برچسب: خودروی مونتاژی

  • پشت پرده اصرار خودروسازان به تعرفه بالا / اجبار مردم به خرید خودروهای بی کیفیت با قیمت نجومی

    پشت پرده اصرار خودروسازان به تعرفه بالا / اجبار مردم به خرید خودروهای بی کیفیت با قیمت نجومی

    به گزارش اقتصادران، در بودجه سال‌جاری، با وجود مخالفت صریح کمیسیون تلفیق مجلس، تعرفه واردات خودرو ۱۰۰‌درصد تعیین شد؛ تصمیمی که با توجه به توقف چهار ساله واردات و سابقه تعرفه‌‌ای کشور، قابل‌‌تأمل و از منظر کارشناسان، غیرمنطقی ارزیابی می‌شود. این در حالی است که پیش از این، میانگین تعرفه واردات خودرو ۵۵‌درصد بود و سیاستگذاران همواره بر لزوم توازن میان حمایت از تولید داخل و ایجاد رقابت از طریق واردات تاکید داشتند.

    اما تغییر تعرفه در کمیسیون تلفیق نیز جالب بود چرا که دولت در ابتدا تعرفه ۱۰۰ درصدی را در لایحه بودجه ۱۴۰۴ گنجانده بود که نمایندگان آن را به ۸۰‌درصد و در نهایت به ۶۰‌درصد تغییر دادند و بالاخره آنچه در مجمع تشخیص مصلحت نظام به تصویب رسید تعرفه ۱۰۰ درصدی بود که البته مجمع تاکید کرد که با فشار دولت تعرفه نهایی را مصوب کرده است .

    با این حال تصمیم نهایی دولت و مجلس مبنی بر تثبیت تعرفه ۱۰۰ درصدی – آن‌‌هم در شرایطی که نرخ ارز گمرکی به بیش از ۷۰‌هزار تومان رسیده – مسیر واردات را به یک مسیر دشوار تبدیل می‌کند، موضوعی که دولت نیز به آن واقف است چرا که در ابتدای امسال با پادرمیانی معاون اول رئیس جمهور تعرفه خودروهای برقی و هیبرید به ۴‌درصد و ۱۵‌درصد بازگشت. این در شرایطی است که طرح بازگشت تعرفه به میانگین ۵۵‌درصد نیز طی چند روز آینده در هیات دولت مطرح خواهد شد موضوعی که انجمن خودروسازان در نامه‌ای به رئیس جمهور از وی خواسته‌اند که با آن مخالفت کند.

    در ظاهر، اعمال تعرفه بالا به نفع تولیدکننده داخلی تمام می‌شود؛ اما در واقع، ادامه این سیاست می‌تواند دولت را از رسیدن به اهداف خود در حوزه تنظیم بازار و پاسخگویی به تقاضای انباشته‌‌شده در بازار خودرو بازدارد. در چنین شرایطی، نه مصرف‌کننده به کالای باکیفیت و رقابتی دسترسی پیدا می‌کند، نه صنعت خودرو به انگیزه ارتقا و بهبود می‌‌رسد.از سوی دیگر دولت در لایحه بودجه سال ۱۴۰۴ برای حقوق ورودی خودرو رقم ۱۱۳‌هزار و ۸۵۰ میلیارد تومان درآمد در نظر گرفته است. موضوعی که اگر دولت نتواند آن را محقق کند می‌تواند به کسری بودجه تبدیل شود. بنابراین به نظر می‌رسد که دولت چاره‌ای جز هموار کردن مسیر واردات خودرو ندارد چرا که توقف چهار ساله واردات زیان هنگفتی به بازار و مصرف‌کننده خودرو وارد کرد.

    فرمولی برای توقف واردات

    به‌‌طور معمول، قیمت نهایی خودروهای وارداتی ترکیبی از نرخ ارز، تعرفه واردات، هزینه‌‌های جانبی و حاشیه سود واردکننده است. در سال گذشته، خودروهایی با نرخ ارز ترجیحی ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومان و تعرفه به‌طور میانگین ۵۵ درصدی وارد کشور شدند که با تمام این امتیازات، قیمت تمام‌‌شده بیشتر خودروها یک میلیارد و نیم تا ۲ میلیارد تومان عرضه می‌شد. اکنون اگر تعرفه واردات به ۱۰۰‌درصد افزایش یابد و نرخ ارز گمرکی نیز به بیش از ۷۰‌هزار تومان برسد، قیمت خودروهای وارداتی افزایش سرسام‌‌آوری خواهد داشت. بر اساس محاسبات کارشناسان، قیمت نهایی خودرو با اعمال تعرفه ۱۰۰ درصدی و ارز گمرکی ۷۰‌هزار تومانی حدود ۲۲۷‌درصد افزایش پیدا می‌کند. به‌‌عبارتی، خودرویی که امروز با قیمت ۲میلیارد تومان عرضه می‌شود، در این شرایط به حدود ۴میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان خواهد رسید. به همین شکل، یک خودروی وارداتی با قیمت اولیه یک میلیارد تومان، قیمتی معادل ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان پیدا می‌کند. این ارقام نشان می‌دهند که واردات دیگر در دسترس بخش گسترده‌‌ای از جامعه نخواهد بود و تنها بخش کوچکی از اقشار پردرآمد توان خرید این خودروها را خواهند داشت.از سوی دیگر با این شرایط، انگیزه برای واردات نیز به‌‌طور جدی کاهش می‌‌یابد. واردکنندگان که با هدف کسب سود متناسب و تامین بازار وارد این حوزه شده‌‌اند، اکنون با موانع اقتصادی و روانی جدی روبه‌‌رو هستند. هزینه‌‌های کلان واردات، ریسک بالا و زمان‌بربودن فرآیند ترخیص، در کنار قیمت‌گذاری، عملا این مسیر را به یک بن‌‌بست تبدیل می‌کند.

