برچسب: دارو

به گزارش اقتصادران، جنگ چه ۱۲ روزه و چه ۴۰ روزه با خودش بحران‌ می‌آورد، بحران‌هایی که زندگی عادی افراد را تحت‌ تاثیر قرار می‌دهد. یکی از این بحران‌ها، مساله دارو است که هر چند با کمبود و قحطی مواجه نشد، اما افرادی که مخاطبان داروهای خاص‌تر بودند را با چالش مواجه کرد؛ چالشی که اغلب مردم از آن با عنوان افزایش فزاینده قیمت دارو یاد می‌کنند. «لیلا»؛ یک دختر شش ماهه دارد که دچار حساسیت به پروتئین گاوی است. او تنها یکی از هزاران نوزادی است که به دلایل ژنتیکی نمی‌تواند شیر مادر یا شیرخشک معمولی مصرف کند و جزو گروه‌های حساس طبقه‌بندی می‌شود.

شیرخشک این نوزادان عموما در ایران وارداتی است و حالا با بسته شدن مسیرهای واردات کالا به ایران، یکی از اولین گروه‌هایی که دچار اضطراب شده‌اند، بچه‌هایی هستند که در معرض گرسنگی قرار دارند.

لیلا می‌گوید: «دولت برای یک شیرخوار ۶ ماهه، ۱۰ قوطی شیرخشک در نظر گرفته است و با نرخ دولتی آن را عرضه می‌کند. تهیه شیرخشک رژیمی آپتامیل پپتی پیش از روزهای جنگ هم کار چندان راحتی نبود و حالا جنگ، استرس ما را برای خرید این شیرخشک چند برابر کرده است. نمی‌توانم بگویم شیرخشک نیست؛ هست، اما این‌طور هم نیست که به راحتی از هر داروخانه‌ای بتوان آن را تهیه کرد. به نظر می‌رسد داروخانه‌ها نگران کمبود شیرخشک هستند و با احتیاط شیرخشک می‌فروشند.

مثلا در هر بار مراجعه فقط یک قوطی شیرخشک می‌دهند و بعضی وقت‎ها هم اصلا نمی‌فروشند.» کمبود داروها و فرآورده‌های مورد نیاز بیماران و گروه‌های خاص در ایران تحت تحریم‌های اقتصادی و بانکی به رهبری امریکا موضوع تازه‌ای نیست، اما دو موج جنگ در فاصله کمتر از هشت ماه اوضاع را از قبل بسیار پیچیده‌تر کرده است. بازگشت تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران که به عنوان مکانیزم ماشه شناخته می‌شود، از امکانات دولت برای واردات دارو کاسته است و با حملات هدفمند به شرکت‌های تولید دارو از قبیل انستیتو پاستور و شرکت توفیق دارو که در جریان جنگ تحمیلی اسفند و فروردین سال جاری رخ داده، دشواری تهیه دارو حتی از قبل هم بیشتر شده است.

به گزارش اقتصادران، اکنون که در دومین ماه از سال ۱۴۰۵ خورشیدی به سر می‌بریم، سایه سنگین تورم و گرانیِ بی‌وقفه، بیش از پیش بر تمامی ابعاد زندگی اقشار مزدبگیر و طبقه کارگر سایه افکنده است. این روند  به ویژه در بخش بهداشت و درمان، به شکلی ملموس و بحرانی خود را نشان می‌دهد. در حالی که روزانه شاهد ثبت قیمت‌های جدید و سرسام‌آور برای انواع داروها هستیم، سازمان‌های بیمه‌گر همچنان با تعرفه‌ها و قیمت‌های سال گذشته هزینه‌ها را محاسبه می‌کنند؛ رویکردی که بار سنگین مابه‌التفاوت این قیمت‌ها را به شکل ناعادلانه‌ای مستقیماً بر دوش نحیف کارگران و بیمه‌شدگان می‌اندازد.

در همین رابطه، «آیت اسدی»، عضو کارگری شورای عالی کار، در گفت‌وگو با ایلنا به بررسی و نقد این معضل حیاتی پرداخته و شرایط موجود را تشریح کرده است.

