برچسب: بودجه خواران

  • فاجعه بودجه‌خواری / یوسفیان ملا: هزینه‌کرد بیش از ۹۰‌درصد بودجه برای امور جاری فاجعه است

    فاجعه بودجه‌خواری / یوسفیان ملا: هزینه‌کرد بیش از ۹۰‌درصد بودجه برای امور جاری فاجعه است

    به گزارش اقتصادران، مسعود پزشکیان که پیش از نیمروز گذشته و در آستانه فرا رسیدن فصل بودجه در نشستی میزبان اعضای مجمع نمایندگان چهار استان البرز، بوشهر، چهارمحال و بختیاری و کهگیلویه‌وبویراحمد بود، عمده سخنانش را به مباحث اقتصادی اختصاص داد و از نمایندگان مجلس خواست تا به دولت در تصویب تدوین و تصویب بودجه‌ای بدون کسری یاری برسانند.

    رییس‌جمهور که معتقد است «عدم تناسب منابع و مصارف و ناترازی درآمدها و هزینه‌ها» عامل اساسی و اصلی ایجاد و افزایش تورم و برخی مشکلات اقتصادی کشور است، گفت: «مهم‌ترین انتظار و خواسته ما از نمایندگان مجلس در این زمینه این است که کمک کنند بودجه‌ای تنظیم و تصویب شود که کسری نداشته باشد.»

    او در عین حال خواستار برقراری تناسبی منطقی و معقول میان منابع و مصارف شد و با بیان اینکه «باید متناسب با منابع، توقع ایجاد شود»، گفت: «تفویض حداکثر ممکن اختیارات به استان‌ها که دولت آن را دنبال می‌کند، این امکان را فراهم می‌سازد که شناسایی نیازها و طراحی راهکارهای رفع آنها، از سوی مدیرانی دنبال شود که خودشان مسوول اجرای آنها هستند»؛ اقدامی که به باور رییس‌جمهور و مجموعه دولت می‌تواند به ایجاد تناسب میان منابع و مصارف یاری برساند.

     انتقاد پزشکیان از مقاومت مقابل چابک‌سازی دولت

    با این همه احتمالا مهم‌ترین بخش سخنان رییس‌جمهور در جریان دیدار روز گذشته با اعضای مجمع نمایندگان چهار استان کشور آنجا بود که او بر مباحث و مسائل اقتصادی متمرکز شد و ازجمله از نمایندگان خواست تا با وسواس بیشتری هر درخواست منتج به بزرگ شدن نظام اداری کشور را مطرح و دنبال کنند؛ نکته‌ای که پزشکیان دست‌کم از همان نخستین روزهای شهریورماه امسال تاکنون چند نوبت به آن پرداخته و در جریان نشست روز گذشته خود با شماری از نمایندگان مجلس نیز با اشاره مجدد و موکد به آن گفت: «بزرگی نظام اداری باعث کندی و ناکارآمدی آن شده و از شما نمایندگان می‌خواهم که به دولت در کوچک و چابک کردن این ساختار کمک کنید.»

    پزشکیان در بخش پایانی سخنانش نیز با انتقاد از اینکه «اقدام برای اصلاح نظام اداری در هر بخشی با مخالفت و مقاومت روبه‌رو می‌شود»، تصریح کرد: «امروز در حالی بیش از ۸۵‌درصد منابع کشور صرف هزینه‌های جاری نظام اداری می‌شود که درخواست‌های متعدد و مکرری برای حجیم‌تر شدن آن در قالب ارتقای تقسیمات کشوری و نظایر آن از سوی نمایندگان مجلس و مسیرهای دیگر مطرح می‌گردد.»

     بحران کسری بودجه در دولت بی‌در و پیکر

    بحث کوچک‌سازی و چابک‌سازی دولت، بحث تازه‌ای نبوده و بیراه نیست اگر بگوییم در تمامی دولت‌های پیشین نیز مورد تاکید روسای‌جمهور و دیگر اعضای دولت‌ها قرار گرفته است؛ نکته‌ای که در دولت کنونی نیز دست‌کم از شهریورماه امسال به این سو پیوسته از سوی شخص رییس‌جمهور مورد تاکید قرار گرفته است.