    بسیاری از فعالان این حوزه معتقدند که در چنین فضایی، نه‌‌تنها واردکننده انگیزه‌‌ای برای ادامه فعالیت نخواهد داشت، بلکه هدف کلان سیاستگذار در ایجاد رقابت در بازار نیز بی‌‌ثمر خواهد شد. در نتیجه، به نظر می‌رسد که دولت ناگزیر است که سیاست تعرفه‌‌ای خود را تعدیل کند تا واردات، قابلیت عملیاتی و اثربخشی خود را بازیابد.

    چرا خودروسازان داخلی با تعرفه بالا موافقند؟

    در این میان، خودروسازان داخلی به‌‌ویژه شرکت‌های مونتاژی که با بهره‌‌گیری از قطعات خارجی خودروهایی با ظاهر و برند خارجی مونتاژ می‌کنند از اصلی‌‌ترین مدافعان سیاست تعرفه ۱۰۰ درصدی هستند. دلیل این حمایت روشن است: تعرفه بالا و نرخ ارز گمرکی سنگین، باعث می‌شود قیمت نهایی خودروهای وارداتی آن‌‌چنان افزایش یابد که دیگر رقیبی جدی برای محصولات تولید داخل محسوب نشوند.

    برای مثال، خودروی مونتاژی که اکنون با قیمت یک تا دو میلیارد تومان در بازار عرضه می‌شود، با حضور خودروی وارداتی هم‌‌رده به قیمت چهار و نیم میلیارد، موقعیت خود را حفظ می‌کند. اما اگر تعرفه کاهش یابد آن‌‌گاه خودروهای وارداتی می‌توانند با قیمت‌هایی در بازه کنونی  وارد بازار شوند و جایگاه محصولات مونتاژی داخلی را به چالش بکشند.

    در واقع، تعرفه بالا یک حاشیه امن مصنوعی برای مونتاژکاران ایجاد کرده که بدون بهبود کیفیت یا افزایش رقابت‌‌پذیری، به حیات اقتصادی خود ادامه دهند. در این شرایط، مصرف‌کننده ایرانی نه‌‌تنها مجبور به خرید خودروی بی‌‌کیفیت داخلی با قیمت نجومی است، بلکه از حق انتخاب محصول رقابتی خارجی نیز محروم می‌شود. دولت اگرچه در ظاهر با تعرفه بالا از تولید داخلی حمایت می‌کند، اما با حذف رقابت، مصرف‌کننده از کالای باکیفیت بی‌نصیب شده و رفاه اجتماعی و کارآیی اقتصادی کاهش می‌یابد. به‌‌ویژه در سال‌هایی که تولیدکنندگان داخلی نتوانسته‌‌اند پاسخگوی نیاز بازار باشند و سهم بزرگی از تقاضای مصرف‌کننده همچنان بدون پاسخ باقی مانده است.

    دو راهی سیاستگذار

    سیاستگذاران اقتصادی اکنون در یک دوراهی سخت قرار دارند: از یکسو، نیاز به حمایت از تولید داخلی وجود دارد و از سوی دیگر، ایجاد انحصار  با منطق اقتصاد رقابتی و اهداف عدالت‌‌محور دولت در تضاد است.

    اگرچه برخی استدلال می‌کنند که کاهش تعرفه به خروج ارز از کشور منجر می‌شود، اما باید توجه داشت که واردات مدیریت‌‌شده و هدفمند به‌‌ویژه در قالب خودروهای اقتصادی و کم‌‌مصرف می‌تواند هم بازار را تنظیم کند و هم منابع ارزی را به شکل مطلوب‌‌تری هدایت کند.

    بنابراین تعرفه ۱۰۰ درصدی در کنار نرخ گمرکی بالای ۷۰‌هزار تومان، عملا واردات خودرو را از یک ابزار تنظیم بازار به یک کالای لوکس و غیرقابل دسترس تبدیل می‌کند.

    تعرفه ۷۰ درصدی چه تاثیری دارد؟

    افزایش قابل‌توجه نرخ ارز محاسباتی گمرکی از حدود ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومان به ۷۰‌هزار تومان و همچنین دو برابر شدن تعرفه واردات خودروهای بنزینی از ۵۰‌درصد به ۱۰۰ درصد، منجر به افزایش چشمگیر قیمت نهایی خودروهای وارداتی می‌شود. در این زمینه «دنیای‌اقتصاد» کار محاسباتی انجام داده است. برای بررسی دقیق این تغییرات، ابتدا قیمت پایه هر خودرو (FOB) که معمولا قیمت کارخانه در کشور مبداست را در نظر گرفته و سپس قیمت پایه را در نرخ ارز محاسباتی ضرب کردیم تا ارزش ریالی خودرو مشخص شود. پس از آن، حقوق گمرکی بر اساس تعرفه‌‌های ۵۰ و ۱۰۰‌درصد به ارزش ریالی افزوده شد و در نهایت مالیات ارزش افزوده ۹‌درصد روی مجموع این دو محاسبه شد تا قیمت نهایی خودرو برای واردکننده بدون در نظر گرفتن دیگر هزینه‌‌های اضافه مانند حمل‌ونقل، بیمه، عوارض و… به دست آید.