آیت اسدی با اشاره به وضعیت بحرانی هزینه‌های درمان در سال جدید بیان کرد: «ببینید، الان با توجه به اینکه ما وارد دومین ماه سال شده‌ایم، قیمت دارو، درمان و خدمات بیمه‌ها همچنان بر اساس تعرفه‌های سال قبل در حال اعمال و محاسبه است.»

وی در ادامه با تاکید بر فشار مضاعفی که به کارگران بیمار  وارد می‌شود، افزود: «وقتی تعرفه‌ها بر اساس نرخ‌های سال گذشته پرداخت می‌شود، مبلغ پرداختی از جیب بیمار بسیار بسیار بالا می‌رود. کار به جایی رسیده است که خیلی‌ها داروها را به صورت آزاد تهیه می‌کنند که البته این آزاد گرفتنِ دارو خود یک خطاست.»

عضو کارگری شورای عالی کار در تشریح مکانیسم این زیان تحمیلی به کارگران توضیح داد: «وقتی بیمه پایه با داروخانه‌ای قرارداد بسته باشد، در زمان مراجعه، بیمه پایه یک مبلغی را پرداخت می‌کند و کسانی که بیمه مکمل دارند، مابه‌التفاوت آن را از طریق بیمه تکمیلی می‌دهند. اما مسئله اینجاست که وقتی بیمه پایه هزینه‌ها را بر اساس نرخ سال قبل محاسبه می‌کند، ولی خدمات و داروها بر اساس نرخ امسال به مردم عرضه می‌شوند، بیمار باید مابه‌التفاوت این تورم را مستقیماً از جیب خود بدهد.»

اسدی با ابراز نگرانی نسبت به وضعیت بیماران خاص گفت: «این شرایط برای کسانی که بیماری‌های خاص دارند و هزینه‌های درمان‌شان بالاست، بسیار سرسام‌آور و غیرقابل پرداخت است. همین اختلاف قیمت فاحش باعث شده که اکثر بیمه‌شده‌ها وقتی به داروخانه‌ها مراجعه می‌کنند، یا از ادامه درمان منصرف شوند و یا اینکه خودشان رأساً به خاطرعدم توانایی در پرداخت، درخواست می‌کنند که داروها حذف شوند و به متصدی می‌گویند «آقا این دارو را حذف کن».

وی در پایان با تاکید بر الزامات قانونی نهادهای ذی‌ربط تصریح کرد: «لذا با توجه به مصوبه دولت، هم سازمان تأمین اجتماعی و هم وزارت بهداشت و دانشگاه‌های علوم پزشکی الزام قانونی دارند که هرچه زودتر  تعرفه‌های بیمه پایه را بر اساس نرخ‌های جدیدِ امسال اعمال و اجرا کنند تا بیش از این به مردم فشار وارد نشود.»

به گزارش اقتصادران، جنگ چهره‌ی کریهی دارد؛ چهره‌ی خشن و هیولاوار جنگ را نمی‌شود بزک کرد و به جامعه فروخت؛ جنگ، همان آوار مصیبتی‌ست که بی‌وقفه و پیاپی بر سر مردمان فرودستی می‌بارد که به درستی احساس می‌کنند عاملیت خود را تمام و کمال از دست داده‌اند و «حیات‌شان» به تصمیمات دیگران بستگی دارد…

خشونت ساختاریِ چهره جنگ را «بیماری» و «ترس همیشگی کمبود دارو» تشدید می‌کند؛ گروه‌هایی از مردم – کارگران و مزدبگیران- که سال‌هاست در جنگی نابرابر با غول تورم و هزینه‌های کمرشکن دارو و درمان، با وجود تلاش فراوان، مغلوبه شده‌اند، در روزهای جنگ و بحران، صدای خورد شدن استخوان‌های خود را به وضوح شنیده‌اند.

