برچسب: زندانیان سیاسی

  • اعتراض به عدم آزادی زندانیان سیاسی در شرایط جنگی

    اعتراض به عدم آزادی زندانیان سیاسی در شرایط جنگی

    به گزارش اقتصادران، عمادالدین باقی در یادداشتی با عنوان «آغاز تغییرات با آزادی زندانیان سیاسی ملی اندیش» در روزنامه اعتماد نوشت: ️در گذشته چند بار در همین رسانه‌های داخلی از سه تجربه مراکش، عمان و اردن درباره چگونگی برخورد با موضوع زندانیان سیاسی به سود تقویت همگرایی اجتماعی و ملی مثال زده شد. در مراکش افرادی را که به جرم کودتا علیه حکومت محکوم به اعدام و حبس ابد یا درازمدت کرده بودند چندسال بعد سلطان حسن مراکشی، آنها را از زندان آزاد کرد و به حسن یونسی پس از آزادی حکم نخست‌وزیری و ریاست قوه مجریه را داد. تا پیش از آن، حکومت همه قوایش صرف کنترل و مراقبت و خنثی کردن مخالفان می‌شد و مخالفان نیز همه توان خود را صرف زمینگیر کردن حکومت می‌کردند. با توجه به اینکه توانایی هرجامعه‌ای محدود است، در چنین کشمکشی، برآیند قوه صفر بود.

    پس از این اقدام سلطان حسن، دو نیروی یاد شده به جای خنثی کردن همدیگر در خدمت کشور قرار گرفتند و در نتیجه هم افزایی آنها، مراکش با جهشی در پیشرفت مواجه شد. به همین دلیل مصونیتی برای حکومت ایجاد شد که در طوفان بهار عربی هیچ آسیبی به مراکش نرسید. متاسفانه بیان این تجربه‌ها در رسانه‌های داخلی سودی نداشت از این‌رو به سراغ حقوق حداقلی شهروندان می‌رفتیم. سال‌ها گفته شد اصلا چرا باید مخالف سیاسی را زندانی کرد؟ وقتی که افاقه نکرد، گفته می‌شد چرا حداقل آیین دادرسی مصوب مجلس شورای اسلامی رعایت نمی‌شود؟ و چه بسا اگر رعایت می‌شد برخی پرونده‌ها به زندان ختم نمی‌شد یا مجازاتش خفیف‌تر بود.

    وقتی هم آیین دادرسی رسیدگی نشد، گفته شد چرا حداکثر مجازات را در نظر می‌گیرید؟ و بعد که اکثر را گرفتند گفته می‌شد چرا با استفاده از سازوکار‌های مختلف عفو و آزادی مشروط و مرخصی و حبس با پابند، این زندانیان را آزاد نمی‌کنید؟ البته عده‌ای هم بدون توجه به اصل تلاش برای کاهش رنج‌های افراد، ناسزا می‌گفتند که شما اصل مجازات را قبول کرده‌اید. اکنون رسیده‌ایم به جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل. ابتدا جنگ ۱۲ روزه بود. در جریان جنگ ۱۲ روزه پیوسته گفته شد زندانیان سیاسی را آزاد کنید تا امیدواری به تغییر ایجاد شده و انسجام ملی تقویت شود ولی گوش شنوایی نبود. پس از جنگ که مقامات و مسوولان مختلف کشور گفتند مردم به رغم نارضایتی‌های‌شان دشمن را در رسیدن به اهداف خود ناکام گذاشتند، درخواست شد که به پاس این رفتار مردم، روش حکمرانی و برخورد با منتقدان اصلاح شود ولی نشد. تا اینکه جنگ رمضان و بزرگترین جنگ امریکایی- صهیونی علیه ایران پیش آمد و این بار حکومت نگران حضور خیابانی هواداران دشمن است و پیوسته به آنان هشدار می‌دهد و موافقانش را به حضور در خیابان دعوت می‌کند تا جلوی عملیات میدانی آنها را بگیرد. در چنین شرایطی برخی پیشنهاد تشکیل جبهه دفاع ملی می‌دهند.