    کیا اسپورتیج یکی از خودروهای مورد بررسی است. قیمت پایه این خودرو حدود ۲۴‌هزار و ۶۵۰ دلار برآورد می‌شود. این مبلغ با ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی حدود ۷۰۳ میلیون تومان قیمت اولیه داشت سپس با اعمال تعرفه ۵۰ درصد، حقوق ورودی به ۳۵۱ میلیون تومان رسید. در نهایت، مالیات ارزش افزوده ۹‌درصد بر مجموع ارزش ریالی و حقوق ورودی افزوده شد تا قیمت نهایی حدود یک میلیارد و ۱۵۰ میلیون تومان به دست آید. اما بعد از تغییرات ایجاد شده در نرخ ارز محاسباتی و تعرفه تغییرات جدی در قیمت آن ایجاد می‌شود. ۲۴‌هزار و ۶۵۰ دلار بهای پایه آن با دلار ۷۰‌هزار تومانی به یک میلیارد و ۷۲۵ میلیون تومان می‌‌رسد، تعرفه ۱۰۰ درصدی همین میزان را دوباره به آن اضافه کرده و با ۹‌درصد مالیات ارزش افزوده قیمت آن برای واردکننده حدود۳ میلیارد و ۷۶۰ میلیون تومان می‌شود که افزایش ۲۲۷ درصدی را نشان می‌دهد.

    هوندا CITY با قیمت پایه‌‌ای حدود ۱۶‌هزار و ۲۰۰ دلار، در نرخ ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی، ارزش اولیه آن معادل ۴۶۲ میلیون تومان برآورد شد. پس از اعمال تعرفه ۵۰ درصدی، حقوق ورودی به ۲۳۱ میلیون تومان افزایش یافت و با افزودن مالیات ارزش افزوده ۹ درصد، قیمت خودرو برای واردکننده به حدود ۸۰۰ میلیون تومان رسید. اما با تغییرات نرخ ارز به ۷۰‌هزار تومان، ارزش پایه به بیش از یک میلیارد و ۱۳۴ میلیون تومان افزایش یافت. با حقوق ورودی ۱۰۰ درصدی و پس از اعمال مالیات، قیمت به حدود ۲ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان بالغ می‌شود

    جتا VS۷، خودرویی با قیمت پایه تخمینی ۲۲‌هزار و ۵۰۰ دلار است. ارزش ریالی این خودرو در نرخ ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی، حدود ۶۴۱ میلیون تومان بود. تعرفه ۵۰ درصدی حقوق ورودی را به ۳۲۰ میلیون تومان رساند و پس از اعمال مالیات ۹ درصدی، قیمت نهایی حدود ۱ میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان شد. پس از افزایش نرخ ارز و تعرفه، ارزش پایه این خودرو به ۱ میلیارد و ۵۷۵ میلیون تومان رسیده و با احتساب تعرفه و مالیات، قیمت نهایی به حدود ۳ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان افزایش یافت. تویوتا کرولا ۱.۸ لیتر، با قیمت FOB تقریبی ۱۹‌هزار و ۸۰۰ دلار، ارزش اولیه‌‌ای حدود ۵۶۴ میلیون تومان داشت. تعرفه ۵۰‌درصد حقوق ورودی را به ۲۸۲ میلیون تومان رساند و با افزودن مالیات ۹ درصدی، قیمت نهایی به حدود ۹۳۰ میلیون تومان رسید. پس از تغییرات نرخ ارز به ۷۰‌هزار تومان و افزایش تعرفه به ۱۰۰ درصد، قیمت تمام شده با احتساب مالیات به حدود ۳ میلیارد و ۵۰ میلیون تومان رسید.

    تویوتا یاریس با قیمت پایه ۱۵‌هزار و ۳۰۰ دلار، ارزش ریالی آن در نرخ ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی، حدود ۴۳۶ میلیون تومان بود. پس از اعمال تعرفه ۵۰‌درصد و مالیات ۹ درصد، قیمت نهایی به حدود ۷۲۰ میلیون تومان رسید. با تغییرات ایجاد شده بهای تمام شده آن به حدود ۲ میلیارد و ۳۵۰ میلیون تومان افزایش یافت.

    تویوتا لوین، خودرویی با قیمت پایه حدود ۱۸‌هزار دلار است که ارزش اولیه آن در نرخ ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی، حدود ۵۱۳ میلیون تومان برآورد شد.با تعرفه ۵۰ درصدی و مالیات ۹ درصدی، قیمت نهایی به حدود ۸۵۰ میلیون تومان رسید. پس از تغییرات نرخ ارز و تعرفه، ارزش پایه به ۱ میلیارد و ۲۶۰ میلیون تومان افزایش یافت و قیمت نهایی پس از مالیات به حدود ۲ میلیارد و ۷۸۰ میلیون تومان رسید.

