برچسب: صادرات گاز

  • آینده سیاه در انتظار انرژی ایران؟ / نوشادی: پولی برای توسعه گاز در میادین مشترک نداریم!

    آینده سیاه در انتظار انرژی ایران؟ / نوشادی: پولی برای توسعه گاز در میادین مشترک نداریم!

    به گزارش اقتصادران، رضا نوشادی درباره آینده تجارت گازی ایران باتوجه به تحولات منطقه‌ای  در این حوزه اظهار داشت: بازار گاز بازاری رو به رشد است به طوری که اکنون مصرف اتحادیه اروپا افزایش پیدا کرده و ذخایر گازی اروپا بعنوان مارکتی که به طور غیرمستقیم روی تولید و تجارت گازی ایران تاثیرگذار است؛ امسال نسبت به مدت زمان قبلی خود کاهش یافته است، ضمن اینکه گاز سوخت پاکی است بنابراین مصرف آن همواره رو به تزاید است.

    بازار پرکشش گاز

    وی افزود: مصارف گازی کشورهای همسایه مثل ترکیه و عراق  هم رو به افزایش است حتی تمایل کویت به توسعه میدان آرش و یا سرمایه‌گذاری دیگر کشورها در میادین گازی هم سیگنال‌هایی مبنی بر افزایش مصرف ارسال می‌کند. بنابراین طبیعتا مصرف گاز هم رو به افزایش است نتیجه اینکه در کوتاه‌مدت، میان‌مدت و طولانی‌مدت بازار گاز برخلاف بقیه سوخت‌های فسیلی جزء کالاهای پرکشش است.

    استراتژی اعمالی ایران در حوزه گاز

    مدیر عامل پیشین شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران با بیان اینکه  ایران تصمیم گرفته در بازار بین‌المللی افول و غروب داشته باشد، گفت:  این غیبت جزء استراتژی اعلامی نیست؛ یک استراتژی اعمالی است، وقتی ما حتی در تابستان هم برای مصارف داخلی  ناترازی گازی داریم و عملا و پروژه‌های حفظ و نگهداشت سقف تولید نیز با توقف مواجه هستند؛ آینده‌ای برای تجارت گازی پیش‌بینی نمی‌شود.

    فشارافزایی در محاق

    وی با بیان اینکه ادامه این روند یک آینده سیاه را در حوزه انرژی برای ما ترسیم می‌کند و اکنون در لبه این آینده سیاه قرار گرفته‌ایم، تصریح کرد: به طوری که سه رئیس‌جمهور پروژه فشارافزایی پارس‌جنوبی (روحانی برای فاز ۱۱، رئیسی همه فازها و پزشکیان نیز همه فازها)  را امضا می‌کنند اما کلنگ هم زمین نخورده و آنچه نیز امضا شده اصلا قرارداد نیست و این یعنی اتفاقی نمی‌افتد، ما در عرصه‌ای که کاری نمی‌کنیم و بذری نمی‌کاریم نباید انتظار برداشت محصول داشته باشیم.

    بن‌بست افزایش تولید

    نوشادی گفت: تحرکات حوزه گازی در کشور ما به این بسنده شده که چند چاه وارد مدار شوند و این برای کشوری که حدود ۹۰۰ میلیون متر مکعب پتانسیل تولید گاز دارد، افزایش تولید محسوب نمی‌شود و نباید به عنوان راهبرد صنعت گاز کشور تلقی شود.

    تقاضا افزایش دارد

    وی با بیان اینکه ما نه در حوزه بهینه‌سازی مصرف و نه در حوزه تولید و صادرات فروغی نداریم، تاکید کرد: برای جذب بازار باید مخلوطی از اقتصاد و سیاست را با هم داشته باشیم به لحاظ اقتصادی ما امکان صادرات داریم، مثلا ۵۰ درصد گاز عراق وارداتی است و تقاضای بیش از این هم دارد. ترکیه نیز  بیش از آنچه درفت می‌کند؛  تقاضا دارد، ما گازی نداریم که صادر کنیم، بنابراین مارکت وجود دارد. پاکستان حاضر است ال‌ان‌جی گران را وارد کند اما گاز ارزان ایران را نخرد زیرا به لحاظ سیاست بین‌الملل دچار محدودیت است.

    محدودیت امریکا برای گاز ایران

    مدیر عامل پیشین شرکت مهندسی و توسعه گاز ایران ادامه داد: اکنون واردات گاز عراق از ایران با محدودیت اوفک امریکا مواجه شده بنابراین دلیل سیاسی در صادرات گاز بسیار تاثیرگذار است، یا اینکه می‌بینیم ترکیه معافیت می‌گیرد که بتواند برای مدت کوتاهی از ایران واردات داشته باشد، اکنون ترکمنستان اجازه ندارد به ما گاز بدهد ولو برای سواپ به کشورهای عراق و ترکیه؛ یعنی خودشان با ترکمنستان توافق می‌کنند که گاز را از این کشور بخرند و فقط از ایران عبور کند یعنی اجازه ندارند که با ایران واردات قرارداد شوند، بعبارت دیگر روز به روز امریکا این حلقه را تنگ‌تر می‌کند و لحظه به لحظه به لحاظ سیاسی شرایط سخت‌تر می‌شود.

    وی خاطرنشان کرد: به لحاظ دلایل سیاسی افق روشن نیست، امریکا افق تاریکی را طراحی و اجرا می‌کند و روز به روز این محدودیت‌ها را سخت‌تر می‌کند، تقاضا وجود دارد اما اگر بتوانیم میدان را توسعه داده و مصرف را نیز بهینه‌سازی کنیم همچنان امکان صادرات گاز وجود ندارد.

    نوشادی بیان کرد: ما اصولا اقدامی نمی‌کنیم که بگوییم چشم‌انداز صادرات گاز ایران مثبت است یا منفی. مثلا چند سال است که بر سر میدان آرش بحث است و یا بیش از ۱۰ سال است که موضوع میدان فرزاد مطرح است اما اقدام فراگیر در مورد این میادین نداشته‌ایم.

    پولی برای توسعه نداریم

    وی با بیان اینکه پولی برای توسعه نداریم و افق روشنی دیده نمی‌شود، افزود: برای طرحی که در یک فاز ۴ تا ۵ میلیارد دلار هزینه داشته و طی ۴ تا ۵ سال اجرایی می‌شود، باید در یک سال یک میلیارد دلار گردش مالی داشته باشیم، اما نداریم و اکنون توسعه گاز در میادین مشترک متوقف شده و در کمای عجیبی قرار دارد. دلیل هم مشخص است؛ هزینه  استخراج، تولید و توسعه هر متر مکعب گاز ۵ سنت (۷ تا ۸ هزار تومان) است، ما این گاز را با نرخ ۱۰۰ تا ۲۰۰ تومان در اختیار بخش خانگی قرار می‌دهیم، کدام بیزینس محصول را ارزان‌تر از قیمت تمام‌شده می‌فروشد؟ گاز در مخزن انفال است و باید در اختیار مردم قرار گیرد اما هزینه تولید باید دریافت شود.