    دکتر عباس آخوندی گفته است: «حفظ تمامیت ارضی در جنگ با رژیمی که شرِّ مطلق (اسراییل) است و همچنین جنگ با برترین قدرت نظامی جهان که در هوای احیای نظم استعماری (امریکا) است، نیازمند تشکیل جبهه دفاع ملی در گسترده‌ترین پایه ممکن است. از این‌رو ضروری است که شخص رییس‌جمهور آقای پزشکیان افزون بر سازمان‌های رسمی درون حاکمیت، با رهبران تشکل‌های سیاسی و رجال ملی از طیف‌های مختلف و… ضروری است. تماس با بزرگان اقوام مختلف ایرانی اعم از عربان خوزستان، کردان غرب کشور، ترکمنان شمال شرق، بلوچان جنوب شرق و آذریان شمال غرب ایران برای فعال شدن در این جبهه و در خواست از آنان برای تامین امنیت اجتماعی مرز‌های ایران نیز ضرورتی انکارناپذیر است.»

    و این در حالی است که هنوز با این درخواست فرسنگ‌ها فاصله داریم، زیرا در شرایطی که لازمه افزایش تاب آوری اجتماعی، انجام اقدامات متناسب با آن است (تا زمان نگارش این یادداشت در عصرجمعه ۱۵ اسفند) به‌جز دکتر شکوری‌راد و اقای حسین کروبی کسی آزاد نشده است. مدیرعامل رسانه قوه قضاییه نیز اعلام کرد: «هیچ‌کدام از محکومین امنیتی آزاد نشده‌اند. به برخی محکومان امنیتی با توجه به گواهی پزشکی عدم تحمل حبس و… مرخصی قانونی مشروط داده شده است.»

    در واقع دکتر شکوری‌راد هم به‌خاطر سرطان خون باید زودتر از این تبدیل وضعیت می‌شد. البته خوشبختانه هزاران زندانی عادی آزاد شده‌اند ولی درباره زندانیان سیاسی و امنیتی، اگر عزم‌شان این‌است که آنها که در زندان با شنیدن بمباران کشور توسط آمریکا و اسراییل جنایتکار شادی و پایکوبی کرده‌اند را آزاد نکنند با این تصور که شرایط امنیتی دشوارتر نشود ولی زندانیان سیاسی زیادی هستند که با وجود مخالف بودن با حکومت، «ملی» می‌اندیشند و در برابر متجاوزان به ایران با نیرو‌های مدافع کشور همدل و همراهند، اما با اینها هم مدارا نمی‌شود. همین سخن درباره خیل نیرو‌های ملی و میهن دوست درکشور نیز صدق می‌کند و هنوز مسوولان نتوانسته‌اند واقع بینی را جای خوش بینی و بدبینی بگذارند.

    این همان روشی است که بسترساز واگرایی‌هایی شده که امروز از ناحیه آن احساس خطر امنیتی می‌شود. تا این نگاه و روش تغییر نکند نمی‌توان انتظار داشت کشور وارد دورانی از هم‌افزایی در برابر دشمنان غدار شود. وعده تغییر در آینده با توجه به وعده‌های عملی نشده پیشین، دیگر هیچ تاثیری ندارد و اگر دغدغه نجات ایران و تشکیل جبهه گسترده‌ای دربرابر دشمن مجهز به پیشرفته‌ترین ابزار‌ها وجود دارد باید تغییراتی از هم اکنون آغاز شود. تغییر نگاه و رفتار درباره منتقدان و زندانیان سیاسی که ملی می‌اندیشند، تغییر در صدا و سیما، نفی انحصار و توجه خاص به نظرات کارشناسان درباره تصمیم سازی‌های خرد و‌کلان، به ویژه که مجالس خبرگان رهبری و مجلس شورا باید نمایندگی اکثریت جامعه را داشته باشند تا تصمیم شان نافذ بوده و در جامعه واقعی تمکین شود.

