صنایع کوچک و متوسط بیشترین آسیب را دیده و بسیاری از آنها با تعطیلی و کاهش تولید مواجه شدهاند. صنایع بزرگ با وجود ظرفیت بالاتر، به دلیل کمبود انرژی، مشکلات مالی و نوسانات ارزی، با کاهش تولید و توقف توسعه مواجهند. صنایع دارای مزیت نسبی مانند فولاد و پتروشیمی، به دلیل وابستگی به بازارهای صادراتی، تحت تاثیر فضای نامساعد سیاسی و اقتصادی با چالشهای فراوان روبهرو هستند. صنایع دانشبنیان و استارتآپها به علت محدودیت دسترسی به منابع مالی و فناوری، نتوانستهاند نقش بالقوه خود را ایفا کنند.
برای خروج از این بنبست پیچیده، باید سیاستگذاری صنعتی با رویکردی جامع و بلندمدت بازتعریف شود:
- تقویت دیپلماسی اقتصادی و باز کردن مسیرهای صادراتی: سیاستهای تجاری باید شفاف، هدفمند و هماهنگ با ظرفیتهای منطقهای و جهانی باشد تا فرصتهای صادراتی از دست نرود.
- اصلاح ساختار انرژی و بهینهسازی مصرف: سرمایهگذاری در بهبود زیرساختهای انرژی، توسعه منابع پایدار و ارتقای بهرهوری، از ضروریات اجتنابناپذیر است.
- تسهیل دسترسی به منابع مالی: کاهش نرخ بهره، توسعه بازار سرمایه و ایجاد سازوکارهای حمایت مالی ویژه صنایع، باید در دستور کار قرار گیرد.
- اصلاح بروکراسی و شفافسازی مقررات: کاهش پیچیدگیهای اداری و گمرکی و مبارزه جدی با فساد، میتواند فضای کسبوکار را بهبود بخشد.
- حمایت از نوآوری و صنایع دانشبنیان: تسهیل دسترسی به فناوری و منابع مالی برای استارتآپها و صنایع نوآور، مسیر توسعه پایدار را هموار میکند.
-
تقویت همکاری میان بخش خصوصی و دولت: ایجاد نهادهای مشترک و پشتیبان تولید، احیای اعتماد و اجرای سیاستهای هماهنگ، زمینهساز رشد صنعتی خواهد بود.
نویسنده:
دیدگاهتان را بنویسید