برچسب: تولیدکنندگان برق

  • آینده تاریک صنعت برق ایران / دولت ۳۰ هزار ميليارد تومان به بخش خصوصی برق بدهکار است

    آینده تاریک صنعت برق ایران / دولت ۳۰ هزار ميليارد تومان به بخش خصوصی برق بدهکار است

    به گزارش اقتصادران، امير اسلاميه‌همداني نوشت:

    وضعيت توليد و صنعت در كشور، متاثر از قطع منظم و غيرمنظم برق روزهاي سختي را سپري مي‌كند. ناترازي برق در تابستان ۱۴۰۳ حدود ۱۳ هزار مگاوات برآورد شده و در صورت تداوم وضع موجود در افق ۱۰ ساله به بيش از ۳۷ هزار مگاوات مي‌رسد كه قربانيان اصلي آن شهروندان هستند هر چند دولتمردان اصرار داشته باشند كه مصرف خانگي را با قطع مصارف صنعتي و توليدي تامين كنند؛ اما تداوم وضع موجود دقيقا چه معنايي دارد؟

    اول اينكه دولت همچنان اصرار داشته باشد با سياست سركوب قيمتي، توهم رضايت ايجاد كند. در اين صورت نه‌فقط انگيزه سرمايه‌گذاري بخش خصوصي در صنعت برق كاملا نابود مي‌شود، بلكه امكان تجهيز و نگهداري و نوسازي همين امكانات و تاسيسات موجود نيز از بين مي‌رود و توان توليد با فرسايش زيربناي توليد دچار افت و كاهش خواهد شد. در حال حاضر ۶۰ درصد توليد برق كشور را بخش خصوصي انجام مي‌دهد و بيش از ۳۰ هزار ميليارد تومان از دولت طلبكار است.

    ناتواني دولت در پرداخت ديون خود به بخش خصوصي در شرايط سركوب قيمتي، مصيبتي دوچندان است. دوم اينكه با تداوم تحريم‌ها، امكان توليد و واردات محصولات الكتريكي سبز (با مصرف برق كم و بهينه) از بين رفته و مصرف‌كنندگان به‌ ناچار بايد همين محصولات موجود در بازار با مصرف غيراستاندارد را استفاده كنند. همين مورد در افزايش بي‌حساب و كتاب مصرف برق كشور تاثيري تعيين‌كننده دارد. سوم اينكه نهاد رگولاتوري بدون درك الزامات و شرايط موجود، به تدوين مقررات دست‌وپا گير براي ورود بخش خصوصي به صنعت برق ادامه دهد و هر روز با مصوبات بي‌مورد، راه ناهموار فعاليت بنگاه‌هاي خصوصي را پرسنگلاخ‌تر كند.

    به عنوان نمونه مدتي است كه يكي از ملزومات توليد برق در زمين‌هاي غيردولتي، اجباري شدن اخذ پروانه تغيير كاربري زمين‌ها شده با اين هدف كه سرمايه‌گذاران بخش خصوصي را به سمت زمين‌ها يا شهرك‌هاي دولتي سوق دهند. حال آنكه در توليد برق تجديدپذير (نيروگاه خورشيدي يا بادي) هر چه موانع موجود رفع و صاحبان سرمايه با شرايط راحت‌تري مواجه شوند، نه‌تنها بخشي از كمبود برق جبران مي‌شود، بلكه مي‌توان با برنامه‌ريزي صحيح و  تدبير درست، زمينه را براي جذب سرمايه‌گذاران بخش خصوصي فراهم كرد و امكان صادرات برق از نيروگاه‌هاي تجديدپذير خصوصي را تسهيل كرد تا در كوتاه‌مدت از بازگشت سرمايه حاصل از صادرات برق، امكان تقويت هر چه بيشتر بنيه توليدي كشور در توليد برق و ايجاد نيروگاه‌ها مهيا شود.

    چاره‌انديشي براي رفع مشكل كمبود برق به ‌صورت پايدار، نيازمند اتخاذ تصميماتي همه‌سونگرانه است تا توليد و مصرف بتوانند به تعادل برسند بدون آنكه خللي در توسعه اقتصادي و صنعتي كشور ايجاد شود. در غير اين صورت سال‌هاي آينده ناگزير از واردات برق خواهيم شد.

  • چرا کار صنعت برق ایران به ناترازی کشید؟

    چرا کار صنعت برق ایران به ناترازی کشید؟

    به گزارش اقتصادران، حسنعلي تقي‌زاده لنده رييس هيات‌مديره سنديكاي شركت‌هاي توليدكننده برق به بروز ناترازي‌ها به عنوان يكي از مهم‌ترين دغدغه‌هاي فعلي كشور اشاره و خاطرنشان كرد: متاسفانه اين روزها ناترازي برق به پاشنه آشيل اقتصاد كشور تبديل شده و چاره‌انديشي براي آن يك الزام جدي است.

    در حال حاضر ميزان مصرف برق در كشور از 77 هزار مگاوات فراتر رفته و اين امر به معناي ناترازي 17 هزار مگاواتي بين توليد و مصرف برق است كه 23 درصد برق مصرفي كشور در پيك برق را شامل مي‌شود. تقي‌زاده با بيان اينكه ادامه روند فعلي، طي 10 سال آينده به ناترازي 37 هزار مگاواتي معادل يك سوم برق مصرفي كشور در سال 1413، منجر خواهد شد، عنوان كرد: ناترازي برق در كشور تقريبا 10 سال پيش، يعني در سال 1393 با سركوب بخش خصوصي توليدكننده برق از طرق مختلف، كليد زده شد. يكي از عواملي كه منجر به بروز بحران كنوني در صنعت شده، تثبيت نرخ پايه آمادگي از سال 1393 بر خلاف نص صريح قانون برنامه پنجم توسعه مبني بر افزايش سالانه اين نرخ بود. در نتيجه اين اقدام نرخ آمادگي كه در آن سال 185 ريال مصوب شده بود، علي‌رغم گذشت 10 سال و با وجود جهش ارزي و رشد چشمگير نرخ تورم، همچنان ثابت باقي مانده است.