    می‌توان با آزادی زندانیان سیاسی مخالف متجاوزانِ به ایران و معتقد به منافع ملی و حتی با بهره گیری از آنان در مدیریت کشور، تغییرات امیدبخش را آغاز کرد.

  • ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است؛ زندانیان سیاسی را عفو کنید

    ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است؛ زندانیان سیاسی را عفو کنید

    به گزارش اقتصادران، پس از اظهارات رئیس قوه قضائیه، درباره لزوم ارائه فهرست زندانیان سیاسی و همچنین سخنان الیاس حضرتی درباره تعداد این زندانیان، مساله جرم سیاسی و تعداد زندانیان سیاسی در کشور بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت. عباس عبدی، تحلیلگر سیاسی اصلاح‌طلب در همین راستا و با عنوان «سیاهه پیشنهادی من» نوشته است: «۴۶ سال از تصویب قانون اساسی می‌گذرد و هنوز درباره بسیاری از مواد آن اختلاف نظر سیاسی است… همیشه گفته‌ام که حاکمیت قانون موضوعی پیشاقانون است و اهمیت آن بسیار بیشتر از اصل محتوا و سوگیری قانون است.»

    عبدی با اشاره به مواد قانونی که اغلب مبنای صدور احکام علیه فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران و کنشگران حزبی و صنفی بوده، موارد زیر را برشمرده است:

    ماده ۴۹۸: تشکیل یا اداره گروه یا جمعیتی با هدف برهم زدن امنیت کشور.

    ماده ۴۹۹: عضویت در گروه‌هایی که هدف‌شان برهم زدن امنیت کشور است.

    ماده ۵۰۰: تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی یا به نفع گروه‌ها و سازمان‌های مخالف نظام.

    ماده ۵۰۸: همکاری با دولت‌های متخاصم.

    ماده ۵۱۰: جمع‌آوری اطلاعات به قصد ارائه به دشمنان.

    ماده ۵۱۲: تشویق یا تحریک مردم به شورش یا آشوب.

    ماده ۱۸ قانون جرایم رایانه‌ای: انتشار مطالب علیه مقدسات اسلامی یا امنیت کشور در فضای مجازی.

    ماده ۲۱ قانون مطبوعات: انتشار مطالبی که «مخل به مبانی اسلام یا حقوق عمومی» شناخته شوند.

    ماده ۵۱۴: توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی و مقام رهبری.

    ماده ۶۰۹: توهین به مقامات و ماموران دولتی در حین انجام وظیفه.

    ماده ۶۱۰: اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور.

    ماده ۶۱۸: اخلال در نظم عمومی.

    ماده ۶۹۸: تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب.

    عبدی تأکید کرده است: «این مواد اغلب با تفاسیر گسترده و کش‌دار صادر می‌شوند و این خلاف عقل سلیم و قاعده قبح عقاب بلابیان است.»

    مشکلات ساختاری در رسیدگی قضایی

    او با انتقاد از نحوه رسیدگی به این پرونده‌ها نوشت: «رسیدگی به اغلب آنها غیرعلنی و بدون مقدمات منصفانه است. هیات منصفه هم که ندارند. تازه در مراحل تجدیدنظر معمولا به یک یا دو شعبه معین ارجاع می‌شود که اصلا پذیرفتنی نیست.»

    پیامد‌ها و پیشنهاد عبدی

    او نتیجه چنین رویه‌ای را افزایش محبوبیت زندانیان سیاسی دانست: «تا حالا دیده‌اید کسی خواهان آزادی دزد و قاتل و فاسد مالی شود؟ اما برای این دسته از زندانیان سیاسی ماجرا برعکس است و اغلب محبوبیت بیشتری پیدا می‌کنند.»

    عبدی تاکید کرد: «راه مقابله با هر سخنی ولو نادرست، کشاندن افراد به دادگاه و زندان نیست.»

    پیشنهاد او این است: «با یک رویکرد متین‌تر تمام این پرونده‌ها دوباره بررسی شود و جز در مواردی که به‌طور قانونی محکومیت حق آنان است، بقیه آزاد شوند. راه‌حل قانونی آن نیز عفو است و نیازی به دادرسی دوباره نیست.»

