یک پیش بینی مهم از آینده منطقه / زیباکلام: هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و آمریکا وارد جنگ شوند
بازار طلا غیرقابل پیشبینی شد!
بازار روغن به آرامش رسید؟
تغییر وام ازدواج در سال ۱۴۰۵؟ / صف وام ازدواج همچنان طولانی است
مردم خسته شدهاند، پزشکیان باید کاری کند!
کدام سهمها در روزهای رکود بورس امنتر هستند؟
جامعهشناسان امروز احساس خفت میکنند
سیمان در محاصرهی وعدهها؛ از چاله «برق» به چاه «سوخت»!
در سال ۱۳۹۰ یک کارگر با حقوقش سالانه نزدیک به ۳۰۰۰ دلار درآمد داشت؛ عددی که طبق پیشبینیها در سال ۱۴۰۵ به ۹۹۱ دلار خواهد رسید به این معنی است که تخصص و وقت نیروی کار ایرانی، دوسوم ارزش بینالمللی خود را از دست داده است.
زندگی کارگران در ایران، با وجود تلاشها و سختکوشیهای بیوقفه، همچنان زیر فشار سنگین تورم و گرانیهای روزافزون است.
براساس گزارش سازمان تامین اجتماعی در سال ۱۴۰۲ بیش از ۴۰درصد حوادث شغلی گزارش شده مربوط به بیماریهای مزمن ناشی از شرایط کاری بوده و نه حوادث ناگهانی. حتی طبق برآوردهای وزارت بهداشت و درمان هم سالانه بین ۵ تا ۷هزار نفر به دلیل بیماری مرتبط با محیط کار دچار عوارض طولانیمدت میشوند.
سیمین کاظمی، میگوید: «من نمیدانم چرا هیچ وقت به این اشاره نمیشود که این کارفرمای ایرانی هست که از بستن قرارداد با کارگرها خودداری میکند و زیر بار مواد قانون کار نمیرود و آن را اجرا نمیکند کارفرما هست که حق انتخاب دارد کارگر ایرانی بگیرد یاافغانی، پس چرا در این مواقع کارفرما سرزنش نمیشود اما کارگر افغانستانی سرزنش میشود که حاضر شدند با حقوق کمتر کار کنند.»
رقم پایه حقوق کارگران برای سال ۱۴۰۳ برابر با ۷ میلیون و ۱۰۰ هزارتومان اعلام شده است. در چنین شرایطی و با توجه به قیمت انواع خودروهای داخلی در بازار کشور، یک کارگر برای خرید خودرویی مانند پراید ۱۳۱ حداقل باید ۵۰ ماه یا بیشتر از ۴ سال از حقوق خود را پسانداز کند. این رقم برای خودرویی مانند پژو ۲۰۶ به ۹۵ ماه، برابر با بیش از ۷ سال حقوق فعلی کارگر میرسد.