نایب رییس میگوید نماینده همتراز وزیر است اما حقوق او نصف وزیر نیست. چه دغدغهای! عجبا! دغدغۀ مردم خرید گوشت قرمز و پرداخت کرایۀ خانه است و دغدغه این جناب حقوق نمایندگان است. کثیری از مردم کاسه چه کنم چه کنم در دست دارند و شما نگرانی که حقوق نماینده کمتر از وزیر است؟ البته حق هم دارید. چون دیگر نسبتی با اکثریت مردم ندارید و شاهدی آورده اید بر همان سخن رییس جمهوری پیشین که علاقه ای به او ندارید: هر چه بار، بر گُردۀ اکثریت/ هر چه امتیاز از آنِ اقلیت…
احتمالا گفته میشود هزینه نماینده بالاست و دفتر و منشی و کارمند دارد و به سفر میرود و قس علی هذا. این هم استدلال ناموجهی است:
اولا: مگرمدعی نیستید الگوی شما سید حسن مدرس است و مگر روز قتل او را به عنوان روز مجلس نام نگذاشتهاید؟چرا در این فقره از او تبعیت نمیکنید؟مدرس مگر حقوق نمایندگی دریافت میکرد؟
ثالثا: مجلس اول کارآمدتر بود که اختیار حل و فصل مشکل گروگانها را داشت و رییس آن نماینده امام در شورای عالی دفاع بود و اولین رییس جمهور را برکنار کرد یا این مجلس که در محاصره انواع شوراهای عالی است؟ تازه نگاه کنید چه کسانی نماینده آن بودند. چمران که شهید شد دیدند دست به حقوق خود نزده و از جای دیگر دریافتی داشته و کافی دانسته. آنها مگر امتیاز فوق العاده و دفتر و دستک جدا داشتند؟
جدای اینها چه گلی بر سر ما زدهاید که طلب حقوق بیشتر میکنید؟ اصلا یک سال مجلس را تعطیل کنید. چه اتفاقی میافتد؟ تصور کنیم با توجه به شرایط جنگی رییس جمهور اختیارات ویژه بگیرد و مجلس و شوراهای عالی مدتی دخالت نکنند. در کدام حالت کارها به سامانتر است؟
آقای نایب رییس! به تعبیر مولانا: از قیاست خنده آمد خلق را! البته اگر با تصمیمات و مصوبات مجلسی که اکثریت خلقالله را نمایندگی نمیکند و اعضا (نمایندگان) آن بین ۶ تا ۱۰ درصد آرای واجدان شرایط را کسب کرده اند دل و دماغ خندیدن برای مردم گرفتار در هزارتوی معیشت و نومیدی از آینده باقی مانده باشد!
