برچسب: نرخ بیکاری

  • کلاف سردرگم نرخ بیکاری و اشتغال در ایران / از آمارهای غیرواقعی تا بی برنامگی دولت ها برای اشتغال

    کلاف سردرگم نرخ بیکاری و اشتغال در ایران / از آمارهای غیرواقعی تا بی برنامگی دولت ها برای اشتغال

    به گزارش اقتصادران، بررسی آمارهای فصلی مرکز آمار ایران نشان می‌دهد نرخ بیکاری در ایران روندی نزولی را طی کرده و در طول فصول اخیر، کاهشی شده است. بر اساس جدیدترین داده‌های مرکز آمار، نرخ بیکاری از ابتدای سال جاری کاهشی 1.4 درصدی را تجربه کرد و در پایان پاییز به 7.2 درصد رسید.

    گرچه آمار و ارقام از کاهش نرخ بیکاری حکایت دارند، به نظر می‌رسد این موضوع همچنان در دل جامعه حس نمی‌شود و بسیاری از مردم و جوانان جویای کار، همچنان در پیدا کردن شغل ناکام هستند.

    سوال اینجاست که اختلاف بین آمارهای منتشرشده از سوی مرکز آمار و وضعیت موجود در کف جامعه به چه دلیل رخ می‌دهد؟ حمید حاجی اسماعیلی، کارشناس بازار کار، به بررسی این موضوع پرداخته است.

    نرخ مشارکت اقتصادی 14 درصدی زنان واقعی نیست

    حاجی اسماعیلی در ابتدا توضیح داد: «انتقاداتی به شیوه آمارگیری در کشور وجود دارد و همین باعث می‌شود که نرخ بیکاری به صورت واقعی استخراج نشود. مورد اول این است که جمعیت فعال در کشور، واقعی نیست. جمعیت فعال یعنی کسانی که در سن کار هستند و جویای کارند.»

    او ادامه داد: «برای مثال، طبق آمارهایی که از بازار کار زنان منتشر می‌شود، نرخ مشارکت اقتصادی زنان پایین است و آنها تمایلی به کار ندارند. این در حالی است که به دلیل مسائل اجتماعی و اقتصادی، زنان نمی‌توانند مشارکت اقتصادی نداشته باشند. همچنین در سال‌های اخیر تعداد زنانی که وارد دانشگاه شده‌اند، نسبت به مردان بیشتر بوده و این موضوع نشان می‌دهد آنها علاقه‌مند به مشارکت اقتصادی و اجتماعی هستند. اما نرخ مشارکت زنان در ایران حدود ۱۴ درصد است که پایین تلقی می‌شود و واقعی نیست.»

    این کارشناس بازار کار افزود: «نرخ بیکاری و اشتغال از جمعیت فعال استخراج می‌شود و وقتی جمعیت فعال، کوچک تلقی شود این نرخ‌ها هم غیرواقعی اعلام می‌شوند. گره کور آمارگیری در ایران جمعیت فعال است که درست محاسبه نمی‌شود و تا زمانی که جمعیت فعال درست محاسبه نشود، چنین مشکلاتی وجود خواهند داشت.»

    نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان و جوانان، بسیار بالاست

    حاجی اسماعیلی در ادامه بررسی آمارهای نرخ بیکاری گفت: «در آمارگیری‌ها، از میزان درآمد افراد به صورت میدانی و تصادفی سوال می‌شود و آنها ممکن است بگویند که درآمد دارند. اما محل کار و نوع شغل فرد پرسیده نمی‌شود. در حالی که برای آمارگیری، همان درآمد افراد، نشانه شاغل بودن آنهاست و این موضوع، یکی از موارد خطایی است که بر نرخ اشتغال و بیکاری اثرگذار است.»

    او نقص دیگری که در آمارهای مرکز آمار کشور وجود دارد را چنین برشمرد: «جوانان، فارغ التحصیلان و زنان، عمده کسانی هستند که در ایران دنبال کار می‌گردند. به طور کلی بیش از ۴۰ درصد بیکاران کشور از فارغ التحصیلان دانشگاهی هستند. این موارد نشان‌دهنده آن است که در بخش فارغ‌التحصیلان و جوانان، نرخ بیکاری بسیار بالاست و شغلی ایجاد نشده است.»

    در ایران برای زنان اشتغال‌زایی نشده است

    حاجی اسماعیلی در ادامه به بازار کار زنان پرداخت و توضیح داد: «همچنین از حدود 12.5 میلیون شغلی که در بخش خدمات وجود دارد، تنها حدود دو میلیون شغل در اختیار خانم‌هاست که این موضوع نشان می‌دهد در ایران برای زنان اشتغال‌زایی نشده و آنها همچنان بیکارند. این موارد حاکی از آن است که نمی‌شود از نرخ پایین بیکاری به صورت مطمئن صحبت کرد.»

    حتی افراد با اشتغال کامل نیز امکان تامین نیازهای زندگی را ندارند

    حاجی اسماعیلی در ادامه بررسی نقص‌های آمارگیری در ایران به بررسی وضعیت دستمزدها در ایران پرداخت و گفت: «بر اساس تعاریف سازمان بین‌المللی کار، اگر کسی دو ساعت در هفته کار کند، شاغل محسوب می‌شود. در حالی که در ایران به دلیل دستمزدهای پایین نسبت به کشورهای دیگر، این‌طور نیست. در ایران حتی افرادی که ۱۹۲ ساعت یا یک شیفت کامل در یک ماه کار می‌کنند، امکان تامین نیازهای زندگی را ندارند.»

    او ادامه داد: «مورد دیگر، نبود همپوشانی و تعامل بین سازمان‌های تخصصی و مرکز آمار است. وزارت کار، سازمان تامین اجتماعی، هیات‌های تشخیص حل اختلاف و وزارت صنعت و معدن که درگیر بازار کار هستند، با افرادی که شغل پیدا می‌کنند یا شغل خود را از دست می‌دهند، ارتباط جدی‌تری دارند و در نتیجه دارای آمارهای دقیق‌تری هستند؛ اما تعاملی با مرکز آمار ندارند.»

    تا وقتی که محاسبات دقیق انجام نشود، نمی‌توان به آمار اتکا کرد

    حاجی اسماعیلی در مورد منابع آمارگیری نیز گفت: «انتقاد دیگر این است که مشخص نیست مرکز آمار بر اساس چه داده‌هایی نرخ بیکاری را محاسبه می‌کند. اگر داده‌های اصلی از طریق آمار بیمه‌های سازمان تامین اجتماعی باشد، باید این موضوع را در نظر گرفت که تمرکز این سازمان، طی دو یا سه سال گذشته، حول محور بیمه زنان سرپرست خانوار و دانشجویان بوده است.»

    او ادامه داد: «در بخش‌هایی مثل رانندگان یا کارگران ساختمانی نیز  گروهی از افراد شغل داشتند و فقط بیمه آنها به‌تازگی ثبت شده است. بنابراین بر این نوع آمارگیری انتقاد وارد است و تا مادامی که این محاسبات دقیق و مبتنی بر کار علمی و روی برنامه انجام نشود، نمی‌توان به آن اتکا کرد.»

    دولت‌ها طرح و برنامه‌ای برای اشتغال نداشته‌اند

    این کارشناس بازار کار همچنین توضیح داد: «دولت‌ها در سال‌های اخیر طرح و برنامه‌ای برای اشتغال نداشته‌اند. چون اشتغال مبتنی بر طرح‌های تخصصی است که در بخش خدمات، کشاورزی و صنعت انجام می‌شود. صنایع کشور دولتی هستند و طی این مدت‌ به خاطر تحریم‌ها، توسعه خاصی در آنها ایجاد نشده است. سرمایه‌گذاری خارجی طی چند سال گذشته به دلیل مشکلات سیاسی موجود، تقریباً صفر بوده و سرمایه‌گذاری داخلی نیز به دلیل کسری بودجه و محقق نشدن بودجه عمرانی، انجام نشده است.»

    او افزود: «بنابراین دولت و مرکز آمار که مدعی تنزل نرخ بیکاری هستند، باید مستندات و دلایل ادعای خود را اعلام کنند؛ چون این موضوع از زوایای مختلف محل تردید است و از آنجا که توسعه بازار کار در ایران اتفاق نیفتاده، نمی‌توان به این آمار اتکا کرد.»