    هیوندای النترا با قیمت FOB حدود ۱۸‌هزار و ۹۰۰ دلار، ارزش ریالی اولیه آن در نرخ ارز ۲۸‌هزار و ۵۰۰ تومانی، حدود ۵۳۹ میلیون تومان بود. قیمت آن با تعرفه ۵۰ درصدی و مالیات ارزش افزوده به حدود ۹۰۰ میلیون تومان می‌‌رسید. پس از افزایش نرخ ارز به ۷۰‌هزار تومان و تعرفه ۱۰۰ درصد، ارزش پایه به یک‌میلیارد و ۳۲۳ میلیون تومان رسید و قیمت با تعرفه و پس از مالیات به حدود ۲ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان افزایش می‌‌یابد.

    بی‌‌وای‌‌دی سانگ پلاس PH EV، خودرویی برقی با تعرفه واردات ۴‌درصد است. قیمت پایه آن حدود ۳۶‌هزار دلار برآورد شد که پس از افزایش نرخ ارز محاسباتی به ۷۰‌هزار تومان، قیمت تمام شده به حدود ۳میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان بالغ شد.

  • ردپای مونتاژکاران در مخالفت با واردات خودرو

    ردپای مونتاژکاران در مخالفت با واردات خودرو

    به گزارش اقتصادران، واردات خودرو به کشور به قانون تبدیل شده و در حال اجرا است، اما روند واردات خودرو برخلاف سروصدایی که دولتی‌ها راه انداختند، کند است و فاصله زیادی با وضعیت مطلوب داریم. علی‌رغم وعده‌هایی که درخصوص واردات صدها هزار خودرو به کشور در دولت سیزدهم وجود داشت، تا به امروز صرفا حدود ۴۱ هزار دستگاه خودرو وارد کشور شده که تمام این تعداد نیز عرضه نشده است.

    علاوه بر دلایل فنی درخصوص روند کند واردات خودرو و مواردی مانند توقف ثبت سفارش، عدم تخصیص ارز و تامین خودرو وجود دارد، هر چند وقت یکبار هم اخباری در مورد مخالفت برخی افراد و گروه‌ها با واردات خودرو مطرح و برخی متهم می‌شوند.

    برای مثال در دولت سیزدهم، عباس علی‌آبادی، وزیر صنعت در کمیسیون اصل نود مجلس و در برابر پرسش‌های نمایندگان مجلس درباره علت عدم ابلاغ آیین‌نامه‌ خودروهای کارکرده به موضوعی اشاره کرد که نام یک شخص را برجسته می‌کرد.

    علی‌آبادی در این جلسه می‌گوید “ما کاری که باید را کردیم” و رئیس کمیسیون هم در جواب او می‌گوید ما باید سراغ آقای مخبر برویم.

    در واقع در آن مقطع زمزمه‌هایی مبنی بر این که محمد مخبر، معاون اول دولت سیزدهم مخالف واردات خودرو است و از ابلاغ آیین‌نامه طفره می‌رود، شدت گرفته بود. همچنین رشیدی کوچی، نماینده سابق مجلس که پیگیر واردات خودرو بود در اظهارنظری به همین موضوع اشاره کرده بود و گفته بود که آیین‌نامه واردات خودورهای دست دوم در دولت تصویب شده، اما آقای مخبر به عنوان معاون اول رئیس‌جمهور آن را ابلاغ نمی‌کند.

    حالا هم در دولت چهاردهم زمزمه‌هایی از سوی برخی مسئولین درخصوص مخالفان واردات خودرو و فشار آن‌ها مطرح می‌شود. محمدجعفر قائم‌پناه، معاون اجرایی رئیس جمهور در مراسمی که به مناسبت روز دانشجو برگزار شده بود، در جمع دانشجویان این موضوع را مطرح کرده است.

    معاون رئیس جمهور با اشاره به میزان سوخت بنزین در کشور گفته است که “اجازه بدهید خودرو وارد شود، نمی‌خواهم بگویم چه کسانی مخالف واردات خودرو هستند.”

    این صحبت‌ها بار دیگر این سوال را که چه کسانی یا کدام گروه‌ها مخالف واردات خودرو هستند را داغ کرده است، سوالی که هر چند وقت یکبار مطرح و مجدد به فراموشی سپرده می‌شود.

    در همین زمینه حسین رحیمی‌نژاد، کارشناس صنعت و بازار خودرو  گفت: طبیعتا این مخالفت از سمت کسانی است که اگر واردات خودرو انجام شود، بازارشان به هم می‌ریزد. اگر از این منظر به این موضوع نگاه کنیم در این صورت مونتاژکاران خودروهای چینی که حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بازار را در اختیار دارند، متضرر می‌شوند.

    رحیمی‌نژاد افزود: مونتاژکاران محصولات خود را با سودهای بسیار بالا می‌فروشند، بازار این گروه از خودروسازان بر اثر واردات خراب می‌شود و منافعشان به خطر می‌افتد.

