وزیر نفت در حاشیه نمایشگاه بینالمللی از اعداد و ارقام نجومی مربوط به واردات دو ماهه گازوییل جهت تامین خوراک نیروگاهها پرده برداشت. پاکنژاد گفت که ۶۰۰ میلیون دلار فرآورده گازوییل (حدود ۴۱ همت) برای تامین کسری سوخت نیروگاهها به دلیل جلوگیری از قطع شدن گاز منازل در اوج زمستان اختصاص یافته است. او اضافه کرد که «افتخار نمیکنم که این عدد را اعلام میکنم.» نکته مهمتر اینکه به گفته وزیر نفت بالغ بر ۷۰درصد این هزینه دود میشود. با این اوصاف بنا بر اظهارات وزیر نفت حداقل ۴۰۰ میلیون دلار (معادل ۲۷ هزارمیلیارد تومان) از این هزینه به جای تبدیل شدن به برق در نیروگاههای کشور، تبدیل به دود هوا و آلودگی شده است. لازم به ذکر است که این عدد نجومی فقط طی دو ماه هدر رفته است.
از حیث مقایسه میتوان گفت که نیاز بودجهای نوسازی مدارس در یک دوره یک ساله چیزی حدود یکسوم این مبلغ است. به عبارتی طی دو ماه بیش از سه سال بودجه مدرسهسازی کشور که میتوانست کمک به بالندگی فکری و فرهنگی کشور باشد، صرفا به خاطر کهنگی، فرسودگی، عدم ارتقای تکنولوژیکی و دلایل دیگر در نیروگاهها نه تنها هدر میرود بلکه به خاطر فیلتراسیون نامناسب تبدیل به آلودگی و معضلات دیگر در حوزه بهداشت محیطزیست و سلامت میشود. ارایه مقایسه با نهضت مدرسهسازی از این جهت صورت گرفت که رییسجمهور محترم اخیرا از هلدینگ خلیجفارس درخواست کرده برای جبران عقبماندگی در این حوزه، بودجه مسوولیت اجتماعی هلدینگ را به امر مدرسهسازی اختصاص دهد. ممکن است عدد مذکور اغراقآمیز به نظر برسد، چراکه بالاخره باید میزانی هدررفت را در صنعت نیروگاهی قبول کرد، ولی مساله اینجاست که اگر صرفهجویی و بهرهوری وسایل گازسوز خانگی تا ۱۵درصد و بهرهوری حداقل ۵درصدی اتفاق بیفتد، آنگاه هیچ نیازی به واردات این مقدار گازوییل برای هدر دادن در نیروگاهها وجود نخواهد داشت.
این دومینبار است که یک مقام دولتی هشدار جدی عدم بهرهوری نیروگاهها و کمبازده بودن آنها را میدهد. در جلسه سال گذشته سوال از وزیر نفت در مجلس شورای اسلامی نیز پاکنژاد به صراحت از کم بهرهور بودن نیروگاهها انتقاد کرد. با این حال همچنان بهرهوری پایین تجهیزات احتراقی صنایع، نیروگاهها و حتی خانگی و همچنین خودروها در موضوع بهینهسوز شدن و عدم همگام شدن با تکنولوژی روز، گریبان تولیدات انرژی کشور را گرفته است. این وضعیت در همه عرصههای تولید انرژی اعم از گاز، گازوییل و بنزین نه تنها موجب ناترازی شده، بلکه عملا حجم زیادی از بودجههایی را که میبایستی صرف امور عمرانی و زیرساختی و رفاهی عموم مردم شوند را همچون نهنگی سیریناپذیر بلعیده و موجب عقبماندگی طرحهای بزرگ کشور شدهاند.