    شاغلان بخش‌های دولتی یا خصوصی، در تاکسی‌های اینترنتی نیز کار می‌کنند

    حاجی اسماعیلی درباره موج مهاجرت و رابطه آن با آمار بیکاری گفت: «طی دو یا سه سال گذشته، به دلایل متعدد اقتصادی و اجتماعی، موج مهاجرت در بخش جوانان و فارغ التحصیلان به وجود آمده است؛ همچنین در بقیه بخش‌ها، خانواده‌های زیادی بودند که در سنین متعدد از ایران مهاجرت کردند یا خواهان مهاجرت هستند. در صورتی که وقتی افراد شغل خوب و ثابتی داشته باشند، کمتر چنین تصمیماتی می‌گیرند.»

    این کارشناس بازار کار در پایان خاطرنشان کرد: «امروزه شاهد هستیم حتی افرادی که در بخش‌های دولتی یا خصوصی، سمت‌های کارشناسی و فنی دارند، بعد از ساعت کاری در تاکسی‌های اینترنتی مشغول به کار می‌شوند که این نشان می‌دهد، حقوق و دستمزدها در ایران تامین‌کننده نیازهای مردم نیست. بنابراین بررسی اشتغال و نرخ بیکاری، مادامی که چنین کلاف‌های پیچیده‌ای وجود دارند، مشکل خواهد بود.»

  • نرخ بیکاری کاهش یافت؛ بیکاران کجا رفتند؟

    نرخ بیکاری کاهش یافت؛ بیکاران کجا رفتند؟

    به گزارش اقتصادران، شاخص‌های اقتصادی ابزارهایی هستند که با ساده‌سازی سعی می‌کنند مسائل پیچیده را توضیح دهند و به آن‌ها قابلیت «سنجش‌پذیری» ببخشند. شاخص‌های بازار کار نیز از این قاعده مستثنی نیستند. نرخ بیکاری و نرخ مشارکت، دو شاخص اصلی در بازار کار است که اولی وضعیت شغلی و دیگری پویایی بازار کار را منعکس می‌کند. در نگاه اول، به نظر می‌رسد کاهش نرخ بیکاری در هر حالتی مثبت است اما با اضافه کردن نرخ مشارکت و توجه به ماهیت آن ممکن است این نتیجه‌گیری دستخوش تغییراتی شود.

    روایت آماری از بازار کار

    نرخ بیکاری نشان‌دهنده درصدی از جمعیت فعال است که در سن کار قرار دارند، توانایی کار کردن را دارند، و به دنبال شغل می‌گردند اما موفق به یافتن آن نشده‌اند. به عبارت دیگر، این نرخ نسبت تعداد بیکاران به کل جمعیت فعال (شاغلان + بیکاران) را اندازه‌گیری می‌کند. کاهش نرخ بیکاری معمولاً به عنوان نشانه‌ای از بهبود وضعیت اشتغال در نظر گرفته می‌شود.

    از سوی دیگر، نرخ مشارکت اقتصادی درصدی از جمعیت در سن کار را نشان می‌دهد که یا شاغل هستند یا فعالانه به دنبال کار می‌گردند. این نرخ به ما می‌گوید چه بخشی از جمعیت در سن کار، حاضر به مشارکت در بازار کار هستند. کاهش نرخ مشارکت می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که برخی افراد، به دلایلی مانند ناامیدی از یافتن شغل، بازنشستگی زودهنگام، یا ادامه تحصیل، از جستجوی کار دست کشیده‌اند و دیگر جزو جمعیت فعال محسوب نمی‌شوند.

    این دو شاخص در کنار هم می‌توانند تصویر کامل‌تری از وضعیت بازار کار ارائه دهند. برای مثال، کاهش نرخ بیکاری همراه با کاهش نرخ مشارکت ممکن است نشان‌دهنده بهبود واقعی نباشد، بلکه حاکی از خروج بخشی از بیکاران از جمعیت فعال باشد.

    وضعیت بیکاری در پاییز 1403

    جدیدترین گزارش مرکز آمار حکایت از آن دارد که در پاییز امسال، تعداد افرادی که در سن اشتغال (15 سال و بالاتر) قرار داشتند به 65 میلیون و 435 هزار و 22 نفر رسیده است. این تعداد نسبت به مدت مشابه در سال قبل تقریبا 780 هزار نفر بیش‌تر شده است. همچنین، جمعیت افرادی که به صورت فعال در بازار کار مشارکت دارند افزایش یافته و به نزدیک 27 میلیون نفر رسیده است. با این حال، نرخ مشارکت از 41.5 درصد در پاییز سال قبل، به 41.2 درصد در پاییز امسال اُفول کرده است. به عبارت دیگر در پاییز سال جاری از هر 1000 نفری که در سن اشتغال بوده، 412 نفر شغل داشتند و یا فعالانه به دنبال کار می‌گشتند.

    از سوی دیگر، جمعیت افراد بیکار تقریبا 92 هزار نفر کمتر شده و جمعیت آنان به یک میلیون و 951 هزار و 620 نفر رسیده است. بر این اساس، نرخ بیکاری از 7.6 درصد به 7.2 درصد اُفت کرده است. این رقم، کمترین نرخ بیکاری ایران در طول 17 سال گذشته محسوب می‌شود. نرخ بیکاری ایران در سه فصل اخیر به طور مداوم در حال کاهش بوده و رکوردهای جدیدی به ثبت می‌رساند.

    در نگاه اول، کاهش نرخ بیکاری رخداد مثبتی تلقی می‌شود؛ مشابه آن چه که در فصل‌های قبل رخ داد و همزمان با افزایش نرخ مشارکت، نرخ بیکاری کاهش یافت. با این حال، زمانی که هم نرخ مشارکت و هم نرخ بیکاری کاهش می‌یابد، باید دقت بیشتری به خرج داد. در واقع، ممکن است کاهش نرخ بیکاری به این دلیل باشد که بخشی از بیکاران به طور کلی از یافتن شغل ناامید شده‌اند و دیگر جزء جمعیت فعال نیز محسوب نمی‌شوند.

    اگر چه که این گمانه‌زنی را نمی‌توان با اطلاعات موجود به طور قطعی تایید کرد اما همواره یکی از محتمل‌ترین تحلیل‌ها در مورد این رویداد است.

  • تورم مهرماه یقه کدام استان را محکم تر گرفت؟! + جدول

    تورم مهرماه یقه کدام استان را محکم تر گرفت؟! + جدول

    به گزارش اقتصادران، بر اساس جدیدترین گزارش مرکز آمار از شاخص قیمت مصرف کننده، نرخ تورم ماهانه و نقطه به نقطه کل کشور در مهر 1403 نسبت به شهریور افزایشی و تورم سالانه کاهشی بوده است.

    در این میان، همچون ماه گذشته استان‌های سیستان و بلوچستان، کمترین نرخ تورم و اصفهان، بیشترین نرخ تورم را در کشور داشتند.

    سیستان و بلوچستان؛ کمترین تورم، بیشترین نرخ بیکاری

    استان سیستان و بلوچستان که به گواه برخی آمارها و گزارش‌های رسمی یکی از محروم‌ترین استان‌های کشور است، از اسفند سال گذشته تا کنون هر ماه کمترین نرخ تورم سالانه را داشته است. بهمن سال گذشته نیز پس از تهران، دومین استان با کمترین نرخ تورم بود.

    سیستان و بلوچستان در عین حال، بر اساس جدیدترین گزارش مرکز آمار از نرخ بیکاری، با 14 درصد، صدرنشین کشور است. این استان در بهار نیز بیشترین نرخ بیکاری را داشت؛ به گونه‌ای که در هر دو فصل این شاخص در سیستان و بلوچستان نسبت به فصل قبل آن افزایشی و بالاتر از متوسط کشوری بود.

    جدول زیر، تغییرات نرخ تورم را در کشور و در سیستان و بلوچستان نشان می‌دهد.

    تورم - سیستان و بلوچستان

    جدول زیر نیز، تغییرات نرخ بیکاری را در کشور و در سیستان و بلوچستان نشان می‌دهد.

