به گزارش اقتصادران، پس از تصویب افزایش ۳۳ درصدی عوارض صدور پروانههای ساختمانی در شورای شهر تهران، ناصر امانی، یکی از اعضای این شورا که پیشتر با استدلالهای اقتصادی و اجتماعی، مخالفت خود با افزایش بیشتر از ۲۵ درصد را اعلام کرده بود، به تشریح دقیقتر دلایل و دغدغههای خود پرداخت.
وی در این گفتوگو با بیان اینکه پیشنهادش سه اثر مثبت کلیدی داشت، بر این نکته تأکید کرد که در شرایط کنونی، مدیریت شهری نباید پیام همراهی با گردونه افزایش قیمتها را به جامعه منتقل کند. همچنین، او با نگاهی متفاوت به نقش سرمایهگذاران بخش مسکن، دیدگاه خود را درباره لزوم حمایت از این بخش به عنوان محرک اقتصاد تشریح کرد.
امانی: پیشنهاد من ۲۵ درصد بود؛ هم درآمد شهرداری میآمد، هم رونق ساختوساز
امانی با اشاره به لایحه عوارض شهرسازی که پیشبینی میکند شهرداری در سال ۱۴۰۵ حدود ۱۴۵ هزار میلیارد تومان از این محل درآمد کسب کند، گفت: پیشنهاد من برای افزایش حداکثر ۲۵ درصدی، چند اثر مثبت داشت. اول، وابستگی شهرداری به درآمد ناپایدار را کاهش میداد. دوم، هرچه قیمت عوارض ساختوساز در شهر بالا برود، میزان صدور پروانه و ساخت کاهش پیدا میکند و هرچه کمتر کنیم، مردم و سرمایهگذاران اشتیاق و توان مالی بیشتری برای اخذ پروانه، نوسازی و ساختوساز پیدا میکنند که این به رونق بخش ساختمان کمک میکرد.
با افزایش ۳۳ درصدی عوارض ساخت، پیام نادرست به جامعه دادیم
وی عامل سوم را شرایط تورمی فعلی کشور عنوان کرد و افزود: در شرایطی که همه در مسابقه افزایش قیمتها هستند، چه دولت و چه بخش خصوصی، ما نباید این پیام را منتقل کنیم که ما هم در این کار پیشقدم میشویم. به این دلایل معتقد بودم نهایتاً بیش از ۲۵ درصد افزایش ندهیم که البته با مخالفت مواجه شد.
در پاسخ به این استدلال که افزایش عوارض، مستقیماً متوجه مردم نیست و «بسازبفروشها» متحمل آن میشوند، امانی بیان داشت: من اصلاً با عبارت «بسازبفروش» موافق نیستم. کسانی که در بخش مسکن سرمایهگذاری میکنند، به کار تولید و توسعه اقتصاد کشور کمک میکنند. آنها باید سود حداقلی از کار خود ببرند؛ اشتغال را زیاد و تولید مصالح ساختمانی را افزایش میدهند. این کار، کاملاً اقتصادی و منطقی برای کشور است.
لزوم حمایت از سرمایهگذاری در مسکن
این عضو شورای شهر با تأکید بر اینکه سرمایهگذاران بخش مسکن نیز نباید آسیب ببینند، گفت: هیچ ایرادی ندارد که آنها بتوانند با افزایش قیمت زیادی مواجه نشوند و به تولید تشویق شوند. مشکل اصلی کشور ما امروز مسکن نیست؟ آیا دولت، نهضت ملی مسکن را راهاندازی نکرده و برای تأمین زمین آن دچار مشکل نیست؟ پس چرا به کسی که میآید در امر مسکن سرمایهگذاری میکند و میخواهد به این کار ملی کمک کند، ما کمک نکنیم؟