  • گاز ایران از سبد انرژی عراق حذف شد / تکلیف بدهی عراق به‌ ایران چه می‌شود؟

    گاز ایران از سبد انرژی عراق حذف شد / تکلیف بدهی عراق به‌ ایران چه می‌شود؟

    به گزارش اقتصادران، صادرات گاز ایران به‌عراق که نخستین‌بار در سال‌۱۳۸۸ و در دولت دهم با وعده تبدیل‌شدن به‌یک اهرم راهبردی اقتصادی و سیاسی کلید خورد امروز پس‌از بیش‌از یک‌دهه سرمایه‌گذاری پرهزینه به‌نقطه‌ای رسیده که نه‌تنها منافع پایداری برای ایران نداشته بلکه با انباشت بدهی‌های میلیاردی، توقف صادرات و حذف تدریجی ایران از سبد انرژی عراق همراه شده؛ مسیری پرحاشیه که اکنون بار دیگر خبرساز شده است.

    ایده صادرات گاز ایران به‌عراق در اواخر دهه۸۰ و همزمان با دولت دهم مطرح شد؛ زمانی‌که بسیاری از کارشناسان انرژی پیشنهاد می‌دادند به‌جای احداث خطوط لوله پرهزینه گاز در داخل کشور به‌برق تبدیل و برق به‌عراق صادر شود. با این‌حال تصمیم به‌احداث خط لوله گرفته شد و پروژه در دولت‌های‌یازدهم‌ودوازدهم به‌مرحله اجرا و بهره‌برداری رسید. از همان‌ابتدا چالش‌هایی مانند هزینه‌های بالا، مشکلات امنیتی، تحریم‌های بانکی و شیوه‌های مبهم پرداخت این‌قرارداد را به‌یکی از پرمساله‌ترین پروژه‌های صادرات انرژی ایران تبدیل کرد؛ پروژه‌ای که در زمستان۱۴۰۴ با توقف کامل صادرات و بدهی انباشته بیش‌از ۱۲میلیارد دلار عراق وارد بحرانی تازه شده است.

    محمود خاقانی، کارشناس بین‌المللی انرژی در یادداشتی درهمین‌رابطه برای «جهان‌صنعت» نوشت: «‌در غیاب یک‌برنامه کلان انرژی درایران مردم ایران متحمل خسارات عمده در طول بیش‌از سه‌دهه‌اخیر شدند. طرح‌هایی در صنعت انرژی کشور مطرح، تصویب‌، سرمایه‌گذاری و اجرا شدند که برای منافع ملی ایران سودآور نبودند. یکی از اینگونه طرح‌ها در سال۱۳۸۸ دردولت‌دهم برای صادرات گاز ایران به‌عراق مطرح شد.

    کارشناسان بسیاری درصنعت نفت و درآن روزگار نظرشان منفی بود و معتقد بودند که اگر قرار است گاز ایران در عراق برای تولید برق استفاده شود خوب است به‌جای هزینه زیاد برای احداث خط لوله گاز با مشارکت عراقی‌ها(درآن‌زمان شرکت‌های ترکیه‌ای هم ابراز تمایل کرده بودند) گاز طبیعی درایران تبدیل به‌برق و برق به‌عراق و سایر بازارهای هدف صادر شود اما منافع تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران درآن زمان ایجاب می‌کرد که خط لوله احداث شود و می‌گفتند گاز و برق صادر می‌کنیم. درهرحال دولت دهم برای اجرای طرح احداث خط لوله اصرار کرد و کار شروع شد.

    هزینه بالا

    پایگاه اینترنتی نشریه پلاتس از بغداد درآن روزگار گزارش کرد که کابینه دولت عراق در بیانیه‌ای اعلام کرد که به‌وزارت نفت عراق اجازه امضای توافقنامه‌هایی برای اجرای پروژه ساخت دو خط لوله نفت و گاز با کشورهای همسایه را داد و بیان کرد که به‌وزارت نفت عراق اجازه داده یک‌توافقنامه میان وزارت نفت عراق و وزارت نفت ایران و وزارت نفت و منابع معدنی سوریه برای‌ ساخت یک‌خط لوله صادرات گازایران از مسیر عراق-سوریه-اروپا امضا شود ضمن آنکه این‌توافقنامه از تاریخ امضای آن قابل اجرا خواهد بود. درهرحال دردولت دهم طرح احداث خط لوله گاز به‌عراق توافق شده و بعد دردولت یازدهم و دوازدهم قرارداد‌ها امضا و احداث خطوط لوله تکمیل شد. نکته جالب اینکه در منطقه بصره ایران خط لوله گاز صادراتی احداث و شرکت مپنا(‌در آن زمان وزیر فعلی نیرو مدیرعامل مپنا بود) در عراق یک نیروگاه برق تاسیس کرد. دولت‌سیزدهم نتوانست بدهی‌های عراق بابت صادرات انرژی از ایران به‌عراق را وصول کند.

    این‌موضوع درقالب برنامه‌های پنج‌ساله قابل بررسی است:

    برنامه‌ششم‌توسعه ۱۴۰۰-۱۳۹۶: صادرات گاز به‌عراق در این‌دوره عملا آغاز شد. پروژه ارسال گاز به‌نیروگاه‌های بغداد در خرداد۱۳۹۶(ژوئن۲۰۱۷) به‌مرحله بهره‌برداری رسید. در همین برنامه قرارداد دوم برای صادرات گاز به‌منطقه بصره نیز عملیاتی شد.

    برنامه‌هفتم‌توسعه ۱۴۰۷-۱۴۰۳: در آغاز این‌برنامه قرارداد صادرات گاز به‌عراق برای یک‌دوره پنج‌ساله دیگر تمدید شد. این‌توافق در فروردین۱۴۰۳(مارس۲۰۲۴) میان مقامات انرژی دوکشور در بغداد به‌امضا رسید و تداوم صادرات را تا سال‌۱۴۰۸ تضمین کرد.

    میزان صادرات: طبق قرارداد جدید ایران روزانه تا ۵۰میلیون‌مترمکعب گاز به‌عراق صادر می‌کند.

    وضعیت فعلی۱۴۰۴(۲۰۲۵میلادی): باوجود قراردادهای موجود گزارش‌های آذرماه۱۴۰۴(‌دسامبر۲۰۲۵میلادی‌) حاکی از توقف موقت یا کاهش شدید صادرات گاز ایران به‌عراق به‌دلیل شرایط اضطراری و چالش‌های پرداختی است.

    توقف کامل صادرات گاز در دی۱۴۰۴: وزارت برق عراق رسما اعلام کرد که ایران تمامی صادرات گاز به‌این‌کشور را به‌دلیل «شرایط اضطراری» متوقف کرده است. این‌اقدام باعث خروج ۰۰۰/۴تا۵۰۰/۴مگاوات برق از شبکه سراسری عراق و بروز بحران انرژی در این‌کشور شده است.

    میزان بدهی انباشته: گزارش‌های اخیر حاکی از آن است که عراق همچنان بیش‌از حدود ۱۲‌میلیارد دلار بابت واردات گاز به‌ایران بدهکار است. این‌کشور برای عدم پرداخت بدهی محدودیت‌های بانکی و تحریم‌های آمریکا را مانع اصلی انتقال مستقیم پرداخت بدهی به‌ایران مطرح می‌کند.