    بیکاری- سیستان و بلوچستان

    اصفهان؛ صدرنشین تورم برای چهارمین ماه متوالی

    استان اصفهان اما، از تیر سال جاری به این سو، صدرنشین تورم سالانه در کشور بوده است. در خرداد نیز پس از یزد، بیشترین نرخ تورم را داشت. برخی از مسئولان اصفهان، نقش بازار مسکن را در بالا بودن نرخ تورم این استان پررنگ می‌دانند.

    نرخ بیکاری نیز در این استان بالاتر از میانگین کشوری قرار دارد و در تابستان 1403، نسبت به بهار امسال افزایشی بوده است.

    جدول زیر، تغییرات نرخ تورم را در کشور و در اصفهان نشان می‌دهد.

    تورم- اصفهان

    جدول زیر نیز، تغییرات نرخ بیکاری را در کشور و در اصفهان نشان می‌دهد.

    بیکاری- اصفهان

    وضعیت 2 استان از نظر نرخ فلاکت

    سیستان و بلوچستان چهارمین استان کشور با کمترین نرخ فلاکت است. با توجه به اینکه این شاخص از ترکیب نرخ تورم و بیکاری به دست می‌آید، به نظر می‌رسد نرخ پایین تورم در این استان، چنین نتیجه‌ای را رقم زده است.

    اصفهان اما دومین استان کشور با بیشترین نرخ فلاکت محسوب می‌شود.

    کرمانشاه- رتبه شاخص فلاکت

     

  • باز هم آمارسازی؛ این بار درباره تعداد بیکاران!

    باز هم آمارسازی؛ این بار درباره تعداد بیکاران!

    به گزاری اقتصادران، آخرین آماری که از سوی مرکز آمار ایران اعلام شده نشان می‌دهد ۴۴ درصد از کل بیکاران کشور را جوانان فارغ‌التحصیل تشکیل می‌دهند. بر این اساس نرخ افزایش بیکاری افراد فارغ‌التحصیل در تابستان 1403 نسبت به همین فصل در سال گذشته بیش از یک درصد رشد کرده و در چنین شرایطی برخی از کارشناسان حوزه اقتصاد بر این باورند که آمارهای اعلام‌شده نسبتی با واقعیت جاری در جامعه ندارند.

    آمار اعلام‌شده بیکاران واقعی نیست

    فرامرز صوفی، کارشناس اقتصادی، دراین‌باره می‌گوید: «وقتی در مورد نرخ بیکاری حرف می‌زنیم باید این مساله را از زوایای مختلف بررسی کنیم. اصولاً فرمولی که با آن تعداد افراد شاغل و بیکار در جامعه اعلام می‌شود فرمولی اشتباه است. ضمن اینکه در وضعیت کنونی جامعه ما درصد قابل توجهی از افراد شاغل هم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. پس ما نمی‌توانیم در سرشماری افرادی را که تنها یک الی دو ساعت در هفته فعالیت شغلی انجام می‌دهند در لیست افراد شاغل قرار دهیم.»

    او می‌افزاید: «متاسفانه آماری که از سوی مرکز آمار ایران اعلام می‌شود آمار قابل اتکایی برای سیاست‌گذاری‌های کشور نیست. این آمارها بیشتر از آنکه مشکلات موجود را نشان دهند و مسئولان را به فکر راهکارهایی مناسب برای رفع معضلات وا دارند، گمراه‌کننده هستند.»

    آمار غیرواقعی بیکاران مسئولان را گمراه می‌کند

    این کارشناس اقتصادی در این خصوص توضیح می‌دهد: «زمانی که پاندمی کرونا در سال 1400 به پایان رسید و ما سه سال خیلی سخت را از نظر اقتصادی و اشتغال پشت سر گذاشتیم، مرکز آمار نرخ بیکاری را هفت و نیم درصد اعلام کرد. این یعنی انگار ما هیچ‌کدام از مشاغل خرد را از دست نداده‌ایم. یا اینکه بسیاری از کارگاه‌ها به دلیل مشکلات اقتصادی مجبور به تعدیل نیرو نشده‌اند. تا وقتی چنین آمارهایی ارائه می‌شود قطعاً مسئولان هم مشکل را آن‌قدر بغرنج نمی‌بینند که بخواهند برای رفع آن تلاش کنند.»

    او ادامه می‌دهد: «مساله اینجاست که چنین آمارهایی نه‌تنها مسئولان را گمراه می‌کند که باعث بی‌اعتمادی کارشناسان و مردم به مراجع رسمی می‌شود. چطور ممکن است ما از نرخ بیکاری هفت و نیم درصد حرف بزنیم در حالی که نرخ مشارکت اقتصادی بر اساس همین آمارها در بهار ۱۴۰۳ روی عدد ۲.۴۱ سال گذشته ثابت مانده است.»

    فرامرز صوفی می‌گوید: «متاسفانه در بررسی آمارها به‌ناگاه تعداد چشمگیری از افراد جویای کار نادیده گرفته می‌شوند. مرکز آمار تنها ۴۱ درصد جمعیت کشور را جزو افراد شاغل یا جویای کار به‌ شمار می‌آورد، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم داده‌هایی که از این آمارگیری به دست می‌آید با واقعیت موجود در جامعه همخوانی داشته باشد.»

    نگاهی به آمار اعلام‌شده از بیکاران و شاغلان در تابستان ۱۴۰۳

    در تابستان ۱۴۰۳، به میزان ۴۱.۷ درصد جمعیت ۱۵ساله و بیشتر از نظر اقتصادی فعال بوده‌اند، یعنی در گروه شاغلان یا بیکاران قرار گرفته‌اند. بررسی تغییرات نرخ مشارکت اقتصادی حاکی از آن است که این نرخ نسبت به فصل مشابه در سال قبل (تابستان ۱۴۰۲) ۰.۱ افزایش یافته است.

    جمعیت شاغلان ۱۵ساله و بیشتر در این فصل ۲۵ میلیون و ۱۲۹ هزار نفر بوده که نسبت به فصل مشابه سال قبل تقریباً ۴۴۴ هزار نفر افزایش پیدا کرده است. همچنین جمعیت غیرفعال از نظر اقتصادی (اعم از افراد محصل، خانه‌دار، دارای درآمد بدون کار مانند بازنشستگان و…) ۳۸ میلیون و ۶۶ هزار نفر بوده که نسبت به فصل مشابه سال قبل تقریباً ۴۱۱ هزار نفر افزایش یافته است.

    در تابستان ۱۴۰۳ سهم جمعیت بیکار فارغ‌التحصیل آموزش عالی از کل بیکاران ۴۳.۹ درصد بوده است. این سهم در بین زنان نسبت به مردان و در نقاط شهری نسبت به نقاط روستایی بالاتر است. بررسی تغییرات این شاخص نشان می‌دهد نسبت به فصل مشابه سال قبل ۱.۱ درصد افزایش پیدا کرده است.

    در تابستان ۱۴۰۳ سهم جمعیت شاغل فارغ‌التحصیل آموزش عالی از کل شاغلان ۲۷.۲ درصد بوده است. این سهم در بین زنان نسبت به مردان و در نقاط شهری نسبت به نقاط روستایی بالاتر است. بررسی تغییرات این شاخص نشان می‌دهد نسبت به فصل مشابه سال قبل ۰.۴ درصد افزایش یافته است.

    بررسی نرخ بیکاری جمعیت ۱۵ساله و بیشتر فارغ‌التحصیلان آموزش عالی حاکی از آن است که ۱۱.۶ درصد از جمعیت فعال فارغ‌التحصیل آموزش عالی بیکار بوده‌اند. این نرخ در بین زنان نسبت به مردان و در نقاط روستایی نسبت به نقاط شهری بیشتر بوده است. بررسی روند تغییرات این نرخ حاکی از کاهش ۰.۴ درصدی در تابستان ۱۴۰۳ نسبت به فصل مشابه سال قبل است. این تعداد در تابستان سال‌جاری ۸۹۷ هزار و ۶۲۲ نفر و در تابستان ۱۴۰۲ حدود ۹۰۵ هزار و ۱۴۹ نفر بوده است.

  • چند درصد از جوانان در یافتن شغل ناتوان اند؟ / این استان بیشترین میزان نرخ بیکاری را دارد

    چند درصد از جوانان در یافتن شغل ناتوان اند؟ / این استان بیشترین میزان نرخ بیکاری را دارد

    به گزارش اقتصادران، نرخ بیکاری یکی از متغیرهای اقتصادی است که نسبت تعداد بیکاران به کل جمعیت فعال در یک اقتصاد را نشان می‌دهد. به عبارتی این نرخ نشان می‌دهد از کل جمعیتی که در سن کار بوده و وارد بازار کار شده‌اند، چند درصد در یافتن شغل ناتوان بوده‌اند.

