برچسب: احمد زیدآبادی

کشور ما اسیر جنگی شده بود که عاقبتش قابل پیش‌بینی نبود.  در ده روز نخست از شدت بی‌تابی و اندوه و ناراحتی عملاً زمین‌گیر شده بودم. تمام‌وقت در رختخواب به سر می‌بردم و خود را به خواب می‌زدم تا از فکر کردن خلاصی یابم.

ورد زبانم فقط این بود: “رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَیْنَا إِصْرًا کَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَهَ لَنَا بِه” (پروردگارا! از آن بارهای گرانی که بر دوش پیشینیان ما گذاشتی بر دوش ما مگذار! پروردگارا! باری که تاب تحمل آن را نداریم بر ما تحمیل مکن‌!)

به نظرم می‌آمد فقط افراد اندکی عمق فاجعه را در می‌یابند و مابقی درک روشنی از ماجرا ندارند. هر موشکی که خاک ایران را زخمی می‌کرد و به سرمایه‌ای آسیب می‌زد، انگار خاری در قلبم فرو می‌رفت.

در مسیر جنگل هیرکانی به سمت جلگهٔ بسطام، گویی شیخ بوالحسن خرقانی وقتی آن همه مرا محزون و ماتم‌زده دید، نشانه‌های امید را به یادم آورد!

باری، به یاد سخنی از زنده‌یاد استاد باستانی پاریزی افتادم که می‌گفت کار این مُلک گاه به مویی می‌کشد، اما آن مو پاره نمی‌شود و خداوند را هزاران بار شکر که دیشب همین شد و من اکنون احساس زندگی می‌کنم.

ما هر نوع قضاوت منفی که نسبت به کارگزاران نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی داشته باشیم و هر ناملایمتی که از برخی آنان کشیده باشیم کتمان نمی‌توان کرد که در این جنگ طاقت‌فرسا، بی‌باک و نترس و کارآمد ظاهر شدند و به رغم بارش بی‌امان موشک و بمب بر سر کشور و سایهٔ تهدید دائمی ترور بر سرشان، خود را نباختند و در کنار وارد کردن ضربات متقابل به نیروهای متجاوز، عموم مایحتاج مردم از جمله بنزین فراوان و ارزان را تأمین کردند به طوری که مردم شهرهای دور از موشک‌باران اصلاً جنگ را حس نکردند!

از این مهمتر، مقهور خشم و فشار پاره‌ای هواداران هیجان‌زده و تندخوی حکومت نشدند و راه پایان این جنگ هولناک را از راه دیپلماسی نبستند و در نهایت این شر را از سر کشور کم کردند.

بدون تردید این یک پیروزی سیاسی درخشان برای ایران است که نه فقط در تاریخ به ثبت می‌رسد بلکهٔ چشم‌اندازی از امید و اعتماد به نفس برای روزهای آیندهٔ ما می‌گشاید.

کشور صدمات و خسارات انبوهی دیده و جراحات بسیاری برداشته است، اما این همه در سایهٔ احساس پیروزی، قابل جبران است چنانچه سررشتهٔ درایت و تدبیر گم نشود. ما ایرانی‌ها امروزمان چون دیروزمان نیست. همه چیز به دلیل این جنگ و نتیجهٔ آن، تغییر کرده است.

فقط در یک کلام بگویم که فرصت‌های زیادی در حال ظهور است. راه اصلاح امور کشور گشوده می‌شود و شیوهٔ براندازی به محاق می‌رود. منطقه نیز آرایش و ثبات عادلانه‌تری به خود می‌گیرد. در این باره سخن چندان زیاد است که اندازه ندارد.

به گزارش اقتصادران، احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود نوشت:  دونالد ترامپ از علاقه‌ی خود به «تصاحب» نفت ایران سخن گفته است!

از آنجا که ترامپ «هر چه را به ذهن معیوبش می‌رسد بلافاصله بر زبان شلخته‌اش جاری می‌کند» بنابراین باید پرسید؛ منظور دقیقش از این حرف چیست و چه نوع تصاحبی مد نظر اوست؟

اگر منظورش این است که می‌خواهد در موقعیتی از رابطه با تهران قرار گیرد که شرکت‌های نفتی آمریکا در منابع نفت ایران سرمایه‌گذاری کنند و یا با خرید نفت، بهای آن را تا آخرین سنت بپردازند، خب این که بخشی از همان پیشنهاد طرف ایرانی در مذاکرات ژنو بود، اما ترامپ نادان با نادیده گرفتن آن، این جنگ خبیثانه و بی‌رحمانه را علیه کشور ما آغاز کرد!

اما اگر منظورش این است که به منابع نفت ایرانی به نحوی، تسلط پیدا کند و در باره‌ی آن‌ها طبق اختیار خود تصمیم بگیرد که در این صورت به قول ماه‌طلعت:

«بچه‌ها سر تلّ بِزگی صد من براش در کردن! می‌تواند همه‌ی آن‌ها را یکجا برای خود تصاحب کند!»

به گزارش اقتصادران، احمد زیدآبادی در یادداشتی نوشت:  در مثَل است که فردی سیخی به پهلوی خود می‌زد و از درد فریاد می‌کشید. به او گفتند؛ این چه کاری است؟ گفت؛ نمی‌دانید وقتی که نمی‌زنم چه لذتی دارد!

خواستم این مثل را در مورد اظهارات اخیر سیدعباس عراقچی در مورد «برکت» بودن تحریم‌ها به کار گیرم اما دیدم که مصداق ندارد! چون او سیخ را به پهلوی خود نمی‌زند به پهلوی خلق‌الله می‌زند!

سخنان آقای عراقچی در واقع مرا به یاد «کاکو» در زندان اوین انداخت. کاکو در تصادف کامیونش با یک مینی‌بوس در جادۀ دماوند، چندین نفر را کشته و زخمی کرده بود. تا مشخص شدن سرنوشت زخمی‌ها و پرداخت دیه به آن‌ها، او را به زندان انداخته بودند.

روزی از کاکو داستان تصادف را پرسیدم. با خونسردی تمام گفت؛ هیچی! داشتم می‌رفتم که به یک مینی‌بوس پر از آدم برخورد کردم. هفت نفر از آن‌ها مردند و هشت نفر زخمی شدند! بعد با نوعی شادی هیجان‌آمیز ادامه داد؛ بعضی از آن‌ها همین‌طور روی زمین پَل پَل می‌زدند تا اینکه از نفس افتادند!

از این خونسردی و هیجانش به خشم آمدم و گفتم؛ این چه نوع حرف زدن در بارۀ جان مردم است؟ لبخند غلیظی به لب آورد و گفت: «اونها دیگه عمرشون سر اومده بود! من هم زیرشون نمی‌گرفتم یه جور دیگه می‌مردند! اینکه ناراحتی نداره!»