    به گفته این کارشناس صنعت و بازار خودرو، واردات خودرو ذره‌ای آسیب به ایران‌خودرو و سایپا وارد نمی‌کند و آن‌ها مخالف این روند نیستند، چرا که خودروهای وارداتی ۱.۵ تا ۳ میلیارد تومان قیمت دارند و واردات هیچ تاثیری بر وضعیت قیمت تولیدات ایران‌خودرو و سایپا نخواهد گذاشت‌.

  • طبل توخالی خودروسازی در ایران! / وضعیت اسفبار تولید خودرو در ایران با وجود 37 شرکت خودروسازی

    طبل توخالی خودروسازی در ایران! / وضعیت اسفبار تولید خودرو در ایران با وجود 37 شرکت خودروسازی

    به گزارش اقتصادران، طبق گفته عباس علی‌آبادی ۳۷ خودروساز در کشور فعالیت می‌کنند؛ این در شرایطی است که جدا از دو شرکت ایران‌خودرو و سایپا، تنها تیراژ هفت شرکت خصوصی در گزارش آماری وزارت صمت منتشر می‌شود. طبق آمارنامه تجمعی وزارت صمت در اسفندماه سال گذشته از این تعداد، شرکت مدیران‌خودرو تیراژی ۱۴۹هزار دستگاهی را در سال ۱۴۰۲ به‌ثبت رسانده و کرمان‌موتور نیز با تیراژ ۵۸هزار دستگاه فعالیت کرده‌است،  این در شرایطی است که گروه بهمن با تولید ۲۳هزار دستگاه در لیست سه خودروساز پرتیراژ بخش خصوصی قرار دارد. باقی خودروسازان مونتاژی زیر ۱۰هزار خودرو تولید دارند و برخی دیگر به صورت انگشت‌نما تیراژ خود را در وزارت صمت منتشر می‌کنند؛ به‌طوری‌که در لیست وزارت صمت خودروسازی با ۵ عدد تولید نیز دیده می‌شود.

    اگر چه تولید خودرو در کشور به میزان تقاضا نیست و از سوی دیگر محصولات خودرویی نیز با قیمت گزافی به بازار عرضه می‌شود و متقاضیان برای خرید با زحمت زیادی روبه‌رو هستند با‌این‌حال متقاضیان تولید خودرو در کشور کم نیستند؛ به‌طوری‌که وزیر صمت از فعالیت ۳۷ خودروساز در کشور انتقاد کرده است.

    اینکه چرا به ۳۷ شرکت متقاضی تولید خودرو مجوز داده شده، در گزارش دیگری به آن خواهیم پرداخت، اما اینکه چه عواملی منجر به علاقه‌مندی سرمایه‌گذاران در تولید خودرو شده سوالی است که در ادامه به آن پاسخ خواهیم داد. در حال حاضر علاوه بر واردکنندگانی که به تولید خودرو نیز می‌پردازند، برخی از شرکت‌ها در دیگر صنایع هم علاقه‌مند به تولید خودرو در کشور شده‌اند و ظاهرا مجوز خود را نیز دریافت کرده‌اند تا در فرصت مناسب از خودروی تولیدی خود رونمایی کنند. کما اینکه برخی از شرکت‌های فعال در مواد غذایی نیز بارها نسبت به خرید سهام شرکت‌های نیمه‌دولتی خودروسازی اظهار تمایل کردند و حتی برخی ادعای تشکیل قطب سوم خودروسازی نیز را دارند.

    آنچه مشخص است خطای سیاستگذار در تدوین و استراتژی صنعت خودرو طی یک دهه گذشته، دلیل جذابیت تولید خودرو برای بسیاری از شرکت‌ها ازجمله فعالان مواد غذایی بوده است، به‌طوری‌که در دهه ۹۰ سهم خصوصی‌ها از بازار خودروی کشور زیر ۱۰درصد بود، حال آنکه تا سال گذشته حتی رکورد سهم ۲۵درصد را نیز شکست. شرکت‌های خصوصی در یک دهه گذشته با افت‌و‌خیزهای زیادی روبه‌رو بودند به‌طوری‌که در سال‌هایی به دلیل حمایت صفر تا صد دولت از دو خودروساز بزرگ کشور، جرات عرض اندام نداشتند و در سال‌هایی نیز به دلیل تحریم‌های بین‌المللی و همه‌جانبه و به دنبال آن خروج شرکای خارجی، تولید را به میزان حداقلی کاهش دادند.

    اما آنچه در عملکرد این شرکت‌ها دیده می‌شود وابستگی صفر تا صد به شرکای خارجی است و آنچه در خطای سیاستگذار دیده می‌شود توقف واردات خودرو و جایگزین کردن مونتاژی‌ها به جای وارد‌کنندگان است. با توقف واردات خودرو، خصوصی‌ها با دور زدن تحریم و با هر ابزار و ایده‌ای، تولید را ادامه دادند و بازار انحصاری در تولید و عرضه محصولات خارجی ایجاد کردند. همین روند می‌تواند دلیل جذابیت تولید خودرو در کشور باشد. به این معنا که اگر سرمایه‌ای داشته باشید که خط مونتاژ خودرو راه‌اندازی کنید، در یک بازار انحصاری می‌توانید پک‌های قطعات خودرو را از خارج (بهتر است از چین باشد) وارد کرده و با سرهم‌بندی کردن قطعات، خودروی میلیاردی تولید کنید. بنابراین هم تولید و هم بازار خودرو می‌تواند به‌راحتی در اختیار خودروساز قرار بگیرد.