    030714

    نرخ بیکاری ۱۴ درصدی در استان سیستان و بلوچستان

    همانطور که گفته شد مرکز آمار ایران تازه‌ترین گزارش از نرخ بیکاری تابستان ۱۴۰۳ را منتشر کرده است. طبق این گزارش نرخ بیکاری کل کشور معادل ۷.۵ درصد بوده که میانگینی از نرخ بیکاری استان‌های کل کشور است.

    بر این اساس آمارهای استانی نرخ بیکاری در این فصل، استان سیستان و بلوچستان با بیکاری ۱۴ درصدی بیشترین نرخ را در میان استان‌ها به خود اختصاص داده است.

    در سمت دیگر استان مرکزی قرار گرفته که کمترین نرخ بیکاری را در تابستان داشته است. طبق داده‌ها نرخ بیکاری در این استان معادل ۴.۳ درصد بوده است.

    بررسی این آمار در استان‌های بزرگ کشور نیز حاکی از آن است که نرخ بیکاری در استان‌های اصفهان، خراسان رضوی و فارس به ترتیب معادل ۹.۲ درصد، ۵.۱ درصد و ۶.۷ درصد بوده است.

    مهمترین استان در این میان پایتخت است که نرخ بیکاری پایینی نسبت به دیگر استان‌ها دارد. طبق آمارها نرخ بیکاری تابستان امسال در تهران معادل ۵.۳ درصد بوده است.

  • این میزان سهل انگاری در ساختار هزینه‌ها در کشور شرم آور است! / با بحران سرمایه‌گذاری مواجهیم، اما می‌گویند نرخ بیکاری تک رقمی است!

    این میزان سهل انگاری در ساختار هزینه‌ها در کشور شرم آور است! / با بحران سرمایه‌گذاری مواجهیم، اما می‌گویند نرخ بیکاری تک رقمی است!

    به گزارش اقتصادران، دکتر فرشاد مومنی با بیان اینکه اقتصادمان روز پس از روز در خلق فرصت‌های شغلی مولد ناتوان‌تر می‌شود، گفت: که هیچ اولویتی برای فهم واقعیت‌های این سیستم، جدی‌تر از اولویت شکافتن شفاف و کارشناسی متغیر سیستمی بازار کار نیست. این مسئله را در معرض یک گفت وگوی ملی بگذارید تا ابعاد آن و قباحت آنچه بر سر این جامعه آمده آشکار و روشن شود تا راه برون رفت آن را بیابید. راه حل این است که بستر نهادی را برای خلق فرصت‌های شغلی از یک سو و گرفتن مالیات‌های حقه جامعه از ثروت‌های انباشته شده غیرمولد آماده کرد. بسیار متاسفم که می‌گویم نظام مالیات ستانی ما دقیقا عکس این مسئله عمل می‌کند.

    وی با اشاره به تاثیر اشتغال بی کیفیت و غیرمولد بر مرگهای از سرناامیدی، ادامه داد: در مقدمه‌ای بر کتاب «مرگهای از سر ناامیدی و آینده سرمایه داری» براساس مجموعه ذخیره دانایی موجود در ادبیات اشتغال و توسعه، 45 بُعدِ اهمیت برای اشتغال مولد را شرح کردم، ضمن اینکه متن کتاب هم تاکید دارد وقتی در کشوری، کیفیت اشتغال متنزل می شود، سه نوع مرگ، یعنی مرگ از فرط اعتیاد به مواد الکلی، مواد مخدر و خودکشی رواج پیدا می کند. می‌گوید پیامدهایی در سقوط کیفیت اشتغال وجود دارد که این مرگها نسبت به آن پیامدها شرافت دارد، برای نمونه در کشورهای پیشرفته صنعتی، یعنی جایی که بیش از ۱۵۰ سال است که از مرحله تولید انبوه عبور کرده، به موازات کاهش کیفیت اشتغال، با رشد فراگیر تولد کودکان خارج از عقد ازدواج روبرو هستند. اهل فن می‌دانند که این چه معنایی دارد و چگونه امروز را و ۱۰ برابر آن، آینده یک جامعه را به آتش می‌کشد.

    هر ۴۵ آسیب بی‌اعتنایی به کیفیت اشتغال، به طرز وحشتناکی در ایران جریان دارد

    وقتی بیکاری گسترش پیدا می کند، مناسبات مبتنی بر حذف، ستیز و بیکاری می‌شود

    مومنی تاکید کرد: تاریخ اقتصادی می‌گوید هرگاه امکان انتخاب میان بیکاری و تورم وجود داشته، تمام کشورهایی که توسعه پیدا کرده‌اند، اولویت را به رفع بیکاری داده‌اند؛ چرا که وقتی بیکاری گسترش پیدا می‌کند بحران کمیابی شدت می‌گیرد. مناسبات به جای اینکه مبتنی بر تشویق، خلاقیت، نوآوری، تولید و رفاه باشد، مبتنی بر حذف، ستیز و فریبکاری می‌شود، یعنی کل نظام حیات جمعی را زیر و رو می‌کند. در جریان انتخاب اعضای کابینه، شاهد بودیم که هزاران شیفته خدمت برای یک صندلی خالی یورش می‌برند! این مناسبات نرمالی نیست و اگر کسی بخواهد آینده کشورش را مدیریت کند، نباید از این علائم متوجه خشونتی که در حذف وجود دارد شود!؟

    مومنی با تاکید بر اینکه بحران کمیابی، بحران هنجاری ایجاد می‌کند، گفت: هزاران ناهنجاری در این کشور وجود دارد. نظام تصمیم گیری و تبلیغات رسمی بخش اعظم آن را سرپوش می‌گذارد، وقتی شرم می‌کنند از اینکه آمار طلاق را علنی کنند، می‌خواهید دسترسی به دیگر اطلاعات وجود داشته باشد!؟ طنز تلخش این است که شما این میزان کارشناس تربیت کرده‌اید که این مشکلات را حل کنند، اما مشکلات را از آنها پنهان می‌کنید! اینگونه می‌شود که دانشگاه و موسسات پژوهشی را از کارکرد می‌اندازند. هزینه‌های آنها منتفی نمی‌شود، اما دستاوردهایش برای جامعه منتفی می‌شود.

    نظام تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور به ابعاد اهمیت اشتغال واقف شود / این میزان سهل انگاری در ساختار هزینه‌ها در کشور شرم آور است!

    رئیس موسسه مطالعات دین و اقتصاد با تاکید بر اینکه نظام تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور باید حداقل به بخشی از ابعاد اهمیت اشتغال واقف شود، خاطرنشان کرد: آنچنان با دارایی‌های بین نسلی و بیت المال کشور برخورد می‌کنند که با ارث پدرشان برخورد نمی‌کنند، این میزان سهل انگاری در ساختار هزینه‌ها در کشور شرم آور است! به روی خود نمی‌آورند و طلبکاری هم می‌کنند!

    شغل بیش از ۷۰ تا 90 درصد افراد، ارتباطی با رشته تحصیلی‌شان ندارد / نامربوطی بین شغل و رشته تحصیلی در بخش‌های مولد کشور بیشتر بیداد می‌کند

    مومنی با بیان اینکه اشتغال، یک متغیر سیستمی است، گفت: در ساختار بازار کار در واقع آینه وار کل سیستم را نگاه می‌کنیم. در حالی که گزارش رسمی مرکز آمار می‌گوید ساختار اشتغال به گونه‌ای است که بیش از ۷۰ درصد افراد، شغلشان ارتباطی با رشته تحصیلی‌شان ندارد، شما که اسراف می‌فهمید، ببینید این چه میزان اسراف را منعکس می‌کند!؟ در بخشی از مشاغل، این نامربوطی رشته تحصیلی و شغل انتخاب شده به بالای ۹۰ درصد می‌رسد. نامربوطی بین شغل و رشته تحصیلی در بخش‌های مولد کشور بیشتر بیداد می‌کند. به خوبی روشن است که می‌خواهید مناسباتتان مافیایی باشد و خلاقیت و تولید مبنای اداره این جامعه نباشد. در عمل مافیا گستری می‌کنید ولو اینکه نیتتان چیز دیگری باشد.

