به گزارش اقتصادران، ثبتنام دانشآموزان در مدارس دولتی یا غیرانتفاعی، موضوعی است که از همان روزهای نخست که زمزمههای جنگ در گوش بسیاری از ایرانیها پیچید، به دغدغهای فرسایشی تبدیل شد. درست پس از شلیک اولین موشکها در اسفندماه، بسیاری از پدر و مادرها با این پرسش روبرو شدند که آیا باید همچنان به پرداخت هزینههای سنگین مدارس غیرانتفاعی تن دهند یا اینکه در این شرایط جنگی، به آموزش مجازی مدارس دولتی قناعت کنند.
اگرچه بسیاری از خانوادهها پس از سبک و سنگین کردنهای بسیار، به یک گزینه واحد رسیدند، اما هنوز هم والدینی هستند که در دقیقه ۹۰ مهلت ثبتنام مدارس، همچنان در میان این دو راهی سرگردانند.
«فاطمه»، مادر دختری است که شش سالش تمام شده و طبق قوانین آموزشوپرورش باید روپوش کلاس اول را به تن کند، اما او به دلیل هراس از شرایط موجود، ترجیح داد دخترش را با یک سال تأخیر ثبتنام کند. او در توضیح این تصمیم دشوار میگوید: «بر اساس قوانین آموزشوپرورش، دخترم باید امسال به کلاس اول برود، اما به خاطر شرایط جنگ و بلاتکلیفی درباره اینکه فرزندم را در چه مدرسهای ثبتنام کنم، ترجیح دادم امسال این کار را انجام ندهم».
البته این تصمیم با سرزنش اطرافیان نیز همراه بوده است؛ او میگوید: «خیلیها به من میگویند این کار را نکن، عدهای هم به من حق میدهند؛ اما در نهایت تصمیم گرفتم دخترم را با یک سال تأخیر به مدرسه بفرستم تا مطمئن شوم جنگی در کار نیست». این تنها روایت فاطمه نیست و این روزها برخی از والدین برای فرزندان کلاساولی خود، چنین نسخهای را پیچیدهاند.
چرتکهاندازی میان غیرانتفاعی و دولتی
«مصطفی»، پدر یک دانشآموز کلاساولی است و از آنجایی که نمیداند جنگ ادامه خواهد داشت یا خیر، مدام میان مدارس دولتی و غیرانتفاعی در حال رفتوآمد است.
او درباره حالوهوای این روزهایش که مهلت ثبتنام رو به پایان است، میگوید: «هر روز من یا همسرم به مدرسهای سر میزنیم؛ از دولتی گرفته تا غیرانتفاعی. مدام در حال حسابوکتاب هستیم که مثلاً ۸۰ میلیون تومان پرداختن برای مدرسهای که شاید کلاسهایش همگی آنلاین شود، کار درستی است یا نه؟».
در میان تمام دلنگرانیهای والدین برای دانشآموزان کلاساولی، کم نیستند خانوادههایی که تصمیم به کوچ از مدارس غیرانتفاعی به دولتی گرفتهاند. «احمد»، پدر دانشآموزی است که کلاس سوم را پشت سر میگذارد؛ فرزند او از کلاس اول در مدرسه غیرانتفاعی درس میخوانده، اما حالا پدر تصمیم گرفته است به دلیل هزینههای بالای مدرسه در شرایط بلاتکلیفی جنگ، پسرش را در مدرسه دولتی ثبتنام کند.
به گفته این پدر «برای سال تحصیلی گذشته ۸۰ میلیون تومان هزینه کردم و حالا اگر بخواهم پسرم در همان مدرسه درس بخواند، باید ۱۲۰ میلیون تومان بپردازم؛ این در حالی است که سال گذشته کلاسها کاملاً آنلاین بود و این هزینه، اضافی است. اکنون به دنبال یک مدرسه دولتی یا هیئتامنایی هستم که ارزان باشد تا اگر جنگ شد، پول بیدلیل پرداخت نکرده باشم».
آب پاکی آموزشوپرورش بر دستان والدین
هزینه مدارس غیرانتفاعی در شرایط جنگ، به چالش میان والدین و مدارس تبدیل شده است. در فضایی که والدین معتقدند در صورت برگزاری کلاسهای آنلاین، هزینه مدارس غیرانتفاعی باید کاهش یابد، رئیس سازمان مدارس و مراکز غیردولتی نظر دیگری دارد.
«احمد محمودزاده»، معاون وزیر آموزشوپرورش، در فروردینماه در این رابطه تأکید کرد: «شهریه مدارس غیردولتی بر اساس آیتمهایی چون اجاره فضا، امکانات و تجهیزات موجود در مدرسه و کیفیت آموزشها تعیین میشود که برای هر مدرسه رقم مجزایی بوده و در سال جاری به خانوادهها اعلام شده است». او در پاسخ به تغییر شرایط جنگی افزود: «در این شرایط هزینهها حتی بیشتر هم شده است؛ چرا که معلم در کنار آموزش تئوری، باید تولید محتوا نیز انجام میداد. از سوی دیگر، برخی مدارس برای پلتفرمهای آموزشی هزینههای زیادی متحمل شدند».
به گفته او، در بخش شهریه و فوقبرنامه، مدارس در حال ارائه آموزش هستند و درخواست از خانوادهها این است که همراهی کنند. همچنین از مؤسسان مدارس غیردولتی نیز خواسته شده بر اساس قرارداد با معلمان و والدین فعالیت کنند؛ یعنی برنامه آموزشی و فوقبرنامههای وعده داده شده را عملی کنند و حقوق معلمان را نیز بر همان اساس پرداخت کنند.
آنچه از اظهارات والدین و مسئولان برمیآید، شکافی عمیق میان واقعیتهای اقتصادی خانوادهها و ضرورتهای مالی سیستم آموزشی است. والدین در شرایطی که آینده مبهم است، اولویت را بر امنیت و کاهش هزینههای غیرضروری میگذارند، در حالی که نظام آموزشی سعی دارد با تکیه بر چارچوبهای قراردادی، از تداوم کیفیت آموزشی دفاع کند.