    تغییر وضعیت پرداخت‌ها: دردولت‌سیزدهم درمقاطعی مقامات عراقی اعلام کرده بودند که مبالغ را به‌«صندوق امانی» در بانک تجارت عراق (TBI) واریز کردند اما به‌دلیل عدم اجازه برداشت ارزی توسط ایران این‌مبالغ از نظر تهران «وصول‌نشده» تلقی می‌شود.

    سیستم تهاتر: برای دورزدن بن‌بست مالی دوکشور دردولت‌سیزدهم سال۱۴۰۲(۲۰۲۳میلادی) سیستمی برای تهاتر گاز با نفت خام و نفت کوره(مازوت) عراق برقرار کردند اما باتوجه به‌غیرشفاف‌بودن این‌روش پرداخت که معلوم نشد مبالغ به‌جیب چه کسانی واریز شد‌، این‌روش نیز نتوانست تمامی پرداخت بدهی‌های انباشته عراق به‌ایران را پوشش دهد.

    درحال‌حاضر توقف صادرات گاز در زمستان جاری‌۱۴۰۴ علاوه بر مسائل مالی و نیاز داخلی ایران در فصل سرما اعلام شده است.

    عراق روزسه‌شنبه ‌دوم دی‌ماه۱۴۰۴ از تعلیق کامل واردات گاز طبیعی از ایران خبر داد؛ اقدامی که به‌گفته وزارت برق عراق‌ بلافاصله بین ۴۰۰۰تا۴۵۰۰مگاوات از شبکه برق ملی عراق حذف شد. به‌گزارش خبرگزاری‌ها در ظاهر این‌تصمیم گام نهایی در فرآیندی است که ازقبل درحال انجام بود. مقامات عراقی سال گذشته را صرف اعلام پیروزی بر واردات سوخت کرده و ابتدا واردات بنزین، گازوئیل و نفت سفید را متوقف کردند و درعین‌حال روایت گسترده‌تری از خودکفایی انرژی را مطرح کردند. گاز، قطعه باقی‌مانده‌(ازنظر سیاسی حساس‌ترین‌) بخش درتامین امنیت انرژی مورد نیاز عراق بود. واردات گاز از ایران تقریبا ۳۰تا۴۰‌درصد از نیازهای تولید برق عراق را پوشش می‌داد. البته این‌حجم‌ها به‌دلیل اختلافات مرتبط با پرداخت بدهی عراق به‌ایران‌، فشار تحریم‌های آمریکا و مشکلات ناترازی انرژی درایران موجب کاهش صادرات گاز ایران به‌عراق شده بود. برخی از صاحب‌نظران می‌گویند که این‌اعلامیه درچارچوب یک‌تغییر راهبردی(استراتژیک) بسیار بزرگ‌تر قرار می‌گیرد. پروژه‌های انرژی تحت حمایت و سرمایه‌گذاری شرکت‌های غربی سرانجام به‌تولید رسیدند. توسعه پنج‌میدان نفتی ۲۵‌میلیارد دلاری شرکت انگلیسی بریتیش پترولیوم در کرکوک اکنون فعال است و تاکید زیادی بر جمع‌آوری گازهای همراه دارد که درغیراین‌صورت سوزانده می‌شوند. پروژه گازی یک‌پارچه چندمیلیارد دلاری شرکت فرانسوی توتال انرژیز در جنوب عراق برای تغذیه مستقیم نیروگاه‌ها طراحی شده و ایران را به‌طور کامل از حلقه صادرات گاز به‌عراق خارج می‌کند. البته هیچ‌یک از این‌پروژه‌ها به‌این‌معنی نبوده که عراق مشکل ناترازی برق خود را حل کرده است. تقاضای تابستانی هنوز از ظرفیت نصب‌شده کشور فراتر می‌رود و جمع‌آوری گاز زمان می‌برد. با این‌حال بغداد می‌خواهد پیام مناسبی را به‌واشنگتن‌ و سرمایه‌گذاران ارسال و به‌تهران هم اعلام کند که گاز ایران دیگر بخشی از سبد انرژی عراق نیست.

    هنوز تکلیف پرداخت‌های بدهی عراق به‌ایران مشخص نشده است. کارشناسان اقتصاد انرژی معتقدند اگر به‌درستی بررسی شود ردپای نفوذی‌ها در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری اینگونه طرح‌ها که بیشترین آنها دردولت‌نهم‌ودهم شروع شده آشکار خواهد شد. این‌درحالی است که در دولت‌هفتم‌وهشتم بیشترین تلاش برای سرمایه‌گذاری و توسعه فاز‌های پارس‌جنوبی اختصاص یافت و در دولت‌نهم‌ودهم بدون توجه به ‌توان تولید گاز خطوط لوله مختلفی با هزینه‌های کلان نظیر خط لوله صادرات گاز به‌ پاکستان احداث شد که سرمایه‌گذاری کلانی از بیت المال هدر رفت اگرچه کاسبان تحریم و دورزنندگان تحریم سودهای کلانی نصیب خودشان کردند وهنوز سود می‌برند.»

     

  • صادرات گاز ایران به عراق به دلیل «شرایط اضطراری» متوقف شد!

    صادرات گاز ایران به عراق به دلیل «شرایط اضطراری» متوقف شد!

    به گزارش اقتصادران، وزارت برق عراق اعلام کرد که ایران با ارسال پیامی به وزارت برق عراق، بغداد را از توقف کامل صاردات گاز به این کشور به دلیل آنچه «شرایط اضطراری» خوانده شده، خبر داده است.

  • پایان قرارداد گازی ایران با ترکیه، آغاز فصل تازه‌ای از روابط انرژی در خاورمیانه / سرنوشت گاز ایران چه می شود؟

    پایان قرارداد گازی ایران با ترکیه، آغاز فصل تازه‌ای از روابط انرژی در خاورمیانه / سرنوشت گاز ایران چه می شود؟

    به گزارش اقتصادران، ایران که روزگاری دومین تامین‌کننده بزرگ گاز ترکیه بود، امروز سهم اندکی از بازار این کشور را در اختیار دارد. مهم‌ترین دلیل این کاهش را می‌توان افت فشار در میدان گازی پارس جنوبی دانست؛ میدانی که بیش از ۷۰ درصد گاز کشور از آن تامین می‌شود و اکنون به‌دلیل افت فشار و تاخیر در اجرای پروژه‌های فشارافزایی، با کاهش محسوس تولید روبه‌روست.

    از سوی دیگر، رشد مصرف داخلی گاز در ایران به دلیل افزایش جمعیت، توسعه صنایع انرژی‌بر و الگوی ناکارآمد مصرف، فشار مضاعفی بر شبکه گاز کشور وارد کرده است. همین ناترازی گاز که حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون مترمکعب است، ظرفیت صادراتی ایران را به‌شدت محدود کرده و آینده قراردادهای گازی، به‌ویژه با ترکیه، را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است. باید دید سرنوشت تجارت گازی ایران با ترکیه که در آستانه اتمام یک قرارداد گازی است، چه می‌شود؟

    سرنوشت تجارت گاز ایران و ترکیه در آستانه تغییر بزرگ

    ترکیه طی دهه گذشته تلاش کرده است تا وابستگی خود به واردات گاز از روسیه و ایران را کاهش دهد. کشف میدان بزرگ گازی «ساکاریا» در دریای سیاه، با ذخیره‌ای معادل ۷۱۰ میلیارد متر مکعب، نقطه عطفی در این مسیر بود. ترکیه قصد دارد تا تولید سالانه این میدان را تا سال ۲۰۲۸ به حدود ۱۵ میلیارد تا ۲۰ میلیارد متر مکعب برساند.