    بالاترین سطوح بیکاری مربوط به آنها است که تحصیلات بیشتری دارند / سهم زنان دانش آموخته بیکار به بالغ بر ۷۱ درصد رسیده است!

    رئیس موسسه مطالعات دین و اقتصاد، اضافه کرد: بالاترین سطوح بیکاری مربوط به آنها است که تحصیلات بیشتری دارند. یعنی هر کسی را که بیشتر خرجش می‌کنید بیشتر او را در بازار کار پس می‌زنید. گزارش ۱۴۰۲ از آمارگیری نیروی کار می‌گوید سهم زنان دانش آموخته بیکار، به بالغ بر ۷۱ درصد رسیده است! میانگین نرخ مشارکت در زنان ایران حدود یک سوم میانگین جهانی است، که این خود یک فاجعه بزرگ و بزرگ‌ترین اتلاف نعمت برای اداره کشور است. در اقتصاد سیاسی توسعه به آن از ریخت افتادگی می‌گویند، کاش حکومت ما مقداری به تولید و اشتغال مولد آگاهی و غیرت پیدا کند، اگر غیرت نداشته باشد نسبت به بساطی که در کشور ایجاد شده تعصبی ندارد و به آن بر نمی‌خورد.

    نرخ بیکاری پنهان، بیش از 2برابر نرخ بیکاری رسما اعلام شده است /نگاه به شغل هم فاسد و سیاست زده است

    مومنی با بیان اینکه در مبارزات انتخاباتی یک کلمه درباره این موارد صحبت نشده و به جای آن، ببینید چه مسائلی مورد بحث قرار گرفته اضافه کرد: در آینده خواهیم گفت شرم آور است که در دوره‌ای زندگی می‌کردیم که سطح آگاهی راجع به اقتضائات توسعه چنین بود! آیا عزیزان می‌خواهند عزت جامعه اسلامی را با این سطح از درک و شناخت اولویت‌ها تعیین کنند!؟ در کل سرشماری‌هایی که داشته‌ایم، نرخ بیکاری پنهان، تقریبا بیش از 2برابر نرخ بیکاری رسما اعلام شده است. یعنی نگاه به شغل هم فاسد و سیاست زده است.

    فاجعه در نسبت شاغلان مورد نیاز و شاغلان تحمیلی در مجتمع‌های صنعتی

    وی با بیان اینکه در دهه ۸۰ از یکی از مجتمع‌های صنعتی بزرگ کشور با 3500 شاغل بازدید داشته که ۲۰۰۰ نفر آنها تحمیلی و بدون در نظر گرفتن نیازهای کارخانه و سطح تخصص بوده اند، ادامه داد: مجموعه‌ای که با ۱۵۰۰ نفر می‌چرخید تا ۸۳ به ۳۵۰۰ نفر رسید و در دوره احمدی نژاد به ۱۷۵۰۰ نفر افزایش یافت. قبیح‌تر از آن، نسبت به شاغلان نهاد ریاست جمهوری وجود دارد. من خودم از بعضی از مقامات کلیدی کشور شنیدم که میزان نیروی کار مورد نیاز در نهاد ریاست جمهوری بیش از ۱۰ برابر آن‌هایی است که اکنون در آنجا شاغلند! یعنی ماجرای بیکاری پنهان، خود برای خود چنین ماجراهایی دارد و چقدر اسراف، اتلاف، سرخوردگی و فساد ایجاد می‌کند. این شدت، از ریخت افتادگی آینه است و از این مناسبات برای مسلمانان عزت بیرون نمی‌آید.

    با بحران سرمایه‌گذاری مواجهیم، اما می‌گویند نرخ بیکاری تک رقمی است! / رقمی که اعلام می‌کنند در بعضی از ماه‌ها، زیر نرخ بیکاری طبیعی است!

    به گفته این استاد اقتصاد؛ راه حلی که با بازی کردن و پنهان کردن اطلاعات و آمار دنبال می‌کنند بسیار تلخ و غم انگیز است. سال ۱۴۰۲ مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی عنوان کرد که ۱۱ کاستی بزرگ در آمارهای اشتغال و بیکاری وجود دارد در حالی که خودشان گزارش می‌دهند که کشور با بحران سرمایه‌گذاری و رشد اقتصادی مواجه است، می‌گویند نرخ بیکاری ما تک رقمی است! بسیار شرم آور است! باید گفت اگر ابعاد اهمیت اشتغال را می‌دانستید با آن این گونه شوخی نمی‌کردید. رانتی شدن حکومت به رانتی شدن ملت منجر می‌شود، خدا می‌داند تا چه میزان مسئولیت دنیایی و قیامتی برای حکومتگران فاقد صلاحیت وجود دارد که از یکدیگر شغل می‌قاپند و برخلاف ابتدایی‌ترین موازین اخلاقی، انسانی و دینی عمل می‌کنند. آمار می‌گوید بیکاری ما یک رقمی است! حتی همان رقمی که اعلام می‌کنند در بعضی از ماه‌ها زیر نرخ رقم بیکاری طبیعی بوده است!

    مومنی یادآورشد: این‌ها را می‌شنوم روزی صد بار به غیرت و تعصب مهندس موسوی درود می‌فرستم، ایشان دائما در نخست وزیری می‌گفتند هر اِشکالی در شیوه اداره کشور وجود دارد، اِشکال همه ماست و اگر کسی سعی کند آن را پنهان کند به همه ما و به آیندگان خیانت می‌کند. گزارش‌های اقتصادی سالانه سازمان برنامه را در دوره جنگ بخوانید و آن را با گزارش‌های امروزی مقایسه کنید. تصور می‌کنید آن را یک حزب سیاسی رادیکال و مخالف دولت نوشته است. گزارش آنچنان بی پرده، صریح و شفاف راجع به مسائل صحبت می‌کرد و استدلال مهندس موسوی این بود که اگر همه دلسوزان کشور آگاه شوند که چه نقایصی وجود دارد، برانگیخته می‌شوند که به فکر چاره بیفتند. اما متاسفانه تا ما این موارد را می‌گوییم، می‌گویند مطامع سیاسی دنبال می‌کنید.

    خالص فرصت‌های شغلی ایجاد شده مولد طی ۱۵ ساله گذشته در ایران زیر صفر است/ چرا گزارش ادعای کاهش فقر در 1401 محرمانه است؟

    این استاد دانشگاه علامه طباطبایی با بیان اینکه خالص فرصت‌های شغلی ایجاد شده مولد طی ۱۵ ساله گذشته در ایران زیر صفر است، افزود: در این شرایط ببینید چه آمار و اطلاعاتی داده می‌شود! فقط خدا می‌داند در همین دولت آقای رئیسی، وزارت کاری داشتیم که گزارش تهیه کرده و گفته بود در سال ۱۴۰۱ نسبت به ۱۴۰۰ جمعیت فقیر در ایران کاهش چشمگیر پیدا کرده است! در حالی که در سال ۱۴۰۱ بی‌سابقه‌ترین جهش در قیمت مواد غذایی، در تاریخ اقتصادی جنگ دوم ایران و بحران حاد سرمایه‌گذاری و شوک‌های کوچک و بزرگ دیگر داشته‌ایم و بعد با مهر طبقه بندی محرمانه آن را از دید کارشناسان مستقل پنهان کردند.

    اشتغال، تنها اکسیر برون رفت از فقر است / هرگز از محل خصوصی‌سازی‌ها، دیناری بابت اشتغال زایی اختصاص پیدا نکرده

    وی با اشاره به حدیثی که می‌گوید هرجا فقر از دری وارد شود، ایمان از در دیگر بیرون می‌رود، خاطرنشان کرد: شما چه اصولگراهایی هستید که علنا با دستکاری داده‌ها و ژست موفقیت گرفتن، از حکومتگران کلیدی کشور نسبت به مساله ای با این اندازه اهمیت که تکلیف کفر و ایمان را روشن می‌کند، حساسیت زدایی می‌کنید!؟ تمام ادبیات توسعه را بخوانید، هرجا مسئله فقر وجود دارد، می‌گویند فقط یک اکسیر برای برون رفت آن وجود دارد و آن شغل مولد با کیفیت استدر حالی که هرگز از محل خصوصی‌سازی‌هایی که در این ۳۵ ساله شده، دیناری بابت اشتغال زایی اختصاص پیدا نکرده است. ابعاد آن به صورت بی‌نهایت تکان دهنده است. متاسفانه دغدغه‌ها و مسائل مربوط به دلال‌ها، تیتر یک رسانه‌ها و رادیو و تلویزیون است، اما مسائل مربوط به فقر، بیکاری و نابرابری، سالانه چقدر از رسانه‌ها منتشر می‌شود!؟ بنابراین نشان می‌دهد یک اشکال بزرگ وجود دارد و از همین رو است که می‌گویند اشتغال یک متغیر سیستمی است.