    عبدی تاکید می‌کند: «نظام سیاسی باید دایره خطوط قرمز برای بقای خود را گسترش بدهد. اطمینان نسبی دارم که آقای اژه ‏ای اینها را به خوبی متوجه می‌شوند. بسیاری از نقد‌های حتی نادرست امروز محصول ممنوعیت طرح آنها در گذشته بوده است که امروز امکان پاسخگویی هم ندارد. بسیاری از فساد‌ها و ناکارامدی‌ها مستقیما ناشی از فضای انسدادی گذشته هستند. بسیاری از سیاست‌ها و تصمیمات نادرست نیز محصول محدودیت‌های رسانه‌ای گذشته بودند.»

    او در پایان خطاب به رئیس قوه قضائیه نوشت: «امروز سررسید محدودیت‌های گذشته است… ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است. همین امروز اقدام کنید و برای فردا نگذارید.»

  • انتقال زندانیان سیاسی به اوین با ضرب و شتم همراه بوده است؟ / همسر تاجزاده: در بمباران اوین، زندانیان سیاسی کمک کردند تا افراد را از زیر آوار بیرون بیاورند و به فرار فکر نکردند

    انتقال زندانیان سیاسی به اوین با ضرب و شتم همراه بوده است؟ / همسر تاجزاده: در بمباران اوین، زندانیان سیاسی کمک کردند تا افراد را از زیر آوار بیرون بیاورند و به فرار فکر نکردند

    به گزارش اقتصادران، فخرالسادات محتشمی‌پور با اشاره به اینکه  در شرایط جنگی، حضور زندانیان سیاسی در زندان، امری غیرمتعارف و غیرقابل قبول  است، گفت: مطابق مصوبه‌ای که  قوه قضاییه داشته، باید به این زندانیان در آن شرایط مرخصی داده می‌شد. حتی به گفته مسئولان زندان اوین، خود آن‌ها هم چنین تقاضایی کرده بودند، اما متأسفانه این درخواست مورد توجه قرار نگرفت.

    وی افزود: این بی‌توجهی نه تنها به تعدادی از زندانیان و خانواده‌های آنان بلکه به مراجعانی که برای امور اداری آمده بودند، آسیب رساند، بلکه باعث شد تعداد زیادی از پرسنل زندان، به‌ویژه سربازان معصوم و بی‌گناه، دچار آسیب شوند. طبیعی است که اگر تعداد زندانیان کاهش پیدا می‌کرد، تعداد پرسنل هم کمتر می‌شد و آسیب‌های کمتری وارد می‌شد.

    محتشمی‌پور با تاکید بر اینکه  در موضوع انتقال زندانیان سیاسی، اقدامی خلاف عرف انجام گرفت، گفت: در صحبت‌های اخیر آقای رئیس‌جمهور هم آمده بود که این زندانیان حتی در هجوم وحشیانه اسرائیل به زندان، کمک کردند تا افراد را از زیر آوار بیرون بیاورند و به فرار فکر نکردند؛  درباره زندانیان سیاسی، گزارش‌ها نشان می‌دهد که تنها انگیزه آنان، حس دوستی و واکنش عاطفی انسانی در چنین شرایطی بوده است اما با وجود این،  این افراد را شبانه با دستبند و پابند به زندان تهران بزرگ منتقل کردند.

    وی ادامه داد: در زندان تهران بزرگ، شرایط مناسبی برای نگهداری زندانیان سیاسی وجود نداشت و توان پذیرش این تعداد زیاد از زندانیان را هم نداشتند، تعداد زیادی زندانی در یک اتاق نگهداری می‌شدند که این امر مشکلات بهداشتی زیادی ایجاد می‌کرد. فاصله زیاد و موقعیت دورافتاده آن هم برای خانواده‌ها مشکل‌ساز بود.  از ابتدا قول داده بودند که به سرعت زندان اوین را آماده کرده و این افراد را منتقل می‌کنند، اما این روند طولانی شد.