    در کنار این تحولات، ترکیه با سرمایه‌گذاری گسترده در زیرساخت‌های گاز طبیعی مایع یا همان ال.ان.جی و امضای قراردادهای گازی با کشورهایی چون قطر، الجزایر، نیجریه و ایالات متحده، مسیر تازه‌ای برای امنیت انرژی خود ترسیم کرده است. قرارداد ۱۰ ساله شرکت بوتاش با «اکسان‌موبیل» برای خرید سالانه ۲.۵ میلیون تن ال.ان.جی از آمریکا، تنها یکی از نشانه‌های این سیاست تنوع‌بخشی است.

    از این رو، ترکیه نه‌تنها در پی تامین پایدار گاز برای مصرف داخلی است، بلکه قصد دارد در آینده نزدیک، به مرکز تجاری گاز در منطقه تبدیل شود؛ جایی که گفته می‌شود گاز روسیه، ایران و آذربایجان در داخل کشور مصرف شده و در مقابل، گاز تولیدی و ال.ان.جی وارداتی دوباره به اروپا صادر شود.

    در همین راستا، قرارداد ۲۵ ساله صادرات گاز ایران به ترکیه نیز در سال ۲۰۲۶ به پایان می‌رسد؛ قراردادی که مسیر آن از خط لوله تبریز–آنکارا می‌گذرد و حدود ۲۵۷۷ کیلومتر طول دارد. ایران در طول این سال‌ها سالانه حدود ۹ میلیارد تا ۱۰ میلیارد متر مکعب گاز به ترکیه صادر کرده و درآمدی بین ۱.۵ میلیارد تا ۲.۵ میلیارد دلار از آن به‌دست آورده است.

    با این حال، مسیر این همکاری همواره بدون تنش نبوده است. ترکیه در سال‌های میانی قرارداد یعنی از سال ۲۰۰۴ به‌دلیل کاهش حجم صادرات و قیمت گاز، از ایران شکایت کرد و رای داوری بین‌المللی به محکومیت ایران و پرداخت جریمه دو میلیارد دلاری منجر شد. در زمستان‌های سرد نیز افت فشار شبکه داخلی ایران باعث قطع موقت صادرات شد، امری که به اعتماد ترکیه لطمه زد و امروز نیز در تصمیم‌گیری درباره تمدید قرارداد تاثیرگذار است.

    بیژن زنگنه، وزیر سابق نفت، در آبان سال ۱۳۹۵ عنوان کرد: «ترکیه درباره کاهش قیمت گاز یک شکایت ۲۵ درصدی مطرح کرده بودند که ۱۲٫۵ یا ۱۳ درصد آن پذیرفته شده و بحث‌های آن در جریان است که چطور این تخفیف را که باید برای زمان‌های قبل اعمال می‌شود پرداخت شود. این دو میلیارد دلار جریمه نیست بلکه کاهش قیمت است که باید برای سال‌های قبل اعمال شود؛ آنها درخواست بیشتری داشتند که داوری ۱۲٫۵ یا ۱۳ درصد آ‌ن را پذیرفته است.»

    با این که زنگنه این رقم را جریمه ندانست، اما پذیرفته شد که باید دو میلیارد دلار به ترکیه گاز یا پول نقد پرداخت شود.

    فشار آمریکا به قطع ارتباط کشورها با روسیه و ایران

    باید گفت در آستانه اتمام قرارداد گازی ایران با ترکیه، همچنان همکاری با ایران به‌لحاظ اقتصادی مقرون‌به‌صرفه‌تر است، اما تحریم‌های بین‌المللی و البته بازگشت تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران، ریسک بالایی برای ترکیه ایجاد کرده است تا در ارتباط خود با ایران بازنگری کند. در کنار بازگشت تحریم‌های سازمان ملل، فشارها به ترکیه برای کاهش ارتباط با ایران و روسیه، آینده روابط این کشور را دشوارتر کرده است.

    در نشست کاخ سفید در ۲۵ سپتامبر، دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه را تحت فشار قرار داد تا واردات انرژی از روسیه را کاهش دهد و به سمت منابع آمریکایی برود. از سوی دیگر، افزایش ظرفیت واردات ال.ان.جی ترکیه به ۵۸ میلیارد متر مکعب در سال، این کشور را در موقعیتی قرار داده که می‌تواند از منابع جایگزین استفاده کند و از این رو جایگزینی ایران و روسیه با قطر، آذربایجان و آمریکا امکان‌پذیر است.

    باید گفت اگر ایران بخواهد همچنان جایگاه خود را در بازار گاز ترکیه حفظ کند، باید پیشنهادهایی از جمله قیمت رقابتی‌تر و تضمین صادرات پایدار ارائه دهد. با این حال، ناترازی ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون متر مکعبی در تولید و مصرف گاز کشور، همراه با کاهش تولید پارس جنوبی، توان ایران را برای ارائه چنین تعهدی محدود می‌کند.

    بدون اجرای فوری پروژه‌های فشارافزایی در پارس جنوبی، نه‌تنها صادرات به ترکیه بلکه تامین پایدار گاز در داخل نیز با چالش روبه‌رو می‌شود. به بیان دیگر، در حالی که بازارهای انرژی منطقه یکی یکی از بین می‌رود، ایران به دلیل محدودیت زیرساختی و نبود اراده مسئولان، از تامین نیاز انرژی داخلی نیز ناتوان است. ایران امروز برای حفظ سهم خود در بازار منطقه‌ای، باید سرمایه‌گذاری در زیرساخت داخلی و دیپلماسی انرژی را سرعت ببخشد.

    بازیگران جدید در نظم گازی منطقه

    تحولات اخیر تنها به ایران و ترکیه محدود نمی‌شود. قطر، به‌عنوان بزرگ‌ترین صادرکننده ال.ان.جی جهان، با برنامه‌ریزی برای افزایش ظرفیت تولید خود از ۷۷ میلیون تن به بیش از ۱۴۰ میلیون تن تا سال ۲۰۳۰، به‌دنبال نقش پررنگ‌تری در بازار انرژی منطقه است. هم‌زمان پروژه اتصال بندر فاو عراق به ترکیه می‌تواند مسیر ترانزیت ال.ان.جی قطر را کوتاه‌تر و انتقال آن به اروپا را تسهیل کند.

    تحقق این پروژه‌ها نه‌تنها جایگاه ترانزیتی ترکیه را تقویت کرده، بلکه زمینه را برای شکل‌گیری روابطی تازه از هم‌پیمانان انرژی فراهم می‌کند. روابطی که در آن قطر، آمریکا و ترکیه در یک محور جدید همکاری می‌کنند و سهم ایران و روسیه در بازار منطقه‌ای ممکن است کاهش یابد.