«دارو نیست، نایاب است، زودتر تهیه کنید»، «داروی باکیفیت در داروخانه‌ها نیست»، «قیمت دارو چند برابر شده، مراقب باشید کارت بانکی‌تان موجودی داشته باشد»، «کارخانه‌های داروسازی را زدند، حتی مواد اولیه بسته‌بندی دارو هم نیست» و اخباری از این دست، استرس و نگرانی بیمارانِ کم‌درآمد را در روزهای سختِ جنگ و بمباران و ایام شکننده آتش‌بس، به شدت تشدید کرده است؛ بیماران زیر بار فشار این استرس، تاب‌آوری خود را از دست داده‌اند.

برای درک واضح‌تر این روزهای پراسترس که ترس از آینده، روزهای غبارگرفته‌ی بیماران و خانواده‌های آن‌ها را به شبی تاریک بدل کرده، به سراغ چند کارگر و بازنشسته‌ی بیمار رفتم تا روایت دست اولی از رنج گرانی و کمبود دارو به دست بیاورم.

زهرا، کارگر شاغل بخش خدمات با حقوق حداقلی، سن ۴۵ سال، ساکن تهران با بیماری فشار خون و دیابت:

من برای بیماری دیابت، قرص متفورمین مصرف می‌کنم، قیمت هر جعبه قرص، قبل عید ۱۷۰ هزار تومان بود اما هفته پیش، ۴۵۰ هزار تومان خریدم، تا امروز ممکن است به ۵۰۰ هزار تومان هم رسیده باشد، چون داروخانه‌ها می‌گفتند داروی جدید بیاید بازهم گران‌تر است.

من روزی ۲ تا متفورمین می‌خورم بنابراین یک جعبه ۳۰ تایی فقط برای ۱۵ روزم کفاف می‌دهد؛ در ماه باید دو جعبه متفورمین بخرم یعنی ماهی یک میلیون تومان. این دارو روز به روز گران‌تر می‌شود.

انسولین هم در بازار نیست؛ اگر آشنا داشته باشی و پیدا شود، قیمت‌ها خیلی عجیب و غریب است. داروی «کنکور» هم قبل عید ۲۰۰ هزار تومان بود الان ۴۸۰ هزار تومان شده.

علاوه بر این، من هر سه ماه باید پول ویزیت پزشک متخصص بدهم که حداقل ۵۰۰ هزار تومان است؛ برای آزمایش‌ها هم اگر بیمه تکمیلی نداشته باشی باید ۲ میلیون تومان یا بیشتر پول بدهی.

درمجموع، پول داروهای فشار و دیابت من هر ماه ۲ تا ۲.۵ میلیون تومان می‌شود. قبلاً کمتر از یک میلیون تومان بود…

اما سخت‌تر از گرانی، نگرانی بابت آینده است؛ من روزهای جنگ مدام می‌ترسیدم که داروهایم پیدا نشود. هفته قبل، چندتا داروخانه رفتم تا قرص‌هایم را پیدا کنم، همه آن‌ها بلااستثنا گفتتند بیشتر دارو بخر شاید بعداً نایاب شود؛ باورتان می‌شود برای چند ماه ۱۳ میلیون یکجا پول دارو دادم؟! حقوق من ۲۰ میلیون تومان است، از همه زندگی‌ام زدم که دارو بخرم چون دارو نباشد زنده نمی‌مانم. من ماهی ۱۰ میلیون کرایه خانه هم دارم، روزگارم یک جهنم واقعی‌ست…»

علی، کارگر حداقل‌بگیر بازنشسته بخش خدمات، ساکن رشت که به تازگی عمل قلب باز انجام داده:

«هزینه داروهای من، به شرطی که بی‌کیفیت‌ترین داروها را بخرم، ماهی ۳ میلیون تومان است؛ من باید روزانه قرص «پلاویکس» بخورم اما آنقدر گران شده که چند ماهی‌ست این قرص را نمی‌توانم بخرم، حقوق من ۲۰ میلیون تومان هم نیست. اگر بخوام پلاویکس بخرم، هزینه داروهایم هر ماه ۶ میلیون تومان یا حتی بیشتر می‌شود. بیمه تامین اجتماعی هم هزینه این داروها را پوشش نمی‌دهد.

