به گزارش اقتصاران، وقتی اولین تیم به صحنه میرسد، چیزی که میبیند یک تصویر منظم نیست. نه خطی از مصدومان، نه یک وضعیت قابل پیشبینی. با پراکندگی مواجه است. افراد روی زمین افتادهاند، بعضیها حرکت نمیکنند، بعضیها تلاش میکنند بلند شوند، بعضیها کمک میخواهند و بعضیها حتی توان صدا زدن ندارند. اینجا دیگر نمیشود به ترتیب رسید. باید انتخاب کرد.
تریاژ از همینجا شروع میشود. نه با ابزار خاصی، نه با تجهیزات پیشرفته. با چشم، با تجربه، و با سرعت. امدادگر باید در چند ثانیه ارزیابی کند. آیا راه هوایی باز است یا نه. آیا خونریزی شدید وجود دارد یا نه. آیا سطح هوشیاری قابل قبول است یا نه. همین چند شاخص ساده، پایه تصمیمگیری میشود.
در شرایط عادی، این ارزیابیها با دقت و زمان بیشتری انجام میشود. اما در اینجا، زمان وجود ندارد. هر ثانیهای که صرف یک نفر شود، ممکن است از نفر بعدی گرفته شود. این همان جایی است که فشار تصمیمگیری به اوج میرسد.
کدگذاری رنگی وارد عمل میشود. قرمز برای موارد فوری، زرد برای موارد متوسط، سبز برای آسیبهای سبکتر، و سیاه برای کسانی که علائم حیاتی ندارند یا احتمال نجاتشان بسیار پایین است. اما این رنگها فقط نشانهاند. پشت هر کدام، یک تصمیم سنگین قرار دارد.
در برخی موارد، امدادگر با فردی مواجه میشود که بهشدت آسیب دیده، اما علائم حیاتی بسیار ضعیف است. در همان لحظه، چند متر آنطرفتر، فردی قرار دارد که با یک مداخله سریع، میتواند نجات پیدا کند. انتخاب سخت است، اما باید انجام شود. تمرکز روی کسی که شانس بیشتری دارد.
این تصمیمها، از بیرون ممکن است بیرحمانه به نظر برسند، اما در واقع، تنها راه برای مدیریت یک بحران گسترده هستند. اگر همه انرژی روی موارد بحرانی، اما کمامید صرف شود، موارد قابل نجات از دست میروند.
در طول این عملیاتها، تیمها تلاش کردند که تریاژ فقط در شروع کار انجام نشود. بلکه بهصورت مداوم بازبینی شود. وضعیت مصدوم ممکن است تغییر کند. کسی که در ابتدا در دسته زرد بوده، ممکن است به قرمز تبدیل شود. یا برعکس.
برای همین، نقاطی برای تریاژ مجدد در نظر گرفته شد. جایی که مصدومان قبل از انتقال به مراکز درمانی، دوباره ارزیابی شوند. این کار باعث شد که خطاهای اولیه اصلاح شود.
در کنار این، آموزشهای قبلی نقش مهمی داشت. تیمهایی که تجربه مانورهای مشابه را داشتند، در میدان عملکرد بهتری نشان دادند. چون در لحظه، به جای فکر کردن به اینکه چه باید بکنند، عمل میکردند.
اما حتی بهترین آموزش هم نمیتواند فشار روانی این صحنهها را حذف کند. وقتی چند نفر همزمان درخواست کمک دارند، وقتی صدای خانوادهها در اطراف شنیده میشود، وقتی فضا پر از تنش است، حفظ تمرکز کار سادهای نیست.
در برخی موارد، تیمها مجبور شدند محیط را کنترل کنند. فاصله ایجاد کنند، جمعیت را عقب بزنند، تا بتوانند تریاژ را درست انجام دهند. بدون این کنترل، تصمیمگیری دقیق تقریباً غیرممکن میشود.
یکی از نکات مهم، ثبت اطلاعات اولیه بود. حتی در آن شرایط، تلاش شد که مشخصات اولیه مصدوم، وضعیت او، و دستهبندی انجامشده ثبت شود. این اطلاعات در ادامه مسیر درمان اهمیت پیدا میکند.
در بعضی صحنهها، بهدلیل حجم بالای مصدومان، از روشهای سادهتر و سریعتر استفاده شد. برچسبهای کاغذی، علامتگذاری روی لباس، یا حتی یادداشتهای سریع. هدف این بود که هیچکس بدون ارزیابی باقی نماند.
در کنار تریاژ، اقدامات اولیه درمانی هم انجام میشد. کنترل خونریزی با بستن زخم، استفاده از تورنیکه در موارد ضروری، تثبیت اندامهای شکسته، و باز نگه داشتن راه هوایی. این اقدامات ساده، در بسیاری از موارد تفاوت ایجاد کردند.
یکی از چالشها، انتقال مصدومان با اولویتبندی درست بود. اگر ترتیب انتقال بههم بخورد، کل سیستم دچار مشکل میشود. برای همین، هماهنگی با آمبولانسها اهمیت زیادی داشت،در برخی موارد، فاصله بین محل حادثه و مراکز درمانی زیاد بود. این موضوع اهمیت تریاژ را دوچندان میکرد. چون زمان انتقال طولانیتر میشد و احتمال تغییر وضعیت مصدوم بیشتر بود.
در طول این روزها، مشخص شد که تریاژ فقط یک مرحله از عملیات نیست، بلکه ستون فقرات کل فرآیند است. اگر درست انجام شود، منابع بهینه استفاده میشود. اگر اشتباه باشد، حتی با بهترین تجهیزات هم نتیجه مطلوب به دست نمیآید.
آنچه در این صحنهها اتفاق افتاد، ترکیبی بود از دانش، تجربه، و تصمیمهایی که در لحظه گرفته شد. تصمیمهایی که شاید در گزارشها به یک کلمه خلاصه شوند، اما در واقع، پشت هر کدامشان چند ثانیه فکر و چند سال تجربه قرار دارد.
من به عنوان خبرنگار در کنار شما بچه های هلال احمر ،شاهد همه زحمات شما بودم ، تیم های موتور سوار پیشرو ، ارزیاب ها ، صدای کد امداد ۳۰۰ روی بیسیم ، اعلام ۱۰.۱۰ روی بیسیم ، حداقل من همه را دیدم حتی اگر کسی بخواهد منکر زحمات و تلاش شما بشود . شما بی نظیر بودبد ، دست خوش .
