به گزارش اقتصادران، تابستانی که گذشت، برای میلیونها ایرانی چیزی جز رنج خاموشیهای مکرر و بیآبی در برخی مناطق نبود. مردمی که گرمای طاقتفرسا را در خانههای بیبرق سپری کردند، بارها هشدار دادند که سوءمدیریت وزارت نیرو بیش از هر چیز زندگی روزمره آنها را فلج کرده است. حالا یک هفتهای است که با خنکتر شدن هوا، فشار روی شبکه برق کمتر شده و مردم توانستهاند نفسی تازه کنند؛ اما این آرامش نه نتیجه تدبیر وزارت نیرو، بلکه صرفاً هدیه تغییر فصل است.
این سخنان در حالی مطرح میشود که افکار عمومی هنوز پاسخ روشنی برای بحران برق تابستانی دریافت نکرده است. وزارت نیرو بارها وعده داده بود با «مدیریت مصرف» مشکل قطعیها برطرف میشود، اما در عمل مشخص شد این مدیریت چیزی جز قطع برق مردم و صنایع نبوده است. حالا همان الگو برای آب هم تکرار میشود: بهجای برنامهریزی برای افزایش ذخایر، اصلاح زیرساختها و کنترل هدررفت گسترده در شبکههای فرسوده، سادهترین راهکار یعنی به مردم توصیه میشود که «کممصرف کنید».
واقعیت این است که مشکل آب در ایران به یک بحران ساختاری تبدیل شده است. دههها برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی، سدسازیهای بیحساب و نابودی تالابها، امروز به نقطهای رسیده که حتی سالهای بارش نرمال هم نمیتواند عقبماندگی را جبران کند. اما این همه ماجرا نیست؛ بحران وقتی خطرناکتر میشود که وزارتخانه متولی، بیشتر از آنکه به دنبال پاسخگویی باشد، مردم را مقصر جلوه دهد.
این چرخه خطرناک هر سال تکرار میشود: تابستان خاموشی برق، پاییز و زمستان بحران آب و گاز، و دوباره بهار و تابستانی دیگر. نتیجه این است که بیبرنامگیها زندگی مردم را گروگان گرفته و پرسش اساسی اینجاست: اگر کشور آب ندارد و برق ندارد، پس نقش مدیریت کجاست؟ وظیفه وزارت نیرو صرفاً هشدار دادن نیست، بلکه ارائه راهحل و اجرای سیاستهایی است که مردم را از این دور باطل نجات دهد.
بحران انرژی و آب امروز بیش از خشکسالی و تغییر اقلیم، محصول ناکارآمدی مدیریتی است. اینکه وزیر نیرو پیشاپیش پاییز را «ناامیدکننده» معرفی میکند، نه یک هشدار کارشناسانه، بلکه اعترافی تلخ به ناتوانی نهادی است که باید ستون اصلی مدیریت منابع کشور باشد. اگر این روند ادامه پیدا کند، هر فصل برای مردم ایران به معنای فصلی تازه از رنج و محرومیت خواهد بود.
دیدگاهتان را بنویسید