    چرا تحریم‌ها صنعت خودروسازی ایران را هدف گرفت؟ / امتیازهایی که به کارخانه‌های خودروسازی چین داده می‌شود نسبت ناچیزی با یک کشور مستقل دارد

    این استاد دانشگاه با بیان اینکه سطح درک در بعضی از ساختار قدرت ما در این حد است که منتقدین را اپوزیسیون می‌نامند، ادامه داد: به دولت جدید می‌گویم در مقام شعار و ادعا تاکنون حرف‌های خوبی زدید، چرا که ما احمدی نژاد را دیده بودیم و از صحبت کردن ایشان احساس شرم می‌کردیم. ما می‌گوییم اگر برای بقای کشور به حرف کارشناسان داخلی نمی‌خواهید بها دهید، حداقل به شیوه لقمان حکیم عمل کنید. صفحات ۴۷ تا ۴۸ کتاب «هنر تحریم‌ها»، نوشته «ریچارد نفیو» که حدود ۲۰ سال مسئول میز تحریم‌های ایران بوده است، می‌گوید هدف اصلی ما این است که ریشه مشاغل صنعتی را در ایران بسوزانیم، چرا که اگر رژیم ایران بخواهد بقا داشته باشد باید قادر به خلق فرصت‌های با کیفیت شغلی داشته باشد. در این کتاب آمده که تاکید ما در حذف مشاغل صنعتی، بخش‌های مولد غیردولتی است. آدرسی آشکار و روشن است! در آن گزارش می‌گوید یکی از کانون‌های اصابت این سیاست، صنعت خودروسازی ایران است. در همین شرایط، بعضی از امتیازهایی که به کارخانه‌های خودروسازی چین داده می‌شود نسبت ناچیزی با یک کشور مستقل دارد.

    چرا صنعت خودروسازی ایران هدف تحریمها قرارداده شد؟

    مومنی با اشاره به بخشهایی از کتاب «هنر تحریم‌ها»، اضافه کرد: در کتاب «هنر تحریم‌ها» آمده که ابعاد اهمیت صنعت خودروسازی ملی را برای ارتقاء سیستمی مشاغل با کیفیت در این کشور ببینید! در رسانه به اصطلاح ملی ما، کسانی که ابتدایی‌ترین سطح صلاحیت تخصصی نداشتند را به طور بی‌اندازه و با لباس‌های مختلف می‌آوردند تا بگویند درِ کارخانه‌های خودروسازیتان را ببندید و کار را با واردات فیصله دهید! اقتصاد آمریکا هم نمی‌تواند مسائلش را با این میزان واردات حل کند، شما این میزان دلار اضافی دارید تا بتوانید کل نیاز خودرویی تان را واردکنید!؟ از خودتان نمی‌پرسید که این چه حکمتی است که در کل سال‌های تحریم ایران، واردات قطعات خودرو هیچ گام مشمول تحریم نشد!؟ برای اینکه ما اینجا قابلیتی داشتیم، سطوح ارتقاء را تجربه کردیم و تحولاتی را بسترسازی می‌کردیم.

    صنعت زدایی‌هایی که در ۱۵ ساله اخیر اتفاق افتاده بی سابقه است

    با وجود تزریق۶۲۰ میلیارد دلار در فاصله ۸۵ تا ۹۰ مشاغل ایجاد شده در بخش صنعت منفی ۴۱۵ هزار نفر است

    وی با بیان اینکه جنبه امیدبخش این است که ظرفیت‌های مادی و انسانی کشور و ذخیره دانایی هنوز در حدی هست که بتوان آن را شرافتمندانه و از موضع توسعه اداره کرد، اظهارداشت: اما اگر کشور برنامه نداشته باشد و در چهارچوب بینش حکومتگری رانتی، تمام فکرتان ارز و ریال باشد و به بقیه امور مربوط به کیفیت سیاست گذاری و هدف گذاری بی‌اعتنا باشید، ایران روی خوش نخواهد دید. در سند برنامه میان مدت، یک کلمه راجع به اشتغال نیست. صنعت زدایی‌هایی که در ۱۵ ساله اخیر اتفاق افتاده، از نخستین موج انقلاب صنعتی تا کنون بی‌سابقه است، اما یک آخ گفته نشد! زمان احمدی نژاد نوشتم که داده‌های سرشماری ۱۳۸۵ تا ۹۰ را ببینید در مقابل آن درآمدهای ارزی این چند سال را بگذارید! حدود ۶۲۰ میلیارد دلار در فاصله ۸۵ تا ۹۰ در اقتصاد ایران تزریق شده خالص فرصت‌های شغلی ایجاد شده در بخش صنعت منفی ۴۱۵ هزار نفر است! شگفت آور است در حالی که حکومت به این مسئله توجهی نمی‌کند، یک مقاله علمی هم راجع به این پدیده نداریم. گویی دستهایی ما را به قهقرا می برد و دستهایی از طریق پنهان کاری، دستکاری واقعیت و خلاف گویی در تریبون های عمومی ما را نسبت به این مسائل غیرحساس کرده است.

    مومنی با تاکید بر ضرورت توجه دولت به توصیه‌هایی که مهندس بحرینیان در هفته‌های گذشته داشته است، توضیح داد: در ۱۳۳۸تاکنون با سوبسیدهایی که داده شده رقمی به مراتب بیش از ۵۰۰۰ میلیارد دلار مستقیم و غیرمستقیم منابع در اختیار سیستم بوده است. از ۸۳ تا ۹۴ میزان فرصت‌های شغلی که ایجاد شده به طور متوسط در هر سال به ۳۰۰ هزار شغل نمی‌رسد، در حالی که سازمان بین المللی کار می گوید در فاصله ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۶ طی کمتر از ۲۰ سال، حدود ۳۱۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده‌اند ۲۲۶ فرصت شغلی مولد ایجاد کرده‌اند. با این پژوهش‌های تطبیقی می‌توان فهمید که با آن۵۰۰۰ میلیارد دلار چه کاری می شود کرد! به اسم بازارگرایی و به اسامی منحوس مانند کنترل نرخ ارز، آزادسازی سیاست‌های مسکن، مسابقه رانتی در دولت و مجلس بر سر طرح‌های عمرانی، فقط در سه دهه گذشته حدود ۱۰۰۰ میلیارد دلار از دارایی‌های بین نسلی ایران را پودر کردند و از درون آن، سیاستهای ضد اشتغال و انگیزه کش از نیروی جوان تحصیل کرده و فراری دادن آنها به خارج از کشور ایجاد کردند و انبوهی از فسادهای گسترده و دائما عمق یافته را به این جامعه تحمیل کردند.