    از سوی دیگر اگر توقف یا واردات قطره‌چکانی خودرو نیز ایده‌آل دولتی باشد، هر میزان ارزی که مورد استفاده باشد نیز در اختیار قرار خواهد گرفت. این روندی است که خصوصی‌های کم‌تیراژ در پیش گرفته و از قضا دیگران را نیز ترغیب به تولید خودرو در کشور کرده است.

    علاقه به مونتاژ خودرو

    همان‌طور که عنوان شد مونتاژ خودرو در کشور مسیری بی‌دردسر و از قضا پرسود است. در‌حال‌حاضر سقف واردات خودروی احتراقی در کشور ۲۰هزار دلار است حال آنکه حداکثر ارزبری مونتاژی‌ها ۱۹.۲هزار دلار است (طبق آمار رسمی وزارت صمت در سال ۱۴۰۱). ارزبری مونتاژی‌ها در سال گذشته و امسال روند صعودی نیز به خود گرفته است. بدین‌ترتیب خودروسازان مونتاژی، قطعات را با ارز تخصیصی وارد کشور کرده و بعد از تکمیل وارد بازار می‌کنند و خود را درگیر حواشی تولید با انتقال تکنولوژی یا آورده سرمایه خارجی و غیره نمی‌کنند. به همین دلیل است که با خروج شرکای خارجی، تشدید تحریم‌ها یا هر اتفاق دیگری با افت تولید مواجه می‌شوند چرا که تنها یک خط مونتاژ دارند و بس. در بسیاری از کشورها، از جمله روسیه یا چین، تولید این‌طور تعریف شده که خودروساز داخلی با شریک خارجی جوینت شده و با سرمایه‌گذاری مشترک به تولید محصولی می‌پردازند که امکان صادرات داشته باشد.

    این روند هم منجر به انتقال فناوری و تکنولوژی به خودروساز داخلی می‌شود و هم شریک خارجی را منتفع می‌کند. اگر خودروساز خارجی هم روزی روزگاری قصد ترک کشور را داشت، به دلایلی همچون تحریم‌های بین‌المللی، زیرساخت خودروساز داخلی به میزانی قوی است که خط تولید همچنان پابرجا می‌ماند. بنابراین جوینت شدن با خودروسازان معتبر جهانی، سرمایه‌گذاری خارجی و از همه مهمتر انتقال تکنولوژی و فناوری، شرکت‌های خودرویی را ریشه‌دار کرده؛ به‌طوری‌که با وزیدن هر بادی، خطوط تولید را متوقف نمی‌کنند یا کاهش نمی‌دهند. این شرایط اما در کشور ما چندان تعریف نشده و وزارت صمت به هر درخواستی برای خودروساز شدن مجوز داده و هر میزان ارز مورد نیاز نیز تخصیص داده می‌شود. جالب اینجاست که شرکت‌های مرتبط یا غیرمرتبط علاقه‌مند به تولید خودرو، پس از تشدید تحریم‌ها در دولت دوازدهم بیشتر نیز شده است و با خبط سیاستگذار خودرو در توقف واردات خودرو، تعداد مجوزهای تولید خودرو افزایشی شده است.

    تکثر خودروسازی نشانه رقابت است؟

    همان‌طور که عنوان شد وزیر صنعت، معدن و تجارت اخیرا تاکید کرده که« ۳۷ شرکت خودروساز در کشور فعال است؛ حال آنکه ما نیازی به این تعداد خودروساز نداریم، بلکه باید تیراژ خودروسازی در ایران بالا برود نه اینکه هر شرکت ۱۰ هزار خودرو تولید کند.» اظهارات وی در شرایطی مطرح می‌شود که تصور عموم بر این است که هر چه تعداد خودروساز در یک کشور بیشتر باشد، انحصاری در بازار آن کشور وجود ندارد. در حال حاضر نیز وقتی صحبت از انحصار در بازار خودروی ایران می‌شود دست‌اندرکاران صنعت خودرو با استناد به ۳۷ خودروساز فعال در کشور تاکید دارند که با وجود تعدد خودروسازی، انحصاری وجود ندارد. حال سوال این است که آیا تکثر خودروسازی در یک کشور نشانه عدم انحصار است؟

    طبق گفته بسیاری از کارشناسان، تعداد بنگاه‌های تولید‌کننده معیار مناسبی برای سنجش انحصاری بودن آن نیست؛ به‌طوری‌که در کشورهای پیشرفته تعداد اندکی خودروساز وجود دارد. بنابراین در حالی در کشور ما ۳۷ خودروساز فعال است که این رقم در کشور چین به ۳۵ شرکت تولیدی می‌رسد و در آمریکا نیز ۲۰ شرکت در زمینه خودرو تولید دارند. در ایتالیا این تعداد به ۱۱ خودروساز و در هند نیز به ۱۰شرکت می‌رسد. آلمان نیز با ۱۰ شرکت خودروساز فعالیت می‌کند و در ژاپن طبق داده‌های رسمی، ۹خودروساز فعال است. در فرانسه نیز ۱۰ شرکت و در کره جنوبی هم ۶ خودروساز به تولید محصولات خودرویی می‌پردازند.

