بود که معتقد بودم باید از تجربه‌ی۱۳۸۸ عبور کنیم. ماندن در ۱۳۸۸ بحران درست می‌کرد. ضمن این‌که تحقق شعار برجام هم مهم بود. در مورد آقای پزشکیان هم گارانتی قطعی نمی‌دهم، اما بسیار خوش‌بینم. چون معتقدم که ایشان محدودیت‌های آقای خاتمی را ندارد.