    تعداد کسانی که قادرند از طریق شغل شرافتمند یک زندگی را اداره کنند هر روز کمتر می‌شود

    رئیس موسسه مطالعات دین و اقتصاد افزود: مناسباتی ایجاد کرده‌اید که اکنون تعداد کسانی که قادرند از طریق شغل شرافتمند یک زندگی را اداره کنند هر روز کمتر می‌شود. قباحت بسیاری از چیزها ریخته، ابتدای همین سال رئیس نیروی انتظامی می‌گوید خجالت آور است اما دزدی به یک شغل تبدیل شده! چنین ضربه‌هایی به شیوه حکمرانی کنونی وارد می‌شود و خدا را شکر این‌ها روئین تنند و یکی از آنها یک آخ نگفت! این چه طرز اداره کشور است

    مومنی تاکید کرد: هدیه این جلسه به دولت جدید این است که هیچ اولویتی برای فهم واقعیت‌های این سیستم، جدی‌تر از اولویت شکافتن شفاف و کارشناسی متغیر سیستمی بازار کار نیست. این مسئله را در معرض یک گفت وگوی ملی بگذارید تا ابعاد آن و قباحت آنچه بر سر این جامعه آمده آشکار و روشن شود تا راه برون رفت آن را بیابید. در دولت حسن روحانی وقتی سند برنامه ششم منتشر کردند در آن گفته شده بود در یک دوره ۵ ساله می‌خواهیم ۱۹۶ هدف کلی و ۵۵۶ استراتژی را دنبال کنیم! در حالی که در تمام دنیا ۹۰ درصد کشورهای موفق حداقل دو استراتژی را دنبال می‌کنند! می دانید چه می گویید؟ از آن زمان تاکنون بدون استثنا حرف ما این بوده که این میزان حرف‌های جاه طلبانه و بی‌منطق و فریبکارانه نزنید! به جای این‌ها بگویید هدف یک مسئله، آن هم ارتقاء بنیه تولید ملی با راهبرد بسط ظرفیت‌های شغلی مولد در اقتصاد باشد. اگر این کار را بکنند خرج‌های دیگری مانند ستاد تشویق به ازدواج لازم نیست! باب زندگی شرافتمندانه را بسته اید و راجع به شغل با کیفیت صحبت نمی‌کنید و مرتب درباره وام‌های ازدواج صحبت می‌کنید! اگر فرد شاغل نباشد، چگونه وام را پس بدهد! این همه باب سوداگریهای ضدانسانی در بازار مسکن و اجاره، راه انداخته اید، طرق کجا سکنی بگزیند!؟ به اینها کار ندارند، بعد می گویید ای کسانی که ایمان آورده اید، ازدواج خوب چیزی است! عزیزان سوراخ دعا را گم کرده اند!

    اقتصادمان روز پس از روز در خلق فرصت‌های شغلی مولد ناتوان‌تر می‌شود

    این عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی گفت: باید محور را بر سر این بگذاریم که آسیب شناسی شود که چرا این اقتصاد روز پس از روز در خلق فرصت‌های شغلی مولد ناتوان‌تر می‌شود و شرافتمندانه به لوازم این ارزیابی آسیب شناختی تمکین کنید. آن زمان خواهید دید که این جامعه چقدر اخلاقی خواهد شد و چقدر ناهنجاری‌ها کاهش پیدا خواهد کرد و چقدر احساس تعلق به این جامعه رشد می‌یابد.

    ورود به آسیب شناسی اداره کشور از دریچه متغیر سیستمی اشتغال نجات دهنده است

    راه اصلی مبارزه با فقر، پول پاشی به اشکال گوناگون نیست

    این اقتصاددان با تاکید بر اینکه راه اصلی مبارزه با فقر، پول پاشی به اشکال گوناگون نیست، توضیح داد: شکارچی‌ها، پوست خربزه شوک درمانی را می‌اندازند؛ چرا که در شرایط شوک درمانی بستر برای پول پاشی بی ضابطه، پرفساد، نابرابرساز و تحمیل کننده وابستگی‌های ذلت آور به کشور مهیا می‌شود. در کشورهای فقیر، راهبرد شوک درمانی و پول پاشی بخش بزرگی از صورت مسئله است. راه حل این است که بستر نهادی را برای خلق فرصت‌های شغلی از یک سو و گرفتن مالیات‌های حقه جامعه از ثروت‌های انباشته شده غیرمولد آماده کرد. بسیار متاسفم که می‌گویم نظام مالیات ستانی ما دقیقا عکس این مسئله عمل می‌کند. سنگین‌ترین تحمیل‌ها را به مزد و حقوق بگیرها و مصرف کننده‌های کالاهای اساسی به عنوان جهت‌گیری انتخاب کرده و بیشترین گشاده دستی را به دارندگان ثروتهای غیرمولد روا می دارد. اینکه می‌گوییم بازآرایی و تغییر ریل در همه عرصه‌های نظام اداره کشور ضروری است و بدون تغییر ریل امکان نجات وجود ندارد به این دلیل است و از کانال اشتغال مولد و نیاز مبرم کشور به آن می‌توان این مسئله را درک کرد.

    وی تاکید کرد: وقتی شغل بی‌کیفیت، قادر نیست دستمزدی برای اداره‌های اداره یک زندگی با شرافت تامین کند، بنابراین فقر، کفر و بی‌دینی را گسترش می‌دهید. فکر نکنید که سر هر چهارراه یک داربست می‌زنید و چیزهایی پخش می‌کنید، دیانت گسترش می‌دهد. از دریچه توسعه و اشتغال مولد و تولید فناورانه ماجرا را سامان دهید، مردم خودشان این کارها را بسیار بهتر از شما بلدند. میانگین پایبندی عامه مردم به مسلمات دین از حکومتگران گرامی اصلا کمتر نیست. آنها بلدند و به موعظه هم چندان نیاز ندارند. باید بستر فراهم کنید که با عزت در سرنوشت اقتصادی و سیاسی شان مشارکت داشته باشند، خودشان با عزت هم از دینشان محافظت می‌کنند و هم از اخلاق حمایت می‌کنند و هم مایه افتخار کشور می‌شوند.

  • حرکت ایران به سمت پرتگاه اقتصادی / آمارهای اقتصادی دروغ می گویند یا مردم؟

    حرکت ایران به سمت پرتگاه اقتصادی / آمارهای اقتصادی دروغ می گویند یا مردم؟

    به گزارش اقتصادران، نگاهی به روند متغیرهای اقتصادی در طول فعالیت دولت سیزدهم حاکی از آن است که بیشتر آمارهای اقتصادی در طول این سه سال شاهد بهبود وضعیت خود بوده‌اند. داده‌های مراجع آماری رسمی نشان می‌دهد که در این مدت، نرخ رشد نقدینگی کاهشی شده، نرخ تورم افت کرده، نرخ بیکاری عقب‌نشینی کرده و رشد اقتصادی نیز افزایش پیدا کرده است. از همین روی، حالا در روزهای پایانی فعالیت دولت سیزدهم، بسیاری از رسانه‌های نزدیک به دولت، با اتکا به همین آمارها، ادعا می‌کنند که دولت سیزدهم، اقتصاد را در وضعیت مطلوبی به دولت پزشکیان می‌سپارد.

    در این میان، پرسش مهم اما آن است که در این شرایط که آمارها، همگی از بهبود وضعیت اقتصادی ایران حکایت دارند، چرا مردم این بهبود را در زندگی و معیشت خود حس نمی‌کنند؟ علی سعدوندی، کارشناس اقتصادی،  به این سوال پاسخ داده است.

    سعدوندی در ابتدای این گفت‌وگو اظهار کرد: «مسئله اینجاست که می‌توان در کوتاه‌مدت متغیرهای اقتصادی را دست‌کاری کرد. این موضوع به این معنی نیست که آمارها دستکاری شده‌اند بلکه منظور این است که به طور مثال دولت می‌تواند در کوتاه‌مدت تورم را کنترل کند و این کنترل موقت بعدا به ضرر اقتصاد کشور خواهد شد و وضعیت اقتصادی را بدتر خواهد کرد.»

    او همچنین توضیحات بیشتری در این باره ارائه کرد و گفت: «مثلا دولت می‌تواند جلوی رشد نقدینگی را به صورت مصنوعی و با فشار بر بانک‌ها و کاهش عرضه اعتبارات در بخش خصوصی کاهش دهد و به این ترتیب، تورم را نیز به طور موقت کنترل کند. این در حالیست که برای کنترل تورم نیاز است که مسئله کسری بودجه دولت حل شود. هنگامی که این کار انجام نشود، انتظارات تورمی بالا می‌ماند و میزان تورم تنها به صورت مصنوعی کاهش پیدا خواهد کرد. در نهایت این سیاست شکست می‌خورد و تورم با نرخ‌های بالاتر باز می‌گردد. این اتفاق در سال‌های 94 تا 96 هم به وقوع پیوسته بود و شاهد بودیم که نرخ تورم از سال به طور مجدد 97 بالاتر رفت.»

    درآمد نفتی باید صرف ایجاد زیرساخت شود

    سعدوندی در مورد رشد اقتصادی نیز توضیح داد: «اگر دولتی که درآمد نفتی داشته، قصد داشته باشد درآمد نفتی را صرف ایجاد زیرساخت‌هایی مانند خطوط ریلی با افزایش سرعت اینترنت کند، در کوتاه‌مدت تاثیر محسوسی ندارد ولی در بلندمدت بر بهره‌وری تاثیر زیادی خواهد گذاشت.»

