شرايط بازار سرمايه مدتهاست در ركود و ضعف قرار دارد، پولهايي هم كه همچنان در بازار باقي ماندهاند براي مديريت ريسك به سمت صندوقها به ويژه صندوقهاي درآمد ثابت و صندوقهاي طلا حركت كردهاند. با محدوديت دامنه نوسان در مدت طولاني، مديريت ريسك فراتر از قبل براي سهامداران پر رنگ شده است.
پولهاي سرمايهگذار هم كه درگير سبدي متنوع از سهام بنيادي هستند، در اين سطح قيمتي نمادها، نه توانايي فروش دارند و نه خريد لذا بلاتكليفي شرايط سهامداري و سرمايهگذاري را دشوار كرده است. از طرفي بازار كارايي ندارد و سهامدار امنيت و اعتماد خود را از دست داده است. در اين ميان اتفاقاتي چون تغيير رييسجمهور كشور و كابينه دولت و به تازگي تغيير رييس سازمان بورس، اميد كوچكي جهت بهبود بازار سرمايه و تصميمات اثربخش، به سهامداران وارد كرده است كه البته اين اميد هم از نوع انتظار است. عدم پيشبينيپذير بودن اقتصاد و نااميدي به بهبود شرايط اقتصادي كشور به قهر سهامداران با بازار سرمايه، منجر شده است. با تمام اين بحرانها، شاخص بورس مدتهاست عقبتر از رشد تورم در جا ميزند و اميد اينجاست كه شايد به دليل اين ناهمگامي، به زودي توجه به سمت بورس اوراق بهادار جلب شود. نكات مثبتي در اين ميان از اهداف علمياتي دولت جديد به چشم ميخورد كه نمونه آن نزديك شدن دلار نيما به آزاد است كه ميتواند اميدبخش باشد. بايد استراتژي نجاتبخش دولت و مديران و متوليان جديد، آرامآرام نسبت به وضعيت بازار سرمايه مشخص شود و بايد ديد باتوجه به وعدههايي كه از پيش درخصوص بهبود بورس دادهاند آيا ميتوانند شش ماهه دوم ۱۴۰۳، توجه ويژهاي به بورس اوراق بهادار داشته باشند!
در ضمن مشكل اساسي در بطن بورس اوراق بهادار، از كارافتادگي، ضعف و افت سود عملياتي شركتهاي فعال در بازار سرمايه به خصوص توليديها بوده كه درگير ريسكهاي سيستماتيك و بحرانهاي اقتصادي شدهاند و اولين قدم از سمت مديران و متوليان رسيدگي به اين صنايع در جهت بهبود سودها، گسترش طرح توسعهها و بهرهوري اين شركتها با هدف تمايل سرمايهگذار به سرمايهگذاري در سهام اين شركتها و آشتي با بازار سرمايه است.