    با این همه تاکید موکد پزشکیان بر این مصیبت اقتصادی و نظام بودجه‌ریزی کشور نشان می‌دهند که دولت اگرچه به‌تنهایی توان حذف ردیف اعتباراتی را که به این نهادهای زائد تخصیص می‌یابد، ندارد اما دیگر توان پرداخت‌شان را هم از کف داده و چاره‌ای ندارد مگر اینکه برای پیمودن این مسیر صعب و دشوار همکار و همراه بطلبد.

    همکارانی که بخشی از آنان در مجلس حضور دارند و رییس‌جمهور دیروز در حالی برای چندمین بار از آنان خواسته تا به دولت در تدوین و تصویب بودجه‌ای بدون کسری یاری برسانند که بحران کسری بودجه در همین سال جاری هم از سقف ۸۰۰‌هزار‌‌میلیارد تومان فراتر رفته است.

    این تازه روایتی است که برآوردهای دولتی به دست می‌دهند و عمق فاجعه را وقتی درک می‌کنیم که به‌سراغ برآوردها و تخمین‌هایی برویم که نهادهای بیرون دولت از جمله صندوق بین‌المللی پول گزارش داده‌اند؛ روایتی که میزان کسری بودجه ایران در سال ۱۴۰۴ را بیش از دو برابر برآورد دولت تخمین زده و مشخصا از رقم یک‌هزار و ۸۰۰‌هزار‌میلیارد تومان سخن می‌گوید.

    این بحران جدی که حالا در آستانه فرارسیدن فصل بودجه و موعد تصویب لایحه بودجه سال۱۴۰۵ کل‌کشور در مجلس نه‌تنها تعادل مالی دولت را برهم زده بلکه توان سیاستگذاری اقتصادی را نیز از مجموعه دولت سلب کرده، به‌ویژه به این دلیل محل نگرانی است که می‌دانیم جبران و تامین این کسری چندصد‌هزار همتی طی این سال‌ها و دهه‌ها، عمدتا از مسیر استقراض از بانک مرکزی و چاپ پول انجام گرفته است؛ سیاست یا به بیان دقیق‌تر، ناسیاستی که عملا منجر به افزایش تورم افسارگسیخته، کاهش شدید قدرت اقتصادی مردم و گسترش روزافزون فقر شده و طوری کارد را به استخوان رسانده که حتی صدای رییس‌جمهور هم درآمده است.

     از نهادهای بودجه‌بگیر بدون برونداد تا کارکنان حقوق‌بگیر و بیکار

    احتمالا به همین دلیل هم پزشکیان حدود سه هفته پس از آن گلایه از وضعیت تخصیص اعتبارات به‌ویژه تخصیص بودجه به موسسات و بنیادهایی که به‌گفته او، «بودجه می‌گیرند و هیچ بروندادی هم ندارند»، باعث شد در یک موضع‌گیری دیگر، بر لزوم کوچک‌سازی دولت تاکید کند و از این وضع و حال دولت به‌عنوان «مهم‌ترین عامل تورم» سخن بگوید.

    رییس‌جمهور که در جریان یک سفر استانی در روزهای پایانی شهریورماه در نشست شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان اردبیل شرکت کرده بود، در بخشی از سخنانش با تاکید بر اینکه «دولت زیادی بزرگ شده و چون درآمد ندارد، تمام درآمد را صرف بزرگ شدن خود می‌کند»، گفت: «به همین دلیل پول کم می‌آورد، پول چاپ  و تورم ایجاد می‌کند بنابراین برای گسترش تقاضا می‌دهد، کار هم نمی‌کند.» پزشکیان در همان سخنرانی مهم که تا هفته‌ها و ماه‌های بعد نیز بارها مورد بحث و بررسی قرار گرفت، همچنین از رایزنی با رهبری برای تغییر این اوضاع خبر داد و گفت: «از رهبری درخواست کردم که کارمندان ۹ بیایند و ۱۳ بروند چرا که کاری انجام نمی‌دهیم، کاری نداریم که انجام دهیم اما آب و برق و گاز مصرف می‌کنیم!»