    بازار انرژی جهان پس از جنگ اوکراین، وارد مرحله‌ای تازه شده است. اروپا برای رهایی از وابستگی به گاز روسیه، به واردات ال.ان.جی از آمریکا و خاورمیانه روی آورده و همین روند، فرصت‌های تازه‌ای را برای ترکیه به‌عنوان هاب انتقال انرژی ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، ترکیه در حال بازتعریف جایگاه خود میان شرق و غرب است تا از یک واردکننده صرف، به یک بازیگر راهبردی تبدیل با مدیریت گاز روسیه، ایران و قطر، به هاب انرژی منطقه تبدیل شود.

    پایان قرارداد گازی ایران و ترکیه در سال ۲۰۲۶ می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای از روابط انرژی در خاورمیانه باشد؛ فصلی که در آن نظم جدیدی از همکاری‌ها میان قطر، ترکیه و آمریکا در حال شکل‌گیری است و معادلات سنتی انرژی منطقه را دگرگون می‌شود.

    ایران اگر بخواهد در این نظم تازه جایی برای خود حفظ کند، باید انرژی را در قالب روابط ژئوپلیتیک فهم کند. باید گفت آینده بازار گاز نه فقط در قراردادها، بلکه در توانایی کشورها برای تطبیق با این نظم نوین یا بر هم زدن آن رقم می‌خورد.

  • شوک ترکیه به اقتصاد ایران / آخرین بازار بزرگ اروپایی ایران از دست می‌رود؟

    شوک ترکیه به اقتصاد ایران / آخرین بازار بزرگ اروپایی ایران از دست می‌رود؟

    به گزارش اقتصادران، در حالی‌که ترکیه در حال متنوع‌سازی منابع گازی خود و افزایش واردات گاز طبیعی مایع (LNG) از ایالات متحده است، جایگاه ایران به عنوان یکی از تأمین‌کنندگان سنتی انرژی این کشور در معرض تهدید قرار گرفته است. بر اساس گزارشی که خبرگزاری رویترز به تازگی منتشر کرده، ترکیه قصد دارد تا پایان سال ۲۰۲۸ (۱۴۰۷) بیش از نیمی از نیاز گازی خود را از طریق تولید داخلی و واردات LNG تأمین کند؛ تغییری که ممکن است آخرین بازار عمده اروپایی برای ایران و البته روسیه را کوچک‌تر کند.

    قرارداد ایران با ترکیه در آستانه اتمام

    ترکیه که تاکنون بخش مهمی از گاز مصرفی خود را از روسیه، ایران و آذربایجان دریافت می‌کرد، اکنون در مسیر کاهش وابستگی به این سه کشور قرار دارد. قرارداد بلندمدت واردات سالانه ۱۰ میلیارد مترمکعب گاز از ایران قرار است در میانه سال آینده منقضی شود.

    مذاکرات برای تمدید این قرارداد در حال انجام است و ترکیه پیشنهاد داده که خرید سالانه ۱۰ میلیارد مترمکعب گاز از ایران را تنها برای پنج سال دیگر ادامه دهد. کارشناسان تأکید می‌کنند که یک قرارداد کوتاه‌مدت، منافع راهبردی بلندمدت ایران را تأمین نخواهد کرد و به همین دلیل ضروری است که تهران برای یک توافق طولانی‌تر، دست‌کم ۲۵ ساله، پافشاری کند.

    بر اساس تحلیل‌ها، افزایش صادرات گاز ایران به ترکیه تا دو تا سه برابر میزان فعلی می‌تواند زمینه‌ساز یک همکاری سودمند برای هر دو طرف باشد. چراکه ترکیه نیز از سوی آمریکا برای کاهش واردات گاز از روسیه تحت فشار قرار دارد.

    نکته دیگر اینجاست که ترکیه نمی‌تواند به‌راحتی وابستگی بیش از ۵۰ درصدی خود به گاز روسیه و ایران را قطع کند و همین امر ایران را به یکی از شرکای کلیدی انرژی این کشور تبدیل کرده است.

    در حال حاضر، ایران سالانه بین ۹ تا ۱۰ میلیارد مترمکعب گاز به ترکیه صادر می‌کند که این کشور را پس از عراق به دومین بازار بزرگ گاز ایران تبدیل کرده است. با این حال، به‌روزرسانی زیرساخت‌های گازی، تحریم‌های آمریکا و افزایش قیمت گاز صادراتی ایران از چالش‌های جدی در مسیر تداوم این صادرات است.

    تلاش ترکیه برای تبدیل‌شدن به مرکز گازی منطقه

    تحلیلگران می‌گویند آنکارا با هدف افزایش انعطاف‌پذیری در تأمین انرژی و تبدیل شدن به مرکز گازی در منطقه، به دنبال قرارداد‌هایی کوتاه‌تر و متنوع‌تر است. ترکیه علاوه بر توسعه میادین گازی داخلی در دریای سیاه، ظرفیت واردات LNG خود را به ۵۸ میلیارد مترمکعب در سال رسانده و مجموعه‌ای از قرارداد‌های بلندمدت به ارزش ۴۳ میلیارد دلار با تأمین‌کنندگان آمریکایی امضا کرده است.

    در صورت تحقق این برنامه، ترکیه تا سال ۲۰۲۸ می‌تواند بیش از ۲۶ میلیارد مترمکعب گاز از طریق تولید داخلی و واردات LNG تأمین کند. این حجم، بیش از نیمی از تقاضای سالانه ۵۳ میلیارد مترمکعبی گاز ترکیه را پوشش می‌دهد و نیاز به واردات از طریق خطوط لوله را به حدود ۲۶ میلیارد مترمکعب کاهش می‌دهد؛ رقمی که به‌طور مستقیم بر بازار‌های صادراتی ایران و روسیه اثر خواهد گذاشت.

    لزوم بازنگری ایران در سیاست‌های صادراتی

    کارشناسان انرژی در تهران معتقدند تداوم روند کنونی بدون بازنگری در سیاست‌های صادراتی ایران می‌تواند به از دست رفتن یکی از معدود بازار‌های پایدار گاز کشور منجر شود. ایران در حال حاضر به دلیل کمبود سرمایه‌گذاری، تحریم‌های خارجی و محدودیت در توسعه زیرساخت‌های گازی، قادر به افزایش ظرفیت صادرات خود نیست. همچنین مشکلات فنی در خط لوله صادراتی ایران به ترکیه بار‌ها باعث قطع یا کاهش جریان گاز شده است.

    از سوی دیگر، ترکیه تلاش دارد با تبدیل شدن به مسیر ترانزیت گاز به اروپا، از تحولات ژئوپلیتیکی منطقه به نفع خود استفاده کند. در این مسیر، واردات LNG از آمریکا و سایر کشور‌ها به آنکارا قدرت چانه‌زنی بیشتری در برابر تأمین‌کنندگان سنتی از جمله ایران خواهد داد.

    در این میان، تحلیلگران در ایران تأکید می‌کنند که تهران باید در کنار حفظ روابط انرژی با ترکیه، به‌دنبال تنوع‌بخشی در بازار‌های صادراتی خود از طریق توسعه صادرات به کشور‌های همسایه، پروژه‌های گاز مایع (LNG) و افزایش بهره‌وری داخلی باشد.