    همسر تاجزاده گفت: در روز جابجایی، زندانیان از قبل اعلام کرده بودند که با دستبند و پابند به هیچ‌وجه حرکت نمی‌کنند – مأموران آمدند و توجیهشان این بود که به دلیل شرایط جنگی و بحران موجود، باید این کار انجام شود اما در شرایط عادی، این اقدام ضرورتی ندارد و شأن زندانیان را نقض می‌کند که در گفت‌وگوهای اولیه این موضوع پذیرفته شده بود.

    محتشمی‌پور خاطرنشان کرد: عکس منتشر شده توسط خبرگزاری میزان هم مربوط به زمانی بود که توافق شده بود این زندانیان بدون دستبند وارد اتوبوس شوند. به نظر می‌رسد آن عکس مربوط به آخرین اتوبوس بود اما بعد از آن، فرمانده نگهبانی آمد و گفت: «به هیچ‌وجه نمی‌توانید بدون دستبند بروید. در غیر این‌صورت گارد را خبر می‌کنیم.» و این کار را هم کردند و همان‌جا ضرب و شتم تعدادی از این عزیزان رخ داد.

    وی درباره اینکه آیا آقای تاج‌زاده هم در این حادثه دچار مشکل شدند، گفت: ایشان گفتند که ضربه نخوردند اما آقای قدیانی مختصری دستشان زخم شده بود. انتظار داشتیم  قوه قضاییه به این مسئله ورود کرده و رسیدگی می‌کرد و  متخلفان را مجازات می‌کرد اما نه تنها این اتفاق نیفتاد، بلکه در کمال ناباوری و حیرت ما و تمام شاهدان عینی –  این واقعه رخ داده را انکار کرده و فیلمی منتشر کردند که صرفاً لحظه ورود به بند ۷ را نشان می‌دهد. دوربین‌ها هم وجود داشته‌اند و کل ماجرا را فیلمبرداری کرده‌اند. فیلم‌ها را ببینید. اگر نمی‌خواهید آن‌ها را برای مردم منتشر کنید، اشکالی ندارد، اما  بررسی و رسیدگی کنید.

    محتشمی‌پور گفت: امروز شخصاً به زندان اوین مراجعه حضوری داشتم تا ببینم وضعیت ملاقات چگونه است و ما باید چه اقدامی انجام دهیم. ورودی و دیوار را درست کرده‌اند و درب اصلی ظاهر مرتب‌تری دارد. اما چون گفته شد احتمال دارد فردا ملاقات کابینی باشد، به درب مخصوص ملاقات رفتم و دیدم تنها یک دیوار کشیده‌اند و پشت آن کاملاً مسدود است.

    همسر تاجزاده گفت: نمی‌دانم سالن ملاقات به چه شکلی و چگونه است. البته دیدم که ماشین‌هایی تردد می‌کردند که برای فروشگاه یا بهداری دارو آورده بودند و این کمی باعث آرامش شد. با این حال، برخی داروها موجود نیست؛ برای مثال، آقای محمودیان که بیماری قلبی دارد، نتوانسته داروی خود را در آن‌جا تهیه کند.

    وی با اشاره به اینکه مطالبه اصلی ما آزادی زندانیان سیاسی است، گفت:    حداقل‌ترین انتظار این است که به این زندانیان مرخصی داده شود تا مراحل اداری آزادی انجام گیرد. اگر فردی چیزی گفته یا نوشته، تا زمانی که دست به اسلحه نبرده، امنیتی محسوب نمی‌شود.

    محتشمی‌پور گفت: اکنون هم به جای تمرکز بر نفوذی‌ها، بیشترین مراقبت را بر مخالفانی اعمال می‌کنند که حتی ممکن است قصد براندازی هم نداشته باشند و صرفاً منتقد و به دنبال اصلاح امور باشند. انتظار ما این است که آقایان کمی دقت بیشتری کنند، دوست و دشمن را بشناسند و دوستان و دلسوزان این کشور  و خانواده‌هایشان را در تنگنا قرار ندهند.