    خودروسازان در این کشورها به رقابت با یکدیگر و خودروسازان جهانی می‌پردازند و تکنولوژی حرف اول را در رقابت می‌زند. اما در کشور ما با وجود ۳۷ خودروساز هیچ رقابتی بین خودروسازان وجود ندارد و تیراژ اندک خودرو و تقاضای بالا منجر به آن شده که هر محصولی با هر کیفیتی به بازار عرضه و خریدار داشته باشد. آنچه در حال حاضر به رقابت بین خودروسازان تبدیل شده، تنها قیمت محصولات تولیدی است، به‌طوری‌که محصولات مونتاژی در نبود خودروهای وارداتی با قیمت‌های گزافی به فروش می‌رسند. آنچه از اظهارات وزیر صمت مشخص است وی دغدغه تیراژ دارد؛ این در شرایطی است که ۳۷ خودروساز فعال در کشور تاکنون نتوانسته‌اند به تیراژی دست پیدا کنند که هم وزیر راضی باشد و هم متقاضیان خودرو در بازار.

  • وعده های خودرویی نامزدهای انتخابات

    وعده های خودرویی نامزدهای انتخابات

    به گزارش اقتصادران، با توجه به آغاز رقابت انتخاباتی شش کاندیدای ریاست‌جمهوری چهاردهم، «دنیای اقتصاد» از امروز اظهارنظرهای خودرویی نامزدها  در قالب مصاحبه‌ها و شبکه‌های مجازی را منتشر می‌کند تا مشخص شود هر یک از آنها قصد دارد در دولت خود چه سیاستی را در صنعت و بازار خودرو دنبال کند. خودرو همواره طی این سال‌ها بخشی مهم و جذاب در مصاحبه‌ها، وعده‌ها و مناظره‌های نامزدهای ریاست‌جمهوری بوده و قطعا این بار نیز این جایگاه ویژه را حفظ خواهد کرد. شاهد مثال آن، اظهارنظرهای خودرویی برخی کاندیداهای ریاست‌جمهوری است که در روزهای پیش رو قطعا دیگر نامزدها نیز از خودرو و برنامه‌هایشان برای صنعت و بازار این کالای محبوب شهروندان خواهند گفت.

    خودرو به دلیل جایگاه ویژه‌ای که نزد شهروندان دارد، یکی از سوژه‌های داغ به‌خصوص در ایران (با توجه به حواشی کمی و کیفی آن) به شمار می‌رود و به همین دلیل نامزدهای ریاست‌جمهوری در تبلیغات خود تا حد امکان با کلیدواژه «خودرو» سعی در تاثیرگذاری بر افکار عمومی دارند. نامزدهای ریاست‌جمهوری با توجه به دیدگاه منفی شهروندان ایرانی نسبت به خودروهای داخلی، معمولا دفاع خاصی از کمیت و کیفیت صنعت خودروی کشور نمی‌کنند و برای جذب افکار عمومی، از واردات و رقابت و بهبود کیفیت می‌گویند.  در مقطع فعلی نیز با توجه به حال‌و‌هوای کلی صنعت و بازار خودرو، انتظار می‌رود نامزدهای ریاست‌جمهوری در تبلیغات خود دست روی مسائلی مانند تسریع رشد واردات خودرو، بهبود کیفیت و بالا بردن رقابت در بازار و شاید هم خصوصی‌سازی، خواهند گذاشت تا از این کانال اقبال خود نزد رای‌دهندگان را بالا ببرند. طبق نظر شورای نگهبان، شش نفر شامل مسعود پزشکیان، مصطفی پورمحمدی، سعید جلیلی، علیرضا زاکانی، محمدباقر قالیباف و امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی، به عنوان نامزدهای نهایی انتخابات ریاست‌جمهوری چهاردهم انتخاب شدند.

    تا به امروز (تا لحظه تنظیم این گزارش) تنها محمدباقر قالیباف و امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی به طور مستقیم درباره خودرو اظهارنظر کرده‌اند، هرچند سایر کاندیداها نیز مواضع خاص خود را در این حوزه دارند و به احتمال فراوان این سوژه داغ و پر‌مخاطب را در مصاحبه‌ها و اظهارنظرها و مناظره‌های خود خواهند گنجاند. چراغ نخست اظهارنظرهای خودرویی نامزدهای ریاست‌جمهوری را قالیباف با توییتی بحث‌برانگیز روشن کرد. وی در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) نوشت: «بیش از نیم قرن رانت کافی است. خودروی داخلی باید با خودروی خارجی رقابت کند؛ قانون واردات خودروهای نو و کارکرده را در دولت بعدی حتما به طور کامل اجرا خواهیم کرد.» توییت قالیباف این پرسش را برای افکار عمومی ایجاد کرد که چرا پیگیری اجرای قانون واردات خودرو تا به امروز از سوی وی (به عنوان رئیس مجلس شورای اسلامی) صورت نگرفته و قرار است در دولت بعد انجام شود؟ واردات خودرو به کشور از اواخر اردیبهشت ۱۴۰۱ آزاد و با ابلاغ آیین‌نامه مربوطه در شهریور همان سال، وارد فاز اجرا شد.