    چه خواهد شد؟

    در نهایت، اگرچه ایران و ترکیه روابط دیرینه‌ای در حوزه انرژی دارند، اما تغییر موازنه در بازار گاز جهانی و فشار سیاسی واشنگتن برای کاهش همکاری‌های انرژی با تهران، نشان می‌دهد که حفظ جایگاه ایران در بازار ترکیه نیازمند دیپلماسی فعال، سرمایه‌گذاری در صنعت گاز و افزایش جذابیت اقتصادی قرارداد‌های صادراتی است.

    play/pausesound

  • ترکش‌های جنگ ۱۲ روزه به امنیت انرژی

    ترکش‌های جنگ ۱۲ روزه به امنیت انرژی

    به گزارش اقتصادران، همگرایی منطقه‌ای در تجارت انرژی تاکنون موفقیت‌های اندکی داشته است. در منطقه خلیج فارس، نمونه‌های همکاری محدودند و در شرق مدیترانه نیز تلاش‌ها برای یکپارچه‌سازی بازار گاز علی‌رغم ظرفیت بالا برای صادرات به اروپا پس از جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۲۲، سال‌هاست که متوقف شده‌اند.

    برای کشورهای منطقه منا که با کمبود گاز و برق مواجه‌اند، یکپارچگی با بازار جهانی گاز و توسعه سریع زیرساخت‌های انرژی تجدیدپذیر می‌تواند راه‌حلی باثبات‌تر از تلاش‌های ناکام برای ایجاد بازار منطقه‌ای گاز و برق باشد.

    هرچند واردات گاز طبیعی کشورها را در معرض نوسانات بازار جهانی قرار می‌دهد، اما آن‌ها را از وابستگی سیاسی و امنیتی به یک کشور خاص که ممکن است در مقاطعی صادرات خود را قطع کند، رها می‌سازد.

    این امر همچنین فرصتی برای آمریکا ایجاد کرده تا روابط خود با شرکای کلیدی منطقه‌ای مانند کویت، مصر و اکنون بحرین — که همگی واردکننده گاز مایع طبیعی هستند — را تقویت کند. صادرات گاز مایع آمریکا به خاورمیانه در سال ۲۰۲۴ بیش از ۳۰۰ درصد نسبت به سال پیش افزایش یافت و به‌نظر می‌رسد در سال جاری نیز رشد قابل توجهی داشته باشد.

    انرژی تجدیدپذیر: گزینه‌ای برای حاکمیت انرژی و کاهش وابستگی

    تقریبا تمام کشورهای منطقه ظرفیت بالقوه بالایی برای انرژی‌های تجدیدپذیر دارند. حمایت از پروژه‌های موجود یا ایجاد پروژه‌های جدید در این حوزه می‌تواند به کشورها کمک کند تا به سطحی از «حاکمیت انرژی» دست یابند که آن‌ها را از واردات همسایگان بی‌نیاز کرده و در برابر نوسانات بازار جهانی انرژی مقاوم‌تر کند.

    مصر در این زمینه پیشرفت‌های قابل توجهی داشته و مجموعه‌ای چشمگیر از پروژه‌های آتی انرژی تجدیدپذیر را در اختیار دارد، اما کشورهایی مانند عراق و کویت عقب‌تر مانده‌اند. دولت آمریکا باید در سیاست‌های اخیر خود بازنگری داشته باشد چراکه ادامه این رویکرد، فرصت همکاری این کشور با دولت‌ها و شرکت‌های منطقه را به رقبای راهبردی مانند چین واگذار خواهد کرد؛ کشوری که حتی توسعه‌دهندگان عقب‌مانده انرژی‌های پاک نیز اکنون برای کمک به آن روی آورده‌اند. عراق نمونه‌ای بارز از این وضعیت است؛ جایی که مخالفت دولت ترامپ با انرژی‌های تجدیدپذیر، احتمالا در اولویت کمک به کاهش وابستگی بغداد به واردات گاز ایران قرار نخواهد گرفت.

    222 ak9204

    ترکش‌های تهدیدهای بالقوه به امنیت انرژی

    درگیری دوازده روزه میان ایران و اسرائیل که از ژوئن گذشته آغاز شد، نگرانی‌ها درباره امنیت تولید و حمل‌ونقل انرژی از منطقه خلیج فارس را افزایش داد. اگرچه این جنگ در نهایت بدون ایجاد اختلال جدی در صادرات انرژی به پایان رسید، اما بار دیگر نشان داد که همچنان تهدیدهای بالقوه بزرگی متوجه زیرساخت‌های تولید انرژی در این منطقه هستند.

    با این حال، واکنش بازارها به این درگیری در مقایسه با سایر بحران‌های ژئوپلیتیکی بزرگ در سال‌های اخیر — مانند حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ و جهش قیمت نفت به بالای ۱۲۰ دلار به ازای هر بشکه — ملایم‌تر بود.

    تاثیر واقعی اما در درون منطقه منا احساس شد، آن هم در تجارت انرژی بین کشورهای منطقه، به‌ویژه در جریان تلاش‌ها برای کاهش ریسک در حوزه زیرساخت‌های انرژی. این مساله به‌ویژه در مصر و اردن به‌وضوح آشکار شد، جایی که تصمیم اسرائیل برای تعطیلی دو میدان بزرگ گاز دریایی‌اش، این دو کشور را از واردات حیاتی گاز خط لوله‌ای محروم ساخت.

    یکی از مهم‌ترین درس‌های جنگ ایران و اسرائیل در حوزه انرژی این است که درگیری‌های منطقه‌ای ممکن است برای امنیت انرژی جهانی در قیاس با عرضه برای کشورهای درون منطقه تهدیدی کم رنگ‌تر باشند. این موضوع با تهاجم اسرائیل به تأسیسات فرآوری گاز مرتبط با فاز ۱۴ میدان گازی پارس جنوبی ایران برجسته‌تر شد.

    اگرچه این میدان از مسیرهای اصلی صادرات نفت ایران محسوب نمی‌شود، اما حدود ۷۵ درصد از نیاز داخلی گاز ایران را تامین می‌کند و نقش حیاتی در تأمین انرژی این کشور دارد. همین موضوع باعث شد که در ابتدا تصور شود اسرائیل قصد دارد حملاتش به زیرساخت‌های انرژی ایران را شدت ببخشد. از بین رفتن بخش بزرگی از تولید گاز داخلی ایران نه تنها امنیت انرژی این کشور را به‌شدت متاثر می کرد، بلکه برای عراق نیز فاجعه‌بار بود؛ زیرا عراق در ماه‌های گرم تابستان به‌شدت به واردات گاز ایران برای تأمین نیاز برق خود وابسته است.

    درس‌های جنگ دوازه روزه برای پادشاهی‌ها

    .با این حال، تنش‌های انرژی در این جنگ منجر به حمله مستقیم به دارایی‌های اصلی تولید انرژی که بر بازار جهانی اثرگذار باشد، نشد. البته ایران در پاسخ، بزرگ‌ترین پالایشگاه اسرائیل را از مدار خارج کرد. با این حال، مهم‌ترین تاثیر این درگیری بر تجارت انرژی منطقه‌ای، تعطیلی دو میدان گازی لویاتان و کاریش اسرائیل بود که ۷۷ درصد از کل تولید گاز این کشور را تشکیل می‌دهند و در نتیجه آن، صادرات گاز متوقف شد.