با پزشکم مشورت کردم، گفت پلاویکس خیلی واجب است اما اگر واقعاً نمی‌توانی به جایش «اُسویکس» بخر. بدبختی اینکه این قرص هم نایاب شده و خیلی سخت پیدا می‌شود؛ من چند داروخانه رشت را زیر پا گذاشتم، یک ورق پیدا نشد… بالاخره یک داروخانه آشنا برایم چند ورق گرفت.

من شدیداً مشکل مالی دارم. قاعدتاً باید هر دو ماه پیش پزشک متخصص بروم، ولی نمی‌توانم؛ هر ۴ یا پنج ماه یکبار ویزیت می‌شوم. ویزیت و آزمایش برای من قضیه مرگ و زندگی‌ست اما زندگی من یک مرگ تدریجی‌ست…».

ژینا، معلم آزاد ۳۳ ساله، بیمه تامین اجتماعی، با درآمد ناچیز کلاس‌های خصوصی و مدارس غیرانتفاعی، ساکن سنندج با بیماری غده سرطانی تیروئید:

«ما معلم‌های آزاد، بعد از جنگ هیچ درآمدی نداشتیم چون کلاس‌های مدارس تعطیل بود؛ این مدت درآمدم صفر بوده اما زمان باز بودن مدارس هم درآمد چندانی ندارم، نهایت ماهی ۷ میلیون تومان. من این دو ماه، حق بیمه‌ام را خودم دادم و در این جنگ و ناامنی، غیر از بی‌پولی، نگران داروهایم بودم… اگر خانواده کمک نکنند، من جان سالم به در نمی‌برم.

قبل از جنگ، پول هر نسخه دو هفته‌ای من ۳۰۰ هزار تومان بود حالا شده ۹۰۰ هزار تومان یعنی ماهی ۱ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان، من هر ۴۵ روز آزمایش می‌دهم که ۳ میلیون تومان می‌شود؛ بیمه فقط حدود ۱۰ درصدش را می‌دهد. بیمه تکمیلی هم ندارم چون پولش را ندارم.

خلاصه بگویم، هزینه‌های درمان من هر ۲ یا ۳ ماه، چیزی حدود ۱۰ میلیون تومان است؛ و اگر استرس داشته باشم و تغذیه‌ام خوب نباشد، بیماری‌ام عود می‌کند. اما چطور آرام باشم؟ درآمد، صفر و پول دارو هر روز بیشتر از روز قبل؛ تغذیه‌ی خوب؟! نان خالی هم پول می‌خواهد که ما با مدرک فوق لیسانس نداریم، این زندگی حق ما نبود…».

به راستی «حق مردم» نیست که بعد از تحمل جنگ، بمباران و استرس شبانه‌روزی، دارو را سه برابر گران‌تر بخرند و نگران نایاب شدن آن باشند یا به خاطر گرانی، دوا و درمان را کنار بگذارند و زندگی‌شان، یک مرگ تدریجی باشد…

به گزارش اقتصادران، جانشین وزیر بهداشت گفت: افزایش قیمت دارو متاثر از نرخ ارز و تورم است.

به گزارش اقتصادران، کمیابی و نایابی و همچنین افزایش وحشتناک قیمت‌ها مشکلات بسیاری را برای بیماران به ارمغان می‌آورد. بیماران بسیاری در شرایط فعلی برای تأمین دارو با مشکلات و مصائب زیادی مواجه شده‌اند. از نبود دارو‌های با برند مناسب گرفته تا قیمت گزاف این دارو‌ها، همگی از جمله مواردی هستند که جان این بیماران را با خطرات جدی مواجه کرده است. بیماران با کمبود داروهای خود در داروخانه‌ها روبه‌رو هستند و از این وضعیت شکایت دارند.