    این در حالی است که ورود خودرو به کشور روند بسیار کندی داشته و از همین رو اهداف مدنظر سیاستگذار از واردات خودرو، به‌ویژه تنظیم بازار، تحقق نیافته است. از طرفی، قانون واردات خودروهای کارکرده نیز که سال گذشته در مجلس شورای اسلامی تصویب شد، به نوعی بایگانی شده است. این در حالی است که قالیباف به عنوان رئیس مجلس می‌توانست پیگر ماجرای کندی واردات خودروهای صفر و اجرا نشدن قانون واردات دست‌دوم‌ها شود، اما ظاهرا ترجیح داده این مساله را در کسوت رئیس‌جمهور دنبال کند.

     مشکل «خودرو» قرعه‌کشی نیست

    اظهارنظر خودرویی دیگر نامزدهای ریاست‌جمهوری، به امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی مربوط می‌شود. وی در برنامه انتخاباتی تلویزیونی «صف اول» شبکه خبر گفت: «لاتاری (قرعه‌کشی) خودرو اخلاق در جامعه را نابود می‌کند؛ زیرا یک‌شبه یکی را ثروتمند می‌کند. عدم‌شفافیت بی‌اخلاقی در حق مردم است.» این اظهارنظر قاضی‌زاده هاشمی نشان از مخالفت وی با قرعه‌کشی خودرو دارد، این در حالی است که لاتاری خودرو مدت‌هاست به شکل گسترده قبلی انجام نمی‌شود و بیشتر به خودروهای وارداتی (با توجه به نبود تعادل بین عرضه و تقاضا) مربوط است. نکته دیگر اینجاست که «یک‌شبه ثروتمند شدن» از مسیر بازار خودرو، الزاما ربطی به بود و نبود قرعه‌کشی ندارد، بلکه به اختلاف بسیار زیاد بین قیمت کارخانه و بازار خودروها (در نتیجه وجود تقاضای کاذب و سیاست‌های دستوری) مربوط است. در این بستر، هر کس (چه با قرعه‌کشی و چه بدون قرعه‌کشی) دستش به خودرو با قیمت کارخانه برسد، می‌تواند با فروش آن در بازار آزاد، سودی یک‌شبه را به جیب بزند و به قول قاضی‌زاده هاشمی ثروتمند شود. بنابراین مشکل الزاما از قرعه‌کشی خودرو نیست، بلکه ریشه در مسائل دیگری که در بالا به آنها اشاره شد، دارد که رئیس‌جمهور بعدی – هر کدام از این شش نامزد که باشد – باید فکری به حال آنها کند.

     از مخالفت با خودروی بورسی تا حمایت از خودروسازان

    به‌‌جز قالیباف و قاضی‌زاده هاشمی، دیگر کاندیداها فعلا و در قالب تبلیغات خود برای انتخابات چهاردهم، اظهارنظر خودرویی مستقیمی تا لحظه تنظیم این گزارش نکرده‌اند، اما این به معنای آن نیست که سیاست و موضعی در قبال «خودرو» ندارند. با مروری بر اظهارنظرهای قبلی آنها در مورد «خودرو» تا حد زیادی می‌توان حدس زد که در روزهای آینده درباره صنعت و بازار خودرو و مسائلی مانند تولید و واردات چه خواهند گفت (البته اگر مواضعشان تغییر نکرده باشد). به عنوان مثال، مسعود پزشکیان در دوران حضور در مجلس شورای اسلامی، از مخالفان عرضه خودرو در بورس کالا و البته واردات بود. وی گفته بود زمانی می‌توانیم در بورس کالا عرضه داشته باشیم که مصرف از تولید کمتر باشد. پزشکیان همچنین جزو مدافعان ممنوعیت واردات خودرو در سال 97بود که باید دید آیا حالا نظرش تغییر کرده یا همچنان همان عقیده را دارد.

    دیگر کاندیدای ریاست‌جمهوری، یعنی علیرضا زاکانی (شهردار فعلی تهران)، اما ظاهرا مشکلی با واردات ندارد و شاهد مثال آن قرارداد پر‌حاشیه شهرداری تهران با چینی‌ها برای واردات خودروهای برقی حمل‌ونقل عمومی است. شهرداری تهران چندی پیش بنرهایی تبلیغاتی را در سطح شهر نصب کرد تا ثابت کند خرید خودرو از چین به‌صرفه‌تر از تامین از شرکت‌های داخلی است. در بین سایر نامزدها، اطلاعات خاصی درباره دیدگاه‌های خودرویی مصطفی پورمحمدی وجود ندارد، اما اظهارات قبلی سعید جلیلی نشان می‌دهد وی به تدوین سند جامع و راهبردی برای رونق خودروسازی و قطعه‌سازی کشور به منظور افزایش کیفیت خودروهای داخلی معتقد است. جلیلی همچنین میانه خوبی با مونتاژ خودرو ندارد و قائل به حمایت از تولید داخل به هر قیمتی نیست و آن را مشروط به رشد کیفیت و کاهش هزینه تولید می‌داند.