    وی ادامه داد: «با این وجود اگر دولت با صرف درآمد نفتی در امور کوتاه‌مدت، بیماری هلندی را تشدید کند و به فرار سرمایه سوبسید بدهد، می‌تواند به راحتی در کوتاه مدت نرخ ارز را کنترل کند اما بعد از چند سال با مشکلات بسیار مواجه شود.»

    حرکت به سمت یک پرتگاه اقتصادی

    این کارشناس اقتصادی در مورد کاهش نرخ بیکاری و احساس نشدن تاثیر آن در زندگی مردم نیز تصریح کرد: «در مورد نرخ بیکاری نیز اگر افرادی که در جست‌وجو شغل هستند، از پیدا کردن کار ناامید شوند، شاهد کاهش نرخ بیکاری خواهیم بود بدون این که نرخ مشارکت اقتصادی افزایش پیدا کند.»

    سعدوندی در پایان خاطرنشان کرد: «بررسی سیاست‌های اقتصادی دولت سیزدهم نشان می‌دهد که تک تک سیاست‌ها به‌طور منسجم در جهت تعویق بحران و حرکت به سمت یک پرتگاه اقتصادی بوده است. البته این سیاست‌ها، همان سیاست‌های دولت تدبیر و امید بوده که در دولت سیزدهم نیز ادامه پیدا کرده است.»

  • مردمان استان‌هاي با نرخ تورم و بيكاري بالا به کدام نامزد راي داده‌اند؟

    مردمان استان‌هاي با نرخ تورم و بيكاري بالا به کدام نامزد راي داده‌اند؟

    به گزارش اقتصادران، چهاردهمين دوره انتخابات رياست‌جمهوري و نوع مشاركت در تك‌تك استان‌ها، امكان جديدي براي تحليلگران فراهم آورده است تا با بررسي اين رفتار سياسي به خاستگاه‌هاي مختلف آن پي ببرند. در طول هفته گذشته در مورد وضعيت جغرافيايي استان‌ها و رفتار قوميت‌هاي مختلف در انتخابات نكاتي مطرح شد، اما بررسي وضعيت اقتصادي استان‌ها و مقايسه آنها از نظر ميزان و نوع مشاركت در انتخابات مي‌تواند داده‌هاي روشني از ارتباط ميان شرايط اقتصادي راي‌دهندگان و كنش سياسي آنها ارايه دهد. اتاق ايران آنلاين بررسي كرده كه شاخص‌هاي اقتصادي چه نسبتي با ميزان و نوع مشاركت راي‌دهندگان در اين انتخابات داشته است. در اين گزارش رابطه سه شاخص نرخ تورم، نرخ بيكاري و شاخص فلاكت با ميزان مشاركت در هر استان و درصد آراي هر كانديدا مورد واكاوي قرار گرفته است.

    رابطه معكوس شاخص فلاكت

    اين بررسي نشان مي‌دهد، تقريبا در دوره‌هاي مختلف، هر اندازه شاخص فلاكت (مجموع نرخ بيكاري و نرخ تورم) در استاني بالاتر بوده، ميزان مشاركت در انتخابات در آن استان كمتر بوده است. شاخص فلاكت يك نماگر تركيبي از حاصل جمع نرخ تورم و نرخ بيكاري است. اين شاخص به‌طوركلي وضعيت اقتصادي و معيشتي مردم را نشان مي‌دهد و هر چه سطح آن بالاتر باشد به معناي نامطلوب‌تر بودن اوضاع است. شاخص فلاكت اعلام ‌شده كشور در زمستان 1402 برابر با 49.3 بوده است. اما اين الگو در توزيع آراي ريخته شده به صندوق‌ها براي هر نامزد معكوس است. يعني تقريبا در استان‌هايي كه شاخص فلاكت بالاتر بوده آراي مسعود پزشكيان هم بالاتر بوده و برعكس در استان‌هاي با وضعيت مطلوب‌تر شاخص فلاكت، آراي سعيد جليلي افزايش يافته است.

    آيا آراي قوميتي است يا خاستگاه اقتصادي دارد؟

    بررسي شاخص فلاكت در پنج استان نخستي كه دو كانديدا بيشترين آرا را به خود اختصاص داده‌اند، نشان مي‌دهد كه مي‌توان ميان اين آرا با شرايط اقتصادي و نارضايتي‌ها رابطه معناداري پيدا كرد. در ميان استان‌هاي مختلف (جز تهران كه تا لحظه تنظيم اين گزارش آمار ميزان مشاركت در آن اعلام‌ نشده است) پنج استان نخستي كه بيشترين راي را به سبد راي پزشكيان (در دور دوم) ريخته‌اند، راي‌دهندگان آذربايجان شرقي با 85.1 درصد، اردبيل با 85 درصد، آذربايجان غربي با 84.5 درصد، كردستان با 70 درصد و كرمانشاه با 69 درصد آرا بوده‌اند. پايگاه راي جليلي يا پنج استاني كه او بيشترين راي را در آنها داشته هم قم با 70 درصد، خراسان جنوبي با 68.1 درصد، سمنان با 62.7 درصد، كرمان با 62.5 درصد و خراسان رضوي با 62 درصد آرا بوده است. بر اساس اطلاعات مركز آمار ايران در حالي كه شاخص فلاكت كل كشور در زمستان 1402، برابر با 49.3 بوده، شاخص فلاكت در استان‌هاي آذربايجان شرقي، غربي، اردبيل، كردستان و كرمانشاه بالاتر از ميانگين كشوري و به ترتيب برابر با 51.7، 51.6، 54، 60.8 و 62.4 بوده است. به عكس در استان‌هاي قم، خراسان جنوبي، سمنان، كرمان و خراسان رضوي، شاخص فلاكت پايين‌تر از ميانگين كشوري يا بسيار نزديك به آن بوده است. اين شاخص به ترتيب در اين استان‌ها 50.1، 48.7، 44.2، 50.6 و 49.1 بوده است.

    رابطه نرخ بيكاري با نوع مشاركت

    بررسي اتاق ايران آنلاين نشان مي‌دهد، نرخ بيكاري و ميزان مشاركت در انتخابات نيز نسبت معكوس دارند. نرخ بيكاري كشور در سال گذشته 8.1 اعلام شد. هر قدر نرخ بيكاري در يك استان از ميانگين كشوري بالاتر بوده، مشاركت در آن استان نيز كاهش يافته است. همان‌طور كه در نمودار زير قابل مشاهده است، به عنوان مثال در كردستان، خوزستان و لرستان به ترتيب با نرخ‌هاي بيكاري 10.7 درصد، 11 درصد و 11.9 درصد، ميزان مشاركت پايين‌تر از ميانگين كشوري (49.8 درصد) و به ترتيب برابر با 29.2 درصد، 39.2 درصد و 47 درصد بوده است. اين در حالي است كه در استان‌هايي مانند يزد، خراسان جنوبي و خراسان رضوي با نرخ‌هاي بيكاري 7 درصد، 5.7 درصد و 6.3 درصد، ميزان مشاركت برابر با 69.4 درصد، 70.8 درصد و 57.9 درصد بوده است. همانند شاخص فلاكت، توزيع آراي ريخته شده به صندوق‌ها در ميان دو نامزد هم نسبتي با بيكاري آن منطقه داشته است. به نحوي كه در استان‌هايي با نرخ بيكاري بالاتر، از جمله كردستان با 10.7 درصد، كرمانشاه با 12.3 درصد يا سيستان و بلوچستان با 12.4 درصد، آراي مسعود پزشكيان بيشتر بوده و در اين استان‌ها به ترتيب به 70درصد، 69 درصد و 67.6 درصد رسيده است. برعكس در استان‌هايي با نرخ بيكاري كمتر مثل خراسان جنوبي با 5.7 درصد، سمنان با 6.3 درصد و خراسان رضوي با 6.2 درصد، آراي سعيد جليلي بالاتر و به ترتيب 68.1 درصد، 62.7 درصد و 62 درصد بوده است. بنابراين به نظر مي‌رسد راي‌دهندگان براي بهبود وضعيت بيكاري اميد بيشتري به مسعود پزشكيان داشته‌اند.