خانواده‌های بسیاری از بیماران نیز از هزینه بالای داروها و تحت پوشش نبودن برخی از داروها شکایت دارند. این در حالی است که اکثر این خانواده‌ها از دهک‌های پایین جامعه هستند و درآمد آنچنانی ندارند و برخی از آنها با کمک خیریه‌های درمانی هزینه داروهای بیمار خود را تأمین می‌کنند. نایابی و کمبود داروهای بیماران متأثر از شرایط جنگی نیز به مشکلات ناتوانی در تأمین هزینه‌ها افزوده شده است و بیماران در داروخانه‌ها یکی پس از دیگری به امید یافتن دارو سرگردان هستند.

وجود بیماری نه تنها به لحاظ روانی بیماران و خانواده‌های آنها را دچار تنش و نگرانی می‌کند، بلکه به لحاظ اقتصادی نیز خانواده‌ها را با چالش‌های عمیقی مواجه می‌سازد. بیماران برای درمان خود مسیرهای درمانی بسیاری را سپری می‌کنند و گاهی بعضی بیماران نیز علیرغم انجام این مراحل درمانی نمی‌توانند بر بیماری غلبه کنند. تحت پوشش بیمه نبودن برخی داروهای بیماری‌های ریوی و غیردولتی بودن بعضی مراحل درمانی، در شرایط فعلی بیماران را با مشکلات درمانی زیادی مواجه می‌کند.

در خصوص تأمین و تولید دارو، از یک سو واردکننده‌های دارو از عدم تخصیص ارز برای تهیه دارو اعتراض دارند و از سوی دیگر تولیدکننده‌های دارو نیز از کمبود مواد اولیه ناراضی هستند. با این حال گویا زنجیره‌ای به وجود آمده که گریبان بیماران را گرفته است. تحت پوشش نبودن برخی داروها و سهمیه داروهای حیاتی برای بیماران، به دلیل عدم توانایی مالی داروخانه‌ها در بازپرداخت بدهی‌های خود به شرکت‌های توزیع‌کننده دارو، از مشکلاتی است که بیماران با آنها مواجه هستند.

خدمات درمانی و دارویی متفاوت است

یک بیمار که به دلیل شرایط بیماری به سختی می‌تواند صحبت کند با ناراحتی تمام گفت: متأسفانه خدمات درمانی و دارویی متفاوت است و این موضوع باعث گلایه‌مندی بیماران شده است. داروهای وارداتی تأثیرگذار بر روند درمان بیماری‌ها که عوارض بدحالی شدید را در بیمار ندارد، دارای تعهد بیمه‌ای نیستند. بسیاری از بیماران به دلیل ناآگاهی از نوع داروهای درمانی و شرایط مالی نامناسب، به اجبار برای درمان به سمت داروهای دارای تعهد بیمه‌ای که بیشتر آنها داخلی است، می‌روند.

وی افزود: برخی داروهای داخلی موجود تأثیرگذاری چندانی بر درمان مؤثر بیمار ندارد و بیماران را در فرایند درمان دچار برخی مشکلات جسمانی می‌کند. این داروها علاوه بر عوارضی که برای بیمار به همراه دارند، در برخی مواقع با کمبود روبرو هستند. صف‌های طولانی مدت بیماران در داورخانه‌ها برای ارائه نسخه‌ها و دریافت دارو، بیماران و خانواده‌های آنها را از پای درآورده است. در چنین شرایطی مسئولان تنها به تعهد بیمه‌ای اکتفا کرده‌اند و توجهی به دیگر مشکلات دارویی و درمانی ندارند.

هزینه‌های بسیار گزاف تجهیزات پزشکی درمانی

یک مرد که همسرش مبتلا به بیماری خاصی است، اظهار داشت: برای پیدا کردن داروهای همسرم از این داروخانه به آن داروخانه سرگردان هستم، هرچند می‌دانم تلاشی که می‌کنم، بی‌فایده است. داروهایی که برای همسرم نیاز دارم در بازار سیاه وجود دارد اما می‌ترسم آنها را تهیه کنم، هر چند توان تأمین قیمت‌های بالای آنها را هم ندارم. موضوع دیگری که بسیار آزاردهنده‌تر است، گرانی بیش از حد تجهیزات پزشکی درمانی است. متأسفانه این تجهیزات از قیمت‌های گزافی برخوردار هستند.

