مذاکره در مسقط، فرمان ضدایرانی در واشنگتن!
سگینال مذاکره ایران – آمریکا به بازار طلا، سکه و دلار
رقم عیدی بازنشستگان «بسیار پایین و توهینآمیز» است
واردات و صادرات قربانی وضعیت نابسامان ارزی
بورس در تلاطم سیاست / سردرگمی سرمایهگذاران لابلای ریسکهای سیاسی و نظامی
صنعت، قربانی حذف ارز ترجیحی یا برنده آن؟ / بسته ۷۰۰هزارمیلیاردتومانی به درد تولیدکنندگان میخورد؟
سایه ترس و نگرانی بر سر بازار مسکن / فروشندگان عقب مینشینند، خریداران مردد هستند
هدررفت ۳۰ درصد از درآمد بالقوه نفتی کشور در «ناوگان سایه»
اخیرا گفته شده حدود ۸۰۰ هزار نفر طی دو سال گذشته به استانهای شمالی ایران مهاجرت کردهاند. این در حالی است که این آمار مربوط به سال ۱۴۰۲ است؛ آماری که در سال ۱۴۰۳ نیز مجددا در رسانهها بازنشر شد و حالا باری دیگر همان عدد تکرار میشود. اما، در سال ۱۴۰۴ به واسطه کمبود منابع آب و مشکلات آب و هوایی در کلانشهرها این مهاجرت با رشد بیشتری مواجه شد و جنگ ۱۲ روزه به آن سرعت بخشید.
نماینده پیشین رشت گفت: مسئولان کشور قرار نیست زمین سوخته به نسل آینده تحویل بدهند. نسل آینده قطعاً ما را نفرین خواهد کرد. این چه وضع اداره کشور است؟
آتشسوزی اخیر در جنگلهای شمال بار دیگر ضعف ساختاری مدیریت منابع طبیعی در ایران را آشکار کرده است.
فرمانده انتظامی استان مازندران، سردار حسن مفخمی شهرستانی، در تشریح جزئیات گفت که این زمینها در منطقه هچیرود چالوس تصرف شده بودند و تصرف به گونهای انجام شده بود که چندین مرحله خرید و فروش غیرقانونی پشت سر هم اتفاق افتاده و این موضوع نشان میدهد که شبکهای حسابشده برای تغییر کاربری و کسب منفعت شخصی در کار بوده است.
گاردین در گزارشی تاکید کرده که بحران آب ایران صرفا یک مشکل زیستمحیطی نیست، بلکه تهدیدی اقتصادی و اجتماعی است که بر زندگی شهری، کشاورزی و زیرساختهای حیاتی تاثیر میگذارد و نیازمند اصلاحات بنیادین در سیاستگذاری، آبیاری، توسعه شهری و تغییر الگوی مصرف آب است.
به فاصله ۲۴ ساعت پس از آغاز حملات رژیم اسرائیل به ایران بود که تقریبا همه جادههای تهران به سمت دو استان شمالی کشور از شدت ترافیک مسدود شد و البته که بحران بزرگ زیرساخت و آسیبهای محیط زیستی پس از پایان جنگ همچنان بر پیکر گیلان و مازندران بر جای ماند.
مصوبه انحلال سازمان منابع طبیعی اگرچه فعلاً لغو شده، اما تجربه نشان داده که چنین تصمیمهایی ممکن است در قالبهای دیگری دوباره مطرح شوند.
خلأهای قانونی و بیم از تعقیب قضایی، موجب شده که بسیاری از محیطبانان، حتی در موارد اضطراری نیز از بهکارگیری سلاح خودداری کنند. نتیجه این وضعیت، جسارت بیشتر شکارچیان مسلح، افزایش حمل سلاح غیرمجاز در مناطق تحت حفاظت و بالا رفتن نرخ تخریب منابع زیستمحیطی است. در واقع، قانون نهتنها مانعی برای جرمزدایی نیست، بلکه با ناامنکردن مأموریتهای قانونی، به عامل بازدارنده برای اجرای وظایف قانونی بدل شده است.