یک پیش بینی مهم از آینده منطقه / زیباکلام: هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و آمریکا وارد جنگ شوند
بازار طلا غیرقابل پیشبینی شد!
بازار روغن به آرامش رسید؟
تغییر وام ازدواج در سال ۱۴۰۵؟ / صف وام ازدواج همچنان طولانی است
مردم خسته شدهاند، پزشکیان باید کاری کند!
کدام سهمها در روزهای رکود بورس امنتر هستند؟
جامعهشناسان امروز احساس خفت میکنند
سیمان در محاصرهی وعدهها؛ از چاله «برق» به چاه «سوخت»!
بررسی جزئیات این جهش تورمی نشان میدهد که بیشترین فشار بر گروه خوراکیها وارد شده؛ گروهی که نقش اصلی را در سبد مصرفی خانوارهای کمدرآمد دارد. اقلامی مانند نان، گوشت، شیر، سبزیجات و حبوبات در مهرماه با رشد قیمتی چشمگیر مواجه شدند. تورم ماهانه نان و غلات به ۹۸ درصد، سبزیجات و حبوبات به ۷۷.۷ درصد و چای و قهوه به ۶۸ درصد رسید.
حسن صادقی، رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری با اشاره به وضعیت فعلی دستمزد کارگران اظهار کرد: در حال حاضر دستمزد کارگران ساختمانی در تهران بین یک تا یکونیم میلیون تومان در نوسان است و برخلاف برخی ادعاها، رقم روزانه دو و نیم میلیون تومان تنها در مقاطعی خاص و کوتاهمدت مشاهده شده است.
دستمزدهای پایین، تورم بالا، نبود امنیت شغلی و فشار هزینهها، چنان وضعیت معیشتی طبقات فرودست را تحتالشعاع قرار داده که بدهکاری دائمی به “جیب خالی خودشان” به یک عادت اجباری تبدیل شده است.
زندگی کارگران در ایران، با وجود تلاشها و سختکوشیهای بیوقفه، همچنان زیر فشار سنگین تورم و گرانیهای روزافزون است.
مشکل شکاف دستمزد با تورم، چندین سال است که محل مناقشه شده. دستمزد از چند مشکل ساختاری در رنج است؛ تعیین دستمزدها تنها در پایان سال از سوی شورایعالی کار با حضور سهجانبه نمایندگان دولت، کارگران و کارفرمایان انجام میگیرد.
معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت کار گفت: در این زمینه بارها با نمایندگان کارفرمایی نشست هایی داشته ایم تا دستمزدها را در جاهایی که به نیروی کار ماهر و نیمه ماهر نیاز داریم واقعی تر کنیم تا فرصت اشتغال در اختیار هموطنان قرار بگیرد.
بسیاری از نانوایان در استانهای مختلف با بیش از ۱۰ ساعت کار در روز، حقوقی کمتر از حقوق وزارت کار میگیرند. طبق قانون کار، دستمزد این گروه از کارگران با سازوکارِ پیمانهای دستهجمعی تعیین میشود و چون قدرت گروه کارگری برای مذاکره بسیار ضعیف است، در نتیجه این سازکارِ تعیین دستمزد، جواب نمیدهد.
براساس آخرین برآوردها، حدود ۵۰ درصد از درآمد خانوادهها صرف اجاره خانه میشود؛ این شاخص برای خانوادههای کارگری به ۸۰ درصد و حتی بیشتر میرسد؛ به عبارتی، کارگر حداقل ۸۰ درصد دستمزدی که برای یک ماه کار کامل میگیرد، برای اجاره خانه میپردازد و دیگر توان شرکت در هیچ یک از طرحهای مسکن دولتی و غیر دولتی را ندارد؛ در واقع، هیچ زمان صاحبخانه نمیشود.