وی به گران بودن و قیمت‌های بسیار بالای تجهیزات پزشکی درمانی در بازار اشاره داشته و در این رابطه تصریح کرد: تأمین تجهیزات پزشکی درمانی برای خانواده‌های با وضع مالی متوسط و پایین‌تر بسیار دشوار است. تجهیزات پزشکی که در خانه به آنها نیاز است در بازار قیمت‌های بسیار گزافی دارند. در برخی موارد تجهیزات پزشکی و دستگاه‌هایی باید برای بعضی از بیماران خریداری شود که هر کدام از این دستگاه‌ها و تجهیزات نیز دارای قیمت‌های متعدد و بعضاً بسیار بالایی هستند.

کمبود داروها و مصائب خانواده‌های بیماران

مادر یک کودک مبتلا به نوعی بیماری خاص بیان داشت: برای خرید داروهای فرزندم با مشکلات بسیاری روبرو هستم. مسئولان یک روز به داروخانه‌ها سر بزنند و ببینند بیماران و خانواده‌های آنها چه مصائبی دارند. از یک سو دارو در داروخانه‌ها نیست و از سوی دیگر داروهای بازار سیاه، تقلبی، قاچاق و تاریخ مصرف گذشته هستند. پس بیماران چگونه داروهای خود را پیدا کنند؟! تاکنون ۲ بار تاریخ انجام فرایندهای درمانی فرزندم به دلیل کمبود دارو و در نوبت قرار گرفتن، به تعویق افتاد.

وی ادامه داد: برخی داروهای تجویزی پزشکان که درصد بهبود کودک را افزایش می‌دهد، بسیار گران‌قیمت بوده و از حمایت‌های بیمه‌ای برخوردار نیست. از سوی دیگر با آنکه می‌دانم مراحل درمانی فرزندم در مطب پزشک خصوصی با وضعیت بهتری انجام می‌شود، اما به دلیل هزینه بالای دستمزد پزشکان متخصص، امکان مراجعه به متخصص و مطب پزشک‌های خصوصی را ندارم. متأسفانه باید عنوان کرد درد سنگین هزینه‌های دارویی و درمانی، آزار دهنده‌تر از خود بیماری است.

مشکلات بیماران در دارو و درمان

یک بیمار بهبود یافته به مباحث درمان و دارو اشاره کرده و ابراز داشت: بیماران در فرایندهای دارویی و درمانی خود با مشکلاتی از قبیل هزینه‌های گزاف داروها و هزینه‌های بسیار سنگین دستگاه‌ها و تجهیزات پزشکی روبرو هستند. بیماران بسیاری بر اثر رعایت نشدن روند دقیق درمان و استفاده نکردن از داروهای مناسب جان خود را از دست می‌دهند. بسیاری از بیماری‌های موجود قابل درمان هستند، به شرط آنکه این بیماران در فضایی مناسب و با داروهای مؤثرتری اقدام به درمان کنند.

وی اضافه کرد: چنانچه بیماران در فرایند درمان با مشکلاتی روبرو شوند و نسبت به هزینه‌های درمانی خود مدام دچار استرس ناشی از این وضعیت باشند، توان زیادی در برابر درمان نخواهد داشت. این مسئله موجب ضعف آنها و پایین آمدن درصد بهبودی بیماران می‌شود. بسیاری از پزشکان و داروخانه‌ها به دلیل بدعهدی شرکت‌های بیمه‌گر در بازپرداخت هزینه‌های دارویی و درمانی، قراردادهای خود را فسخ کرده و بیمار به ناچار برای درمان اقدام به پرداخت آزاد مبلغ دارو و درمان می‌کند.