    همچنین هوشنگ پوربابایی وکیل مصطفی تاجزاده هم در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا درباره شرایط موکل خود گفت: تا جایی که اطلاع داریم این زندانیان همان روز به زندان اوین رسیدند و در حال حاضر در اوین هستند.

    وی ادامه داد:  خبرهایی که ما داریم به ویژه در هنگام نقل و انتقال اتفاقاتی صورت گرفته است. در واقع    سازمان زندان‌ها باید تشخیص دهد که هر زندانی در چه مرتبه و درجه‌ای قرار دارد و شرایط زندانیان سیاسی را به مأموران مراقب تفهیم کند. زندانیان سیاسی افرادی نیستند که مرتکب جنایت شده یا قصد فرار داشته باشند.

    این وکیل دادگستری گفت: درست است که در قانون، مأمور مراقب پیش‌بینی شده است، اما رفتار با زندانیانی که در رده و دسته آقای تاجزاده  و سایر زندانیان سیاسی هستند و  به دلیل  انگیزه‌های سیاسی عمدتا داخل زندان هستند باید به‌طور قابل توجهی متفاوت از رفتار با افرادی باشد که مرتکب جرایم عادی نظیر سرقت، قتل یا قاچاق مواد مخدر شده‌اند. متأسفانه، به نظر می‌رسد که تمامی زندانیان به یک چشم دیده می‌شوند.

    پوربابایی تصریح کرد: مأموران اجرای احکام و مراقب باید به خوبی از قوانین و مقررات مربوط به زندانیان جرائم سیاسی آگاه باشند. قانون جرائم سیاسی   زندانی سیاسی را از اینکه با او رفتارهای نادرست، صورت بگیرد و یا در  شرایط نامناسب نگهداری شود و  یا استفاده از لباس زندانی  و  یا  اینکه  انتقال این افراد با دستبند و پابند صورت بگیرد، مصون داشته است. این کوتاهی سازمان زندان‌ها قابل بخشش نیست و مامورین مراقب هم به عنوان عامل این رفتارها مرتکب چنین عملی شده‌اند.

    وی گفت: در هر صورت، ما این رفتار را به شدت محکوم کرده و مسئولیت آن را به عهده مسئولین سازمان زندان‌ها می‌گذاریم. در حال حاضر، اطلاعاتی که از آقای تاج‌زاده دریافت کرده‌ایم، نشان می‌دهد  که شرایط‌شان   مساعد است. البته ایشان به‌طور معمول در زندان حتی در مواقع بیماری هم سعی می‌کنند تا خانواده و دوستان خود را نگران نکنند و همواره از شرایط خود به‌خوبی سخن می‌گویند.

  • ترکش بی‌پایان بمباران اوین؛ شرایط نگهداری زندانیان خوب نیست / زندانیان: به داد ما برسید

    ترکش بی‌پایان بمباران اوین؛ شرایط نگهداری زندانیان خوب نیست / زندانیان: به داد ما برسید

    به گزارش اقتصادران، به‌ دنبال حمله جنایتکارانه رژیم صهیونیستی به زندان اوین در روز سوم تیرماه که منجر به شهادت ۷۹ نفر و تخریب بخش‌هایی از آن شد، مددجویانی که در این زندان در حال تحمل حبس بودند، به سایر زندان‌ها از  جمله مجتمع ندامتگاه تهران بزرگ منتقل شدند که در نتیجه آن، نگهداری از زندانیان  در این ندامتگاه با چالش مواجه شده است. زندانیان مالی واحده‌ اندرزگاه ۳ این مجتمع در نامه‌ای که به خبرگزاری کار ایران (ایلنا) ارسال کرده اند، از تراکم شدید جمعیت و  کمبود فضا گلایه  کرده‌اند.