     تحلیل عزت‌الله یوسفیان‌ملا درباره دلایل کسری بودجه

    عزت‌الله یوسفیان‌ملا که در این رابطه با «جهان‌صنعت» به گفت‌وگو نششسته، می‌گوید: «ما هم‌اکنون در حال اجرای برنامه هفتم توسعه هستیم؛ حال آنکه وقتی به چگونگی اجرای شش برنامه پیشین نگاه می‌کنیم، می‌بینیم احکام هیچ‌یک از این برنامه‌های توسعه حتی تا ۴۰‌درصد هم محقق نشده است. حال آنکه وقتی بررسی می‌کنیم که چرا برنامه‌های پنج‌ساله توسعه اجرایی نشده و به‌اصطلاح احکام‌شان محقق نشده‌اند، می‌بینیم در تمامی این سال‌ها بخش چشمگیری از بودجه سالانه، صرف هزینه‌های جاری شده و در نتیجه اعتبارات کافی برای اجرای آن برنامه‌ها وجود نداشته است.»

    او می‌گوید: «در واقع ما تقریبا تمام بودجه کشور در امور جاری مصرف می‌کنیم و درعمل بودجه عمرانی را هم به امور جاری و روزمره تخصیص می‌دهیم.»

     بیش از ۹۰‌درصد بودجه برای امور جاری فاجعه است

    همزمان در حالی که رییس‌جمهور نیز در سخنان روز گذشته خود اذعان کرده که «بیش از ۸۵‌درصد منابع کشور صرف هزینه‌های جاری نظام اداری می‌شود»، این نماینده ادوار مجلس می‌گوید: «واقعیت این است که حتی بیش از ۸۵‌درصد از کل بودجه سالانه، صرف امور جاری می‌شود و در واقع این تنها ظاهر امر است و وقتی به‌سراغ جزئیات می‌رویم، می‌بینیم اوضاع به‌مراتب وخیم‌تر است.»

    یوسفیان‌ملا که قریب به دو دهه به‌عنوان نماینده در مجالس هفتم تا دهم حضور داشته، با اشاره به نحوه تخصیص بودجه در کشورهای توسعه‌یافته، می‌گوید: «برخی از این کشورها بیش از ۷۰‌درصد و در مواردی حتی تا ۹۰‌درصد از بودجه سالانه خود را صرف مصارف عمرانی می‌کنند؛ حال آنکه ما گاهی حاضر نیستیم ۵ تا ۱۰‌درصد از بودجه سالانه کشور را به این امور اختصاص دهیم.»

    او با تاکید بر اینکه «هزینه‌کرد بیش از ۹۰‌درصد بودجه برای امور جاری یعنی تمامی اعتبارات کشور صرف پرداخت حقوق کارکنان و مصارف روزمره می‌شود که این فاجعه است»، می‌گوید: «همچنین بخش عمده بودجه سالانه کشور، صرف پرداخت یارانه به مردم می‌شود. در نتیجه هر یک از شهروندان، مبلغی به‌واقع ناچیز از دولت دریافت می‌کند که در عمل تاثیر چندانی هم در دخل و خرج و معیشتش ندارد اما اگر اعتباراتی را که برای پرداخت یارانه به این چندده‌میلیون شهروند، یکجا خرج امور عمرانی و زیرساختی کنیم، در زندگی تمامی شهروندان و حتی نسل‌های بعدی تاثیرگذار خواهد بود.»

    او با تاکید بر لزوم «تجدیدنظر اساسی در نظام بودجه‌ریزی کشور»، می‌گوید: «ما امروز قریب به ۱۰‌هزار پروژه عمرانی نیمه‌کاره داریم حال آنکه بودجه‌ای که سالانه به این پروژه‌ها تخصیص می‌یابد عملا کفاف حتی ‌درصدی ناچیز از این ده‌ها‌هزار پروژه را هم نمی‌دهد.»

     نهادهایی که بودجه می‌گیرند اما پاسخگو نیستند، حذف شوند

    از دیگرسو در حالی که رییس‌جمهور مشخصا از «مخالفت و مقاومت مقابل اصلاح و کوچک‌سازی نظام اداری» انتقاد کرده، یوسفیان‌ملا معتقد است «بخشی از این مقاومت‌ها به‌واقع به‌دلیل نفوذی است که برخی نمایندگان در حوزه‌های انتخابیه دارند و به این دلیل که با سفارش آنان، شماری از افراد در نهادهای مختلف استخدام شده‌اند، مقابل تعطیلی یا ادغام این نهادها که ممکن است نیاز به تعدیل نیرو داشته باشند، ایستادگی می‌کنند.»