    چنین تعطیلی‌هایی بی‌سابقه نیستند و از سال ۲۰۲۱ تاکنون چندین بار رخ داده‌اند، هرچند در مقیاس کوچک‌تر. در این مورد خاص، توقف تولید گاز به توقف هم‌زمان صادرات به مصر و اردن منجر شد؛ کشورهایی که وابستگی بالایی به گاز خط لوله‌ای اسرائیل دارند. این کشورها توانایی تامین گاز از بازار نقدی  گاز طبیعی را از طریق واحدهای شناور ذخیره‌سازی و گازسازی (FSRU) در اختیار دارند، اما این روش بسیار پرهزینه‌تر از دریافت گاز از طریق خط لوله است.

    با این وجود، دسترسی به بازار نقدی گاز طبیعی احتمالا تفاوت بین خاموشی گسترده و ادامه تامین برق را رقم زد؛ مساله‌ای که در بلندمدت، پرسش‌هایی جدی درباره میزان اثربخشی همگرایی منطقه‌ای بازارهای انرژی در مسیر تضمین امنیت انرژی ایجاد می‌کند؛ یا اینکه چنین وابستگی‌هایی کشورها را بیشتر در برابر قطعی‌های ناگهانی آسیب‌پذیر می‌سازد؟

  • صادرات گاز در خدمت رقیب؟! / حسینی: میلیاردها دلار هزینه لوله کشی گاز تا پاکستان شد اما هنوز خط معطل است

    صادرات گاز در خدمت رقیب؟! / حسینی: میلیاردها دلار هزینه لوله کشی گاز تا پاکستان شد اما هنوز خط معطل است

    به گزارش اقتصادران، سیدمهدی حسینی در ارزیابی ایجاد کریدور گازی ایران -هند-روسیه از مسیر دریای عمان اظهار داشت: از قدیم و قبل از اینکه ما پارس جنوبی و اساسا گازی داشته باشیم، پیشنهاد شده بود که گاز قطر را از خشکی وارد ایران کرده و به پاکستان و تا هند برستانیم و حق ترانزیت دریافت کنیم و پیشنهاد دیگر اینکه اگر قرار باشد گازی به پاکستان ارسال کنیم باید از میادین گازی ایران باشد، یک پیشنهاد  هم این بود که  در دریا و سواحل کم‌عمق‌تر خط لوله احداث و گاز قطر را به هند انتقال دهیم‌، بنده آن زمان به شرکت پیشنهاددهنده عنوان کردم که مطالعه کف دریا داشته باشند و اطلاعات را در اختیار ما قرار دهند و بعد ما نظر خود را اعلام می‌کنیم. آنها مطالعات لازم روی ساحل دریا  را انجام دادند و گفته شد که روی ساحل کم‌شیب ایران خط لوله  را انتقال دهند ولی ما رد کردیم.

    وی افزود: بعد از همه اینها  ما نیز دارنده ذخایر گاز شدیم و پروژه احداث خط لوله صلح مطرح  و برنامه این شد که خودمان گاز را به پاکستان ارسال و این کشور گاز را در اختیار هند قرار دهد که این پروژه اجرایی نشد، در زمان بی‌نظیر بوتو عنوان شد که ارتش پاکستان تصمیم می‌گیرد که گاز را به هند بدهیم یا خیر که البته ما نه گاز را به هند رساندیم و نه پاکستان این شانس را پیدا کرد که گاز ایران را به هند برساند؛ این در حالی است که براحتی می‌توانستیم به هاب گازی در جنوب شرقی کشور تبدیل شویم.

    مدیر پیشین امور بین‌الملل وزارت نفت گفت: ما میلیاردها دلار هزینه کردیم و خط لوله گاز را تا مرز پاکستان رساندیم اما همواره بر سر قیمت آن چالش داشتیم و این در حالی است که قیمت گاز در تمام دنیا قیمت منطقه‌ای است و مانند نفت نیست که بورس بین‌المللی  آن را قیمت‌گذاری و اعلام کنند،  نرخ گاز بستگی به اینکه در چه منطقه‌ای حتی نقطه‌ای به مصرف می‌رسد؛ تعیین می‌شود. مثلا اگر در امریکا ۴ دلار است وقتی به اروپا می‌رسد ۸ دلار در هر متر مکعب و یا در ژاپن ۱۴ دلار است، بنابراین قیمت‌ها متفاوت است، در منطقه خلیج فارس و هند و پاکستان گاز قیمت‌گذاری نشده است و  همچنان هر  پروژه صادرات گاز که ایران تعریف می‌کند ابتدا نرخ صادرات  به ترکیه مطرح می‌شود.

    وی تصریح کرد: زمانی که اربکان نخست وزیر ترکیه برای امضای قراردا گازی وارد ایران شد؛ دو کشور نرخ‌گذاری را نمی‌دانستند و ما گاز را به با نرخ خوبی به ترک‌ها فروختیم  که البته با آگاهی نبود و اکنون همچنان قیمت گاز را با نرخ گاز صادراتی به ترکیه مقایسه می‌کنند و نرخ پایین‌تر را در هر شرایطی و هر مسیری و  به هر کشوری ارزان‌فروشی  تلقی می‌کنند. نمونه آن دعوای قرارداد فروش گاز به کرسنت بوده است همین داستان در مورد صادرات گاز به هند و پاکستان نیز تکرار شد.

    حسینی ادامه داد: پاکستانی‌ها خواستار این بودند که نرخ گاز دریافتی از ایران به نفت کوره برابری کند که از نظر اقتصادی و بازاریابی درست هم بود، ما از آن زمان تاکنون باوجودی که خط لوله تا پاکستان را احداث کرده‌ایم اما همچنان خط معطل است و کسی نمی‌تواند روی گازی که قرار است به این کشور فرستاده شود قیمت‌گذاری کند.

    وی خاطرنشان کرد: صرفنظر از ناترازی‌هایی که این روزها داریم که البته مصنوعی و ناشی از تحریم و عدم مدیریت است؛ ما بزرگترین ذخایر گاز دنیا را داریم و اگر قرار است برای کشور و صادرات گاز برنامه‌ریزی کنیم.  این برنامه باید در راستای صادرات گاز خودمان باشد،  اگر قرار است  به کشورهایی مثل هند و پاکستان گاز صادر شود از ذخایر خودمان باشد نه اینکه مسیری برای صادرات گاز دیگر کشورها و رقبا باشیم، روسیه رقیب ما است و ما باید این را بدانیم،  برای رفع ناترازی می‌توانیم همانگونه که از ترکمنستان واردات داریم؛ گاز روسیه را نیز دریافت کنیم و خودمان به مناطق شمالی کشور بفرستیم  و ناترازی را از بین ببریم و از جنوب نیز گاز را به مشتریان خودمان صادر کنیم.

    مدیر پیشین امور بین‌الملل وزارت نفت تاکید کرد: به جای اینکه بازار گاز را در اختیار دیگر کشورها قرار دهیم باید مسیر هاب شدن گاز خودمان را هموار کنیم، قراردادهای گازی طولانی‌مدت هستند نباید این اشتباه را داشته باشیم که بازاری مانند  هند و  پاکستان را برای اینکه گاز روسیه را بفروشیم؛ از دست بدهیم و درواقع به هاب شدن روسیه کمک کنیم.