با توجه به شرایط جنگی موجود قیمت داروها افزایش پیدا کرده است

عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس که به عنوان نماینده مردم اراک، کمیجان و خنداب در خانه ملت حضور دارد، در این رابطه گفت: موضوع مهمی که وجود دارد گران شدن قیمت داروها است که در هفته‌های اخیر افزایش قیمت بسیاری داشته است. در برنامه هفتم توسعه باید پرداختی در حوزه دارو از جیب بیماران کاهش پیدا کند، اما با توجه به شرایط جنگی موجود حاکم بر کشور، قیمت داورها افزایش پیدا کرده است و بر این اساس شاید نتوان در این حوزه اقدامات خاصی را انجام داد.

سید محمد جمالیان در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، افزود: در این رابطه پوشش شرکت‌های بیمه‌ای باید این مسئله را جبران کند تا فشار افزایش قیمت دارو به بیماران وارد نشود. مسئله‌ای که وجود دارد این است که شرکت‌های بیمه‌گر با تأخیر بسیار پوشش بیمه‌ای خود را افزایش می‌دهند. با رایزنی‌های که با برخی شرکت‌های بیمه‌گر از جمله بیمه سلامت انجام شده است، به این نتیجه رسیدیم که تلاش شود پیش از آنکه پوشش‌های بیمه‌ای اعمال گردد از افزایش قیمت‌های داروها جلوگیری شود.

وی ادامه داد: این موضوع از سوی سازمان غذا و دارو نیز با جدیت پیگیری شده است. با وجود اینکه شرکت‌های بیمه‌گر پوشش‌های بیمه‌ای خود را افزایش خواهند داد، باز هم پرداختی از جیب مردم در حوزه دارو افزایش پیدا خواهد کرد و کمابیش بر روی مردم فشار وارد می‌شود. باید در نظر داشت با توجه به اینکه بیمه‌ها بخشی از پوشش بیمه‌ای را انجام می‌دهند، این فشار خیلی کمتر است. در این راستا تمام تلاش خود را بکار خواهیم گرفت که بیماران در تهیه دارو با کمترین مشکل روبرو باشند.

حمله به کارخانه‌های داروسازی کشور در جنگ رمضان

عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس که به عنوان نماینده مردم اراک، کمیجان و خنداب در خانه ملت حضور دارد، اظهار داشت: متأسفانه در جنگ رمضان تعدادی از کارخانه‌های داروسازی کشور مورد حمله قرار گرفتند. تا پیش از جنگ بسیاری از داروها در داخل کشور تولید می‌شد، اما اکنون باید این داروها را از خارج کشور تهیه کرد. مواد اولیه برخی از داروهای ساخت داخل نیز از خارج کشور تأمین می‌شد، اما اکنون وارد کشور نمی‌شود. چنین اتفاقاتی سبب افزایش قیمت داروها شده است.

جمالیان تصریح کرد: دولت و وزارت بهداشت به شدت در حال پیگیری واردات مواد اولیه داروهای ساخت داخل و همچنین داروهای وارداتی هستند. از سوی دیگر تمامی تلاش‌ها بکار گرفته شده تا فرایند بازسازی کارخانه‌های تولیدی دارو در داخل کشور اجرایی شود. امیدواریم هرچه سریعتر این فرایندها اجرایی شود و چرخه تأمین و تولید دارو در کشور مجدداً به حرکت درآید تا بتوان قیمت‌ها در حوزه دارو را کنترل کرد و به ثبات نسبی رساند و در نهایت شاهد کاهش قیمت‌ها در این بخش باشیم.

وی بیان داشت: موضوع ذخایر استراتژیک کشور برای داروهای عمومی نیز در دست پیگیری قرار دارد. از سوی دیگر اعمال پوشش بیمه‌های تکمیلی به ویژه برای بازنشستگان را پیگیری کردیم. در این راستا قول گرفتیم که در سال جاری برای بازنشستگان کشوری پوشش بیمه‌ای تکمیلی اجرایی شود تا این قشر نیز در حوزه دارو و در حوزه درمان با مشکلات خاصی روبرو نشوند. به خصوص اینکه بازنشسته‌ها اکثراً بیماری‌های مزمنی مانند قند و فشار خون دارند و تأمین دارو برای آنها حیاتی است.