    او می‌گوید: «همچنین به همین دلایل، در مواردی شاهد ایجاد نهادها و سازمان‌هایی هستیم که به‌واقع کشور به آنها نیاز ندارد.»

    این نماینده ادوار مجلس همچنین از نقش شهرداری‌ها در استخدام بی‌رویه در نقاط مختلف کشور سخن گفت و تاکید کرد: «ما با نمونه‌های بسیاری مواجه بودیم که شهرداری‌ها به‌دلیل ارتباطاتی که در گوشه و کنار دارند، اقدام به جذب بی‌حساب و کتاب نیرو کرده‌اند و در ادامه نیز وقتی مسوولان بعدی برای تعدیل نیرو تلاش می‌کنند، جلوی کارشان سنگ‌اندازی می‌کنند.»

    یوسفیان‌ملا در پایان تصریح کرد: «ما همچنین نهادها و سازمان‌های بسیاری داریم که از دولت بودجه بگیرند اما به دولت پاسخگو نیستند و لازم است جلوی فعالیت‌ آنها نیز گرفته شود.»

     

  • سازمان‌های بودجه‌خوارِ بی‌خروجی وبال گردن دولت و ملت / حکایت بودجه‌هایی که باید خرج مردم بشود اما نمی‌شود

    سازمان‌های بودجه‌خوارِ بی‌خروجی وبال گردن دولت و ملت / حکایت بودجه‌هایی که باید خرج مردم بشود اما نمی‌شود

    به گزارش اقتصادران، «کارمان شده فقط به یک مشت بنیاد و سازمان‌های الکی که به هیچ دردی نمی‌خورند پول بدهیم. به‌شان گفتم آقایان این بساط باید جمع شود.» این جمله صریح مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، در روز خبرنگار، مثل زنگ بیدارباشی بود که یکی از عمیق‌ترین زخم‌های اقتصاد ایران را دوباره یادآوری کرد: زخمی به نام بودجه‌خواران بی‌خروجی. نهاد‌هایی که نه کارنامه‌ای روشن دارند، نه پاسخگوی افکار عمومی‌اند و نه دستاورد ملموسی برای زندگی مردم.

    شاید اکنون باید اذعان داشت که یکی از صریح‌ترین سخنان رئیس‌جمهور در نشستی که چندی پیش با اصحاب رسانه در روز خبرنگار داشت، انتقادی بود که به شیوه تخصیص بودجه وارد کرد و گفت: «تا دلت بخواهد موسسات و بنیاد‌هایی داریم که هیچ بروندادی ندارند و پول به اینها می‌دهیم، خب چرا باید به اینها پول بدهیم در حالی که معیشت مردم را نمی‌توانیم تأمین کنیم؟»

    حقیقت این است که جملاتی که رئیس جمهور به کار برد دیگر نه صرفاً گلایه، که هشدار به یک آفت ساختاری در نظام بودجه‌ریزی ایران است؛ آفتی که سال‌هاست منابع کشور را به سمت نهاد‌های ناکارآمد سوق داده و فرصت توسعه و بهبود زندگی مردم را از بین برده است.

    اکنون دیگر سال‌هاست که بخشی از بودجه کشور، به جای آن که موتور محرکی برای توسعه و رفاه عمومی باشد، به حیات خلوت صد‌ها بنیاد و سازمان تبدیل شده است؛ بنیاد‌هایی با نام‌های پرطمطراق فرهنگی، اجتماعی یا مذهبی که از جیب مردم ارتزاق می‌کنند، اما سهمی در بهبود کیفیت زندگی آنان ندارند.

    کسری بودجه؛ زخمی قدیمی که هر سال عمیق‌تر می‌شود

    بحران کسری بودجه دیگر برای اقتصاد ایران یک استثنا نیست، یک قاعده تکرارشونده است.  اخیرا مدنی زاده، وزیر اقتصاد اعلام کرده کسری بودجه سال جاری به حدود ۸۰۰ هزار میلیارد تومان رسیده؛ یعنی درآمد‌های دولت توان پوشش هزینه‌ها را ندارد و این شکاف یا با چاپ پول و تورم پر می‌شود یا با بدهی‌های سنگین به نسل‌های بعد.

    چنان که علی قنبری، اقتصاددان، در تحلیل این وضعیت می‌گوید: «کسری بودجه فقط یک عدد خشک در جداول نیست؛ معنایش کاهش رفاه اجتماعی، سقوط ارزش پول ملی و انتقال بار مشکلات به آینده است.»

