یک پیش بینی مهم از آینده منطقه / زیباکلام: هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و آمریکا وارد جنگ شوند
بازار طلا غیرقابل پیشبینی شد!
بازار روغن به آرامش رسید؟
تغییر وام ازدواج در سال ۱۴۰۵؟ / صف وام ازدواج همچنان طولانی است
مردم خسته شدهاند، پزشکیان باید کاری کند!
کدام سهمها در روزهای رکود بورس امنتر هستند؟
جامعهشناسان امروز احساس خفت میکنند
سیمان در محاصرهی وعدهها؛ از چاله «برق» به چاه «سوخت»!
پایتخت در حالی وارد ششمین سال خشکسالی شده که امسال یکی از کمبارشترین دورههای تاریخ خود را تجربه میکند.
یک کنشگر و فعال محیطزیست گفت: ما ۱۰۰ برابر عربستان آب در اختیار داریم و شما میبینید که مردم عربستان نگران تشنگی و جیرهبندی آب نیستند؛ ما چه کردیم که این بلا سرمان آمده است. ما دقیقا مثل آن جمله معروف اقتصاددان آمریکایی عمل کردیم که میگوید" اگر اختیار شن و ماسههای بیابان را به یک دولت ناکارآمد بدهیم، آین دولت در کمتر از ۵ سال به کمبود شن و ماسه روبرو میشود".
بزرگزاده از کاهش چشمگیر تحویل آب توسط افغانها خبر داده است. او می گوید این کاهش، بیارتباط با مذاکرات و دیپلماسی آب تهران – کابل نبوده است.
واقعیت این است که بارورسازی ابرها هرچند جذاب و رسانهپسند است، اما نمیتواند جایگزین اصلاحات ساختاری در زمین شود. اگر شبکههای اصلی انتقال آب در شهرها فرسوده باشد، اگر بخش کشاورزی همچنان با روشهای سنتی آبیاری اداره شود و اگر نشت آب در شبکههای شهری و روستایی ادامه پیدا کند، هیچ «تکنولوژی آسمانی» قادر نیست بحران آب را درمان کند.
با وجود هشدارهای کارشناسان، مسئولان و رسانهها درباره کمبود آب، جز چند بنر آبفا در شهر، نشانهای از مشارکت عمومی برای عبور از بحران دیده نمیشود.
حجت میانآبادی، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حوزه آب معتقد است که یکی از بزرگترین مشکلات ایران، «نبود سیاستگذاریهای راهبردی و جامع در حوزه مدیریت بحرانهای آبی» است که به تشدید مشکلات اقلیمی و محیطزیستی منجر شده است.
خشکسالی در ایران دیگر پدیدهای اقلیمی نیست، یک واقعیت اجتماعی است. سدهای تهران در کمترین تراز تاریخی خود بسر میبرند و طبق اعلام مرکز ملی پیشبینی، «تا پایان آبانماه، در اغلب مناطق کشور خبری از بارش نخواهد بود».
مافياي آب، شبكهاي پيچيده از پيمانكاران، سياستگذاران و ذينفعان اقتصادي است كه در لايههاي مختلف تصميمگيري حضور دارند. آنها تعيين ميكنند كدام سد ساخته شود، كدام دشت آب بگيرد و كدام روستا تشنه بماند.