یک پیش بینی مهم از آینده منطقه / زیباکلام: هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و آمریکا وارد جنگ شوند
بازار طلا غیرقابل پیشبینی شد!
بازار روغن به آرامش رسید؟
تغییر وام ازدواج در سال ۱۴۰۵؟ / صف وام ازدواج همچنان طولانی است
مردم خسته شدهاند، پزشکیان باید کاری کند!
کدام سهمها در روزهای رکود بورس امنتر هستند؟
جامعهشناسان امروز احساس خفت میکنند
سیمان در محاصرهی وعدهها؛ از چاله «برق» به چاه «سوخت»!
مسکن امروز به معیاری برای سنجش جدیت دولت و مجلس در پاسخگویی به مسائل واقعی جامعه تبدیل شده است. قیمتهای بالا در کنار رکود عمیق، نتیجه سالها تعویق تصمیمگیری و اولویت دادن به راهحلهای کوتاهمدت است. خروج از این وضعیت، نیازمند بازنگری اساسی در رویکردها و پذیرش این واقعیت است که مسکن را نمیتوان به حال خود رها کرد.
عده ای از متقاضیان نهضت ملی مسکن شهر جدید پردیس در نامه ای به رئیس جمهور مطالباتی را مطرح کردند.
جزئیات طرح واگذاری زمین دولتی به صنایع دولتی برای ساخت مسکن کارگری، نشان میدهد صرفنظر از اینکه، هیچ تضمینی به «تبدیل کامل زمینهای ارزان دولتی به مسکن ارزان برای کارگران» وجود ندارد.
فرشید ایلاتی، کارشناس مسکن، درباره تکلیف ثبتنامهای جدید در طرح نهضت ملی مسکن میگوید: وقتی دولتی تشکیل میشود انتظار میرود پروژههای دولتهای قبل را به سرانجام برساند، زیرا دولت بر مبنای افراد شکل نگرفته و همه کارگزار جمهوری اسلامی هستند ولی در طرح نهضت ملی مسکن باتوجهبه شرایط حاضر و عدم همکاری بانکی به نظر میرسد اتمام برخی پروژهها تا ۱۰ سال هم طول بکشد.
تجربه جهانی نشان داده است، دولت مسکنساز خوبی نیست، بلکه باید «منابع محدود» را برای «تشویق سازندهها به مسکنسازی» صرف کند. یک راه تجربهشده در دنیا آن است که زمین دولتی در اختیار سازنده قرار بگیرد و در مقابل بخشی از واحدهای ساختهشده به «دهکهای حمایتی» تحویل داده شود.
بیت الله ستاریان، پژوهشگر اقتصاد مسکن میگوید: انصراف نیمی از متقاضیان از یک سمت نشان دهنده بی اعتمادی به این پروژهها است.
کارشناس بازار مسکن، درنظر گرفتن تمهیدات تشویقی برای بخش خصوصی را به دولت و مجلس توصیه نمود و افزود: سیاستهای تشویقی در برنامه توسعه سوم کشور منتج به افزایش تولید مسکن کشور شده و سطح دسترسی به مسکن برای مردم را متناسب با نیاز و تقاضا آنها بهبود بخشیده است؛ بنابراین تجدید رویه میتواند موثر واقع شود.
مطابق دادههای رسمی، فقر مسکن یا محرومیت خانوار از دسترسی به مسکن طی دو دهه گذشته همواره صعودی بوده است، در بهترین شرایط در برخی برهههای زمانی شیب رشد این محرومیت کاهش یافته، اما همچنان روند افزایشی حفظ شده است. مطابق تعریف جهانی خانواری به مسکن در استطاعت دسترسی دارد که هزینه مسکن او، کمتر از 30درصد کل هزینههای خانوار باشد.