    حقیقت این است که کسری بودجه ۸ هزار میلیارد تومانی، به یکی از جدی‌ترین چالش‌های مالی کشور تبدیل شده است. این رقم به ظاهر عددی در جداول بودجه‌ای است، اما در عمل معنایی فراتر دارد؛ یعنی شکاف میان درآمد‌ها و هزینه‌هایی که دولت برای آن تعهد داده است. این کسری در نهایت از جیب مردم پرداخت می‌شود، چه به شکل تورم و کاهش قدرت خرید و چه به صورت افزایش بدهی‌های دولت که بار آن بر دوش نسل‌های بعد خواهد بود.

    چنان که قنبری نیز تصریح دارد که «وزیر اقتصادی که مسئولیت می‌پذیرد، نمی‌تواند صرفاً مشکلات را فهرست کند و از وضعیت دشوار سخن بگوید. مردم و فعالان اقتصادی انتظار دارند برنامه‌ای شفاف برای مدیریت چنین کسری بزرگی ارائه شود. راهکار‌ها پیچیده یا دست‌نیافتنی نیستند، اما اجرای آنها نیازمند شجاعت و اراده سیاسی است. نخستین گام، کاهش هزینه‌های جاری دولت است. در حال حاضر بخش عمده بودجه عمومی به جای سرمایه‌گذاری و تولید، صرف پرداخت حقوق و هزینه‌های روزمره می‌شود. همین ساختار متورم اداری باعث شده حتی زمانی که درآمد‌ها کاهش می‌یابد، تعهدات دولت ثابت بماند و شکاف کسری هر سال بیشتر شود.»

    مهدی پازوکی، اقتصاددان نیز در گفت‌وگویی تأکید کرده که «وقتی بخش بزرگی از بودجه عمومی صرف حقوق و هزینه‌های جاری می‌شود، و نه سرمایه‌گذاری و تولید، نتیجه‌ای جز کسری و رکود ندارد. متورم بودن ساختار اداری، یکی از ریشه‌های اصلی کسری است.»

    این اقتصاددان پیش از این نیز تاکید داشته که «نظام تصمیم گیری کلان کشور باید این موضوع را درک کرده و بپذیرد که کسری بودجه منتهی به افزایش نقدینگی، افزایش تورم، کاهش ارزش پول ملی و در نهایت، کاهش رفاه اجتماعی می‌شود. بودجه بسیاری از بخش‌ها و نهاد‌ها قابل کاهش است. برای مثال، مجلس شورای اسلامی بالاترین رشد بودجه را بین لایحه دولت و قانون بودجه ۱۴۰۴، به خود اختصاص داده است. از دید من می‌شد حداقل ۵۰ درصد این میزان را کاهش داد. در وزارت کشور یک نهادی داریم به عنوان معاونت اجتماعی. پس وظیفه بهزیستی چیست؟ اگر قرار باشد معاونت اجتماعی هزینه و بودجه جدا داشته باشد، پس یعنی وزارت کشور مسئول بهزیستی است؟ کمیته امداد هم که یک بخش جدا است. چرا برای هر موضوعی چند نهاد موازی داریم … همچنین بودجه بسیاری از نهاد‌ها قابلیت کاهش دارد. بسیاری از نهاد‌ها خود، درآمد دارند و می‌توانند هزینه‌های خود را از محل درآمد‌ها تامین کنند و اصلا نیازی به بودجه جداگانه نیست؛ اما نظام تصمیم‌گیری کشور باید کمک کند.»

    به بیان ساده مساله بحرانی در بودجه‌ریزی کشور یکی همین است که کسری بودجه ایران یعنی مردم هر سال فقیرتر می‌شوند؛ یا از مسیر تورم و گرانی، یا از طریق بدهی‌های دولتی که دیر یا زود گریبان آنها را می‌گیرد.

    واکنش‌ها به سخنان رئیس‌جمهور

    اما اظهارات پزشکیان بازتاب گسترده‌ای در میان تحلیلگران داشت.  احمد زیدآبادی، فعال سیاسی، نوشت: «بزرگ‌ترین مانع اصلاح، مافیایی است که از همین بودجه‌ها تغذیه می‌کند. هر بار هم برای دفاع از آنها به مقدسات و ارزش‌ها متوسل می‌شوند.»

    کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز سخنان رئیس‌جمهور را نشانه‌ای از شجاعت دانستند. یکی نوشت: «شجاعت پزشکیان در حذف بودجه بنیاد‌های مفت‌خور ستودنی است؛ اما باید دید این حرف‌ها به عمل هم می‌رسد یا نه.»

    اما حسام‌الدین آشنا، مشاور حسن روحانی، رئیس جمهور پیشین ایران، اما توصیه‌ای وارونه کرد و ضمن اشاره به قدرت موسسات اصطلاحا بودجه‌خوار، از پزشکیان خواست سمت آنها نرود. آشنا در شبکه اجتماعی «ایکس» نوشت: «‏به رئیس جمهور محترم پیشنهاد می‌کنم مسیر حذف بودجه‌های بنیاد‌ها و موسسات و قرارگاه‌ها و مجمع‌ها و … را دنبال نکنند. لطفاً از تجربه هفتمین رئیس‌جمهور و مشاورش که از این حرف‌ها زدند، عبرت بگیرید.»

    بودجه‌خواران؛ سازمان‌های بی‌خروجی، پرهزینه

    اما پرسش کلیدی این است که این همه هزینه دقیقاً کجا می‌رود؟ پاسخ را باید در همان نهاد‌ها و بنیاد‌هایی جست‌و‌جو کرد که پزشکیان به آنها اشاره کرد.

    به گزارش اقتصادران، ده‌ها و بلکه صد‌ها نهاد و مؤسسه فرهنگی، مذهبی و اجتماعی در ایران وجود دارند که سهم ثابتی از بودجه عمومی دارند. این نهاد‌ها معمولاً ویژگی‌های مشترکی دارند:
    بودجه تضمینی بدون ارزیابی سالانه
    عدم شفافیت مالی و نبود گزارش عملکرد عمومی
    موازی‌کاری با سایر دستگاه‌ها
    مصونیت از نظارت جدی دیوان محاسبات یا رسانه‌ها

    مساله این است که در عمل، این نهاد‌ها میلیارد‌ها تومان از منابع عمومی را می‌بلعند، بدون آن که خروجی آنها در زندگی مردم ملموس باشد.

    مصادیق نهاد‌های بودجه‌خوار

    یک مرور بر لایحه بودجه ۱۴۰۴ نیز نشان می‌دهد که برخی نهاد‌های خاص همچنان سهم کلان دریافت می‌کنند:
    سازمان صداوسیما با بیش از ۳۵ هزار میلیارد تومان بودجه، در حالی که خود درآمد تبلیغاتی هنگفت دارد.
    شورای عالی حوزه‌های علمیه با بودجه‌ای بیش از ۷ هزار میلیارد تومان.
    آستان حضرت امام خمینی (ره) با بیش از ۲۱۰ میلیارد تومان.

    برخی از مهم‌ترین نهاد‌ها و بنیاد‌های فرهنگی و مذهبی که بودجه دولتی دریافت می‌کنند نیز شامل موارد زیر هستند:
    سازمان تبلیغات اسلامی و زیرمجموعه‌های آن، مانند مؤسسه پژوهشی و فرهنگی انقلاب اسلامی، حوزه هنری انقلاب اسلامی، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی و …
    شورایعالی سیاست‌گذاری ائمه جمعه
    ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر
    فرهنگستان زبان و ادب فارسی
    فرهنگستان هنر
    فرهنگستان علوم
    مؤسسه فرهنگی و اطلاع‌رسانی تبیان (وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی)
    موسسه پرسش، سروش مولانا
    بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس (وابسته به ستاد کل نیرو‌های مسلح)
    بنیاد ایران‌شناسی (Iranology Foundation)، وابسته به نهاد ریاست‌جمهوری
    بنیاد نخبگان (پشتیبانی از نخبگان علمی و هنری)
    بنیاد سعدی (بنیاد فرهنگی که به ترویج زبان فارسی می‌پردازد)

    این فهرست، اما تنها نوک کوه یخ است؛ صد‌ها نهاد دیگر با عناوین پژوهشی، فرهنگی یا اجتماعی سهم‌های ثابت و تضمینی از بودجه می‌گیرند. بسیاری از آنها خود درآمد دارند و می‌توانند مستقل اداره شوند، اما همچنان به منابع عمومی وابسته‌اند.