    وی یادآور شد:  ما باید بخشی از گاز روسیه را به نرخ گازی که از ترکمنستان دریافت می‌کنیم؛ بخریم و شمال را پوشش دهیم و مابه‌التفاوت را از جنوب به بازارهای خودمان صادر  و پول گاز را خرج برداشت و تولید گاز و برق کنیم.

  • زنگ خطر برای تهران / کمین آمریکا برای صادرات گاز به ترکیه و عقب زدن ایران

    زنگ خطر برای تهران / کمین آمریکا برای صادرات گاز به ترکیه و عقب زدن ایران

    به گزارش اقتصادران، در سراسر جهان، رقابت برسر منابع انرژی و انتخاب خریدار و فروشنده از سمت بازیگران مبدأ و مقصد منابع طبیعی امری کاملاً شفاف است. در منطقه غرب آسیا با توجه به فراوانی منابع انرژی، دولت‌ها کمتر به یکدیگر نیازمند می‌شوند و هر کدام به دنبال یافتن مشتری بهتر برای انرژی استخراج شده خود هستند. در همین راستا یکی از منابع ارزشمند انرژی، استخراج گاز طبیعی و انتقال آن به داخل و خارج از کشور میزبان است. فراوانی گاز طبیعی علاوه بر حضور در قاره آسیا و منطقه خاورمیانه (روسیه، جمهوری آذربایجان، ایران، قطر و ترکمنستان) در نیمه کره دیگر زمین یعنی در آمریکا استخراج می‌شود.

    ایالات متحده اگرچه به نسبت کشور‌های آسیایی دارای ذخایر گازی نیست، اما توانسته بزرگترین تولیدکننده گاز در جهان را به نام خود به ثبت برساند. استخراج و تولید فراوان، این توانایی را به مقامات آمریکایی عرضه کرده است تا آنان تنوع مشتریان خود را بالاتر ببرند. در همین رابطه ترکیه به عنوان یکی از کشور‌های واردکننده گاز مایع یا «ال‌ان‌جی» در سال گذشته با کاهش خرید گاز از ایران و روسیه، بازیگر دیگری همچون آمریکا را در سبد خرید منابع گازی در کشورش جای دهد. این موضوع سبب نگرانی دولتمردان ایرانی برای فروش گاز به همسایه غربی‌شان شده است. با توجه به اهمیت مسئله گفته شده در ادامه این یادداشت سعی خواهیم کرد به ابعاد واردات گازی ترکیه از آمریکا و همچنین تحلیل وضعیت کنونی ایران بپردازیم. در سال گذشته کاهش صادرات منابع گازی از ایران به ترکیه رقم ۳۹ درصدی را نشان می‌دهد. این میزان کاهش حاکی از پیدا شدن رقبای جدید برای ایران در حوزه فروش منابع گازی به ترکیه است.

    طی چند مرحله آمریکایی‌ها توانسته‌اند میزان صادرات گازی خود به ترکیه را افزایش دهند و درحال حاضر جایگاه دوم بعد از روسیه، در بازار ترکیه به دست آورند. این موضوع نشان‌دهنده مستحکم شدن رابطه ترکیه با کشور ناتویی در ورای مرز‌های سرزمین است. مقامات ترکیه به دنبال تنوع بخشیدن به کشور‌های واردکننده منابع گازی هستند و این موضوع اگر از سوی متحد ناتویی آنها پیگیری شود، اطمینان بیشتری برای فراهم کردن نیاز‌های آتی انرژی آنها حاصل می‌شود. مقامات ترکیه‌ای با این اقدام و اجازه ورود آمریکا یه سطح مبادلات تجاری، قدرت چانه‌زنی خود در مسائل منطقه‌ای با طرف ایرانی و روسی را افزایش می‌دهند. با حضور آمریکا در ترکیه در خصوص انتقال انرژی، تبادلات تجاری در منطقه در سطوح مختلف تغییر می‌کند. بدین صورت که ابتدا دلیل حضور واشنگتن منحصر به سود اقتصادی معنا پیدا می‌کند، اما در مفهوم گسترده‌تر نشان از تمایل مقامات آمریکایی برای تأثیرگذاری بیشتر در منطقه غرب آسیا است.

    در شرایط فعلی به هیچ عنوان به نفع آمریکا نیست تا با خروج از منطقه، جای خود را به دیگر بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی دهد. یکی از موضوعاتی که به صورت مکرر در ذهن دولتمردان ایرانی در خصوص ترکیه نوسان پیدا کرده است، نزدیک شدن به پایان یافتن قرارداد ۲۵ ساله صادرات گاز از ایران به ترکیه است. در سال آینده این قرارداد به پایان می‌رسد و برای ادامه یافتن مسیر گذشته نیازمند تمدید مجدد است.

    با این حال شرایط داخلی در ترکیه تاکنون پاسخ قطعی به انعقاد قرارداد جدید نشان نداده است. ترکیه در شرایط موجود مانند گذشته به دنبال تامین حداکثری گاز خود از ایران نیست. زیرا در وهله اول مقداری گاز از دریای سیاه به مرحله استخراج رسیده است و در وهله دوم تنوع بخشیدن به تعداد واردکنندگان منابع گازی را معتبرتر و سودمندتر می‌دانند. به نوعی مقامات ترکیه با افزایش بازیگران فروشنده، قدرت چانه‌زنی در قیمت به توافق رسیده را از آن خود می‌کنند. وابستگی و عدم وابستگی به کشور دارای منابع طبیعی تاثیر قابل توجهی بر روی تصمیمات سیاسی برجای می‌گذارد. به همین ترتیب اگر کاهش صادارات نفتی ایران به ترکیه با همین سرعت ادامه پیدا کند، در آینده موقعیت ژئوپلیتیکی ایران را تحت الشعاع قرار می‌دهد. تهران به عنوان کشوری که دارای منابع سرشار تجدیدناپذیر است و بیشتر منابع ارزی آن از همین مسیر تأمین می‌شود، بررسی ضوابط قرارداد‌های انرژی میان دیگر کشور‌ها (به خصوص کشور‌های مشترک در مقصد انرژی) از اهمیت بالایی برخوردار است.

    اگر حضور آمریکا در ترکیه به بهانه فروش گاز افزایش چشمگیری داشته باشد، وضعیت ژئوپلیتیکی ایران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. از سویی از میزان منابع ارزی ایران می‌کاهد و از سویی دیگر از میزان بازیگری ایران در ترکیه می‌کاهد. با کاهش رابطه تجاری میان ایران و ترکیه، وضعیت تجاری دو کشور مانند ایران با برخی از کشور‌های عربی می‌شود که طرفین انگیزه تجاری به دلیل شباهت بازارشان بایکدیگر ندارند. این موضوع برای ایران به دلیل هم‌جوار بودن با ترکیه و تأثیرات منطقه‌ای ترکیه در برخی از پرونده‌های سیاسی سودمند نیست. مقامات ایرانی در شرایط کنونی بهتر است، به دنبال یافتن جایگزینی در بازار‌های ترکیه باشند تا همیشه دست برتر را از آن خود کنند و از سویی دیگر بر کیفیت گاز استخراج شده بیفزایند، تا متقاضیان سودمند بودن منابع ایران را با هیچ محصولی جایگزین نکنند.