    نویسندگان این نامه که خود را نمایندگان ۹ هزار مددجوی مالی  با میانگین سنی بالای ۴۵ سال و سابقه حبس بالای ۱۰ سال معرفی کرده‌اند، از شرایط نامناسب ندامتگاه تهران بزرگ سخن گفته‌ و  نسبت به شرایط نامطلوب نگهداری زندانیان در این ندامتگاه هشدار داده‌اند.

    کف‌خوابی؛ از راهرو تا نمازخانه

    طبق محتوای نامه، ندامتگاه تهران بزرگ دارای ۱۰ سالن است که هر کدام از ۱۶ اتاق و مجموعاً ۲۴۰ تخت تشکیل شده‌ است. اما پس از حمله وحشیانه رژیم غاصب صهیونیستی به زندان اوین و انتقال گسترده زندانیان محکوم مالی به این ندامتگاه، جمعیت به شکل چشم‌گیری افزایش یافته، به‌طوری که بنابر آنچه در نامه ارسالی آمده است: برخی زندانیان ناچار به خوابیدن در کف اتاق‌ها، راهروها و حتی نمازخانه‌ها شده‌اند. در حال حاضر هر سالن بالغ بر ۷۵۰ نفر زندانی حضور دارد و هر روز بر تعداد آن افزوده می‌شود.

    لزوم توجه جدی  به حفظ کرامت انسانی زندانیان

    زندانیان در این نامه تأکید کرده‌اند که تنها دو سالن موسوم به VIP (سالن ۲ اندرزگاه ۱ و سالن ۲ اندرزگاه ۲) از شرایطی مناسب برخوردارند و به گفته نویسندگان نامه، دیگر سالن‌ها، به‌هیچ‌وجه شرایط قابل تحمل ندارند.

    زندانیان در این نامه با اشاره به اینکه پر کردن زندان‌ها  تحمیل هزینه‌های گزاف بر دولت‌هاست،  بر لزوم توجه جدی سیاست‌گذاران و مسئولان نظارتی به این مساله و ضرورت حفظ کرامت انسانی و تحقق عدالت اجتماعی و حقوق شهروندی تاکید کرده‌اند.

    انتقاد از بی‌نتیجه ‌بودن مکاتبات با کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس

    نویسندگان نامه همچنین خواستار بازدیدهای مسئولان سطوح بالا، بدون اعلام قبلی هستند تا از شرایط کنونی مطلع شوند. آن‌ها با گلایه‌ای تلخ نوشته‌اند: «آیا ما بخشی از جامعه اسلامی نیستیم؟ چرا هیچ‌گاه مسئولان با ما دیدار نکرده‌اند؟ آیا ما بخش فراموش شدگان  این کشور هستیم؟»

    آن‌ها با اشاره به تلاش‌هایشان  برای مکاتبه با کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس و سایر نهادهای نظارتی، اعلام کرده‌اند که درخواست‌هایشان تا امروز بی‌پاسخ مانده و هنوز صدایشان شنیده نشده است.

    درخواست زندانیان برای ملاقات حضوری با اعضای کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس

    در پایان این نامه، ۱۳ نفر از زندانیان به‌نمایندگی از ۹ هزار مددجوی محکوم مالی این ندامتگاه، درخواست ملاقات حضوری با اعضای کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس شورای اسلامی را مطرح کرده‌اند و ابراز امیدواری کردند که شاید این بار صدای خاموش‌شان به گوش تصمیم‌گیرندگان برسد.

    خبرگزاری ایلنا در راستای مسئولیت اجتماعی خود، ضمن انتشار گزارشی از این نامه، درخواست زندانیان برای ملاقات با اعضای کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس شورای اسلامی را پیگیری کرده است.

    نائب رئیس کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس: نامه ارسالی زندانیان  به ایلنا، زمینه‌ای برای پیگیری ماست

    در این راستا «محمدتقی نقد علی» نائب رئیس کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس شورای اسلامی به خبرنگار ایلنا گفت: تا این ساعت نامه‌ای به کمیسیون نرسیده است. البته بنده مجدداً از دبیر کمیسیون جویا می‌شوم تا مشخص شود، اگر چنین نامه‌ای به کمیسیون رسیده باشد، مورد توجه قرار خواهد گرفت، اما همین خبر خبرگزاری ایلنا، برای ما یک زمینه‌ی پیگیری محسوب می‌شود.