    وي انفعال در تعيين تكليف اقساط معوق تسهيلات ارزي نيروگاه‌ها را نيز از ديگر عوامل سركوب سرمايه‌گذاري‌هاي بخش خصوصي برشمرد و گفت: اين روند با استرداد لايحه رگولاتوري در ابتداي دولت سيزدهم شدت بيشتري پيدا كرد.

    اين لايحه پس از پيگيري‌هاي گسترده سنديكا در طول دولت دوازدهم به مجلس تقديم شده و مورد بررسي قرار گرفته بود، اما متاسفانه پس از استرداد اين لايحه از سوي وزارت نيرو، كار به صورت كامل متوقف شد. تقي‌زاده عدم ابلاغ سقف نرخ انرژي در بازار عمده فروشي برق علي‌رغم گذشت 4 ماه از سال جديد را از ديگر مصاديق سركوب بخش خصوصي دانست و افزود: عدم ابلاغ اين نرخ از سوي وزير نيرو، نيروگاه‌هاي غيردولتي را ناگزير كرده كه برق توليدي خود را به نرخ سال 1402 بفروشند، اين در حالي است كه هزينه‌هاي جاري، بهره‌برداري و تعميرات نيروگاه‌ها به دليل افزايش چشمگير نرخ ارز و تورم، به شكل قابل توجهي افزايش پيدا كرده است.  او به رسميت شناخته نشدن مالكيت خصوصي نيروگاه‌هاي غيردولتي را ريشه سياست‌گذاري‌هاي نادرستي طي دهه اخير برشمرد و گفت: به واسطه همين تفكر نادرست، وزارت نيرو بر اين باور است كه نيروگاه‌هاي غيردولتي بايد به درآمدي كه هزينه‌هاي بهره‌برداري آنها را تامين كنند، رضايت دهند. اين در حالي است كه اين نيروگاه‌ها هم بايد مانند ساير بنگاه‌هاي اقتصادي امكان فروش محصول خود را با قيمت اقتصادي داشته باشند. وي در ادامه عنوان كرد: وزارت نيرو در شرايط كنوني نقش واسطه‌گري در معاملات برق را ايفا مي‌كند.

    به اين معنا كه برق را از نيروگاه‌هاي دولتي و غيردولتي به بهاي تعيين شده مي‌خرد و آن را با قيمت‌هاي اقتصادي‌تري به مصرف‌كننده نهايي مي‌فروشد. نتيجه اينكه ميزان درآمد توانير در سال‌هاي 1400 و 1401 بالغ بر 65 و 96 هزار ميليارد تومان بوده است. اين رقم در سال 1402 به 128 هزار ميليارد تومان رسيده و پيش‌بيني مي‌شود كه علي‌رغم اينكه اين رقم براي سال جاري 175 همت در نظر گرفته شده از مرز 200 همت بگذرد. بنابراين در شرايطي كه طي 3 سال اخير درآمد شركت توانير سه تا چهار برابر شده، ميزان درآمد نيروگاه‌هاي غيردولتي تنها 50 تا 60 درصد افزايش يافته است. تقي‌زاده با تاكيد بر اينكه وزارت نيرو درآمد هنگفتي از محل واسطه‌گري در معاملات برق دارد، تصريح كرد: متاسفانه اين منابع تا امروز صرف ايجاد يك مكانيزم اقتصادي به منظور ترغيب سرمايه‌گذاران براي حضور در صنعت نيروگاهي نشده و استمرار اين مساله طي ساليان اخير به بروز ناترازي‌هاي گسترده منجر شده است.

    او همچنين خاطرنشان كرد: سهم نيروگاه‌هاي غيردولتي از ظرفيت توليد برق، حدود 67 درصد و نيروگاه‌هاي دولتي 33 درصد است. در شرايط آنها بايد در بورس انرژي و بازار عمده فروشي با يكديگر رقابت كنند و هيات تنظيم بازار برق كه تحت نظر وزارت نيرو فعاليت مي‌كند، داور و ناظر اين رقابت است. بر اساس اين مكانيزم، ما به عنوان توليدكننده غيردولتي از پيش بازنده‌ايم، چرا كه بايد از محل مبادلات برق توليدي‌مان به يك سود منطقي برسيم.

    در حالي كه يك نيروگاه دولتي نه‌تنها الزامي به كسب سود ندارد، بلكه ترجيح مي‌دهد براي عدم پرداخت ماليات، در دفاترش زيان‌ده ثبت شود. قطعا بخش خصوصي در رقابت با چنين مجموعه‌هايي بازنده خواهد بود، آن هم در بازاري كه تعيين سقف قيمت و نظارت بر بازار هم توسط دولت انجام مي‌شود. تقي‌زاده در پاسخ به اين سوال كه ضرورت‌هاي آزادسازي قيمت برق چيست، توضيح داد: با يك بررسي ساده درمي‌يابيم كه همين امروز هم آزادسازي قيمت برق شروع شده است. وقتي توانير هر كيلووات ساعت برق را با بهاي بيش از 2000 تومان به صنايع، 1500 تومان به مشتركين پرمصرف و 1000 تومان به مشتركين تجاري عرضه مي‌كند، يعني آزادسازي نرخ برق شروع شده اما مشكل اينجاست كه وزارت نيرو همين برق را از نيروگاه‌هاي دولتي 124 توان به ازاي هر كيلووات ساعت برق مي‌خرد.