یک پیش بینی مهم از آینده منطقه / زیباکلام: هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و آمریکا وارد جنگ شوند
بازار طلا غیرقابل پیشبینی شد!
بازار روغن به آرامش رسید؟
تغییر وام ازدواج در سال ۱۴۰۵؟ / صف وام ازدواج همچنان طولانی است
مردم خسته شدهاند، پزشکیان باید کاری کند!
کدام سهمها در روزهای رکود بورس امنتر هستند؟
جامعهشناسان امروز احساس خفت میکنند
سیمان در محاصرهی وعدهها؛ از چاله «برق» به چاه «سوخت»!
همهچیز از داروخانههای بزرگ شروع میشود؛ رسیدن به داروخانه پنجم و نیافتن داروی مورد نظر، همان لحظهای است که زنگ خطر به صدا درمیآید.
همراه یک بیمار زن سرطانی، از تجربه تکراری این روزها میگوید: هر داروخانهای میرویم یک جمله می شنویم دارو نداریم و وعده هفته آینده و ماه آینده را می دهند یعنی اینها نمی دانند قطع درمان در بیماران سرطانی خطرناک است.
نسخهها در آمارها دیده میشوند، اما درمان کامل نه. این همان شکاف پنهانی است که اگر به رسمیت شناخته نشود، هزینهاش دیر یا زود، هم به بیمار و هم به نظام سلامت بازخواهد گشت.
حذف ارز ترجیحی در دارو بیش از آنکه یک تصمیم درباره قیمت باشد یک آزمون درباره حکمرانی پرداخت و نظم تأمین است.
عضو هیأتمدیره انجمن داروسازان با ابراز نگرانی از کاهش قدرت خرید مردم تصریح کرد: در حال حاضر بسیاری از بیماران هنگام مراجعه به داروخانه با افزایش قیمت داروها مواجه میشوند و توان خرید همه اقلام تجویزشده را ندارند؛ در نتیجه یا دارو را بهصورت ناقص تهیه میکنند یا بهطور کلی از خرید آن منصرف میشوند که این مسئله روند درمان را مختل کرده و در نهایت منجر به افزایش هزینههای درمانی میشود.
رئیس کمیسیون اقتصاد سلامت اتاق تهران در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه دلایل کمبود دارو در کشور، چیست؟ گفت: کمبود دارو در کشور به ۳ دلیل بوده است؛ یا به دلیل کمبود منابع ارزی بوده یا به دلیل کمبود ریال. دلیل سوم هم این است که گاهی قیمتگذاری آنها به موقع انجام نمیشود.
جدای از بحث سلامت بیماران سرطانی ایران، داروهای سرطانی تحتتاثیر تحریمها و با تخصیص ارز ترجیحی ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی تامین میشوند؛ به همین دلیل هر قلم دارویی که از شبکه رسمی خارج میشود، به معنای هدررفت منابع ارزی محدود ایران است که میتوانست برای درمان بیماران مصرف شود
جدای از دیابت مادرزادی که به تیپ یک معروف است، نام دیابت تیپ ۲ با افراد ۴۰ سال به بالا گره خورده بود. اما، معاون بهداشت وزارت بهداشت، چندی پیش، از رسیدن سن ابتلا به ۲۰ سال خبر داد. نکته این است که بیماران دیابتی از هر دو تیپ، برای ادامه زندگی و کنترل بیماری خود مجبور به استفاده از انسولین به شکل مادامالعمر هستند. انسولینی که از ابتدای سال ۱۴۰۴ تا کنون به شکل چشمگیری افزایش قیمت داشته.