    وی ادامه داد: بر اساس همین نامه ارسالی به خبرگزاری ایلنا، مبنی بر اینکه زندانیان به دلیل کمبود فضا، دچار مضیقه شده‌اند، حتماً موضوع را پیگیری خواهیم کرد و از ریاست سازمان زندان‌ها ماجرا را جویا خواهیم شد.

    نقد علی در پاسخ به‌ این سوال که آیا کمیسیون با درخواست ملاقات حضوری با این زندانیان، موافقت خواهد کرد؟ تصریح کرد: اشکالی ندارد و هر اقدامی که ضرورت پیگیری داشته باشد را ما انجام خواهیم داد. همچنین اگر این عزیزان مرخصی می‌گیرند و به بیرون می‌آیند، بنده می‌توانم در کمیسیون وقت ملاقات برای جویا شدن آنان در نظر بگیرم.

    او افزود: ولی یقیناً باید مدنظر داشت؛ رنجی که این عزیزان به‌خاطر مضیقه جا متحمل شده‌اند، یکی از آثار جنایت خلاف حقوق بشری است که رژیم صهیونیستی انجام داد. چرا که در زندان‌های ما طی سالیان اخیر همواره سعی شده است تا کرامت زندانیان حفظ شود، اما به دلیل این حمله‌ای که اتفاق افتاد، قطعاً آفات و مشکلاتی پیش می‌آید.

    نقدعلی متذکر شد: در زمانی که این افراد در زندان اوین بودند، ما از آن زندان بازرسی و دیدار داشتیم، کرامت زندانیان واقعاً حفظ می‌شد و تلاش می‌شد. حال که این بندگان خدا به‌خاطر مشکلاتی که داشتند به زندان افتاده‌اند، فضای سخت زندان نباید مصیبت مضاعفی برای آن‌ها به همراه نداشته باشد.

    وی در پایان خاطرنشان کرد: اما با این حال، ما بزودی پیگیر  بازسازی‌ها خواهیم بود تا بدهکاران مالی و کسانی که به دلایل مضایق اقتصادی یا ورشکستگی در زندان هستند، کرامت‌شان از بین نرود.

  • به زندانیان سیاسی عفو عمومی بدهید

    به زندانیان سیاسی عفو عمومی بدهید

    به گزارش اقتصادران، حسین کمالی در نامه‌ای به رئیس جمهور آورده است: خانه احزاب ضمن تشکر از اقدامات دولت در راستای حفظ نظم و برقراری امنیت کشور همانند همه مردم و نهادهای دلسوز نظام، حمله و تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک ایران عزیزمان را محکوم کرده است.

    وی افزود: تجاوز وحشیانه دشمن به میهن عزیزمان فارغ از جناح بندی ها و اختلاف نظرهای سیاسی باعث تقویت و همدلی آحاد جامعه و توجه بیشتر به وحدت ملی در کشور شده است.

    در نامه رئیس خانه احزاب به رئیس جمهور آمده است: پیشنهاد می شود با توجه به سیاست های راهبردی شما و رییس محترم قوه قضاییه و شرایط خاص با استناد به بند ۱۱ اصل ۱۱۰ قانون اساسی درخواست عفو عمومی زندانبان سیاسی را به محضر رهبر انقلاب تقدیم کنید، بی تردید عفو محکومیت این افراد به عنوان یک اقدام معنوی و بر اساس ضرورت های اجتماعی سیاسی و منطقه ای در جهت افزایش هر چه بیشتر همدلی در جامعه و حفظ انسجام ی که در بین مردم شکل گرفته آست صورت خواهد پذیرفت اعلام عفو عمومی محکومین سیاسی باعث شکست سیاست های تفرقه افکندنت دشمن و نمادی از مردم سالاری نظام جمهوری اسلامی خواهد بود.