    نهادهایی با بیشترین بودجه تخصیصی در لایحه بودجه ۱۴۰۴

    نهاد / سازمان بودجه پیشنهادی در سال ۱۴۰۴ (تومان) توضیحات

     

    سازمان صداوسیما حدود ۳۵۰ هزار میلیارد تومان بیشترین مصرف‌کننده بودجه فرهنگی؛ بودجه‌ای معادل مجموع چند وزارتخانه

     

    شورای عالی حوزه‌های علمیه حدود ۷ هزار میلیارد تومان نهاد کلیدی در بودجه فرهنگی-مذهبی

     

      سازمان تبلیغات اسلامی حدود ۵ هزار میلیارد تومان برای ترویج نماز و ارزش‌های تشیع

     

    آستان مقدس حضرت امام (ره) حدود ۲۱۰ میلیارد تومان از نهادهای ویژه بودجه‌گیر

     

    بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس حدود ۷۶۵ میلیارد تومان در حوزه دفاع مقدس و فرهنگی

     

    دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی حدود ۹۵۸ میلیارد تومان یکی از نهادهای مقررات‌گذار فرهنگی

     

    مؤسسه آموزشی امام خمینی(ره) حدود ۴۵۰ میلیارد تومان موسسه آموزشی داخل ساختار بنیادها

     

    شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی حدود ۳۱۲ میلیارد تومان مسئول هماهنگی تبلیغات عمومی

     

    ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر حدود ۲۴۴ میلیارد تومان فعالیت در حوزه اجتماعی-مذهبی

     

    کتابخانه مجلس حدود ۲۱۴ میلیارد تومان یکی از نهادهای فرهنگی زیرمجموعه مجلس

    ناترازی ویرانگر بودجه و بیمارستانی که ساخته نمی‌شود

    این مدل از بودجه‌ریزی نیز اکنون در حالی رخ می‌دهد که هر ریال بودجه‌ای که به این نهاد‌ها داده می‌شود، در حقیقت خدمات عمومی از دست رفته است؛ یعنی بیمارستانی که می‌توانست ساخته شود، ساخته نمی‌شود و کلاس درسی که می‌توانست تجهیز شود، تجهیز نمی‌شود و شغلی که می‌توانست ایجاد شود، ایجاد نمی‌شود. به تعبیر اقتصاددانان، این همان هزینه فرصت است و در ایران، هزینه فرصت بودجه‌های بی‌ثمر چیزی جز معیشت مردم نیست.

    به گزارش اقتصادران، در واقع زمانی که میلیارد‌ها تومان بودجه به این سازمان‌ها تزریق می‌شود، نتیجه‌اش تنها یک چیز است: کاهش سهم مردم. همان بودجه‌ای که می‌توانست صرف بهبود وضعیت آموزش، سلامت، اشتغال و مسکن شود، در چرخه‌ای معیوب بلعیده می‌شود. در شرایطی که تورم و فشار اقتصادی کمر خانواده‌ها را خم کرده، این بی‌عدالتی بودجه‌ای به معنای مستقیم فدا شدن معیشت مردم است.

    سؤال اساسی اینجاست که چرا هم چنان با وجود هشدار‌های متعدد کارشناسان و حتی مقامات رسمی، این چرخه معیوب اصلاح نمی‌شود؟ پاسخ را باید در دو عامل جست‌و‌جو کرد: اول، فقدان بودجه‌ریزی عملیاتی به این معنا که در ایران، بودجه نه بر اساس عملکرد و کارآمدی، بلکه بر اساس سابقه و رانت توزیع می‌شود.

    دوم، نبود نظام نظارت و ارزیابی شفاف، به این معنا که بسیاری از این نهاد‌ها عملاً از حساب‌کشی عمومی مصون‌اند. بودجه دریافت می‌کنند، اما گزارشی از میزان اثربخشی ارائه نمی‌دهند.

    این وضعیت، به مرور زمان به یک «حق طبیعی» برای برخی نهاد‌ها تبدیل شده است؛ حقی که هیچ‌کس جرات بازنگری در آن را ندارد.

    شجاعت سیاسی، کلید اصلاح بودجه

    راه عبور از این وضعیت روشن است، اما نیازمند اراده‌ای آهنین است. شاید حتی راه عبور همان است که پزشکیان بر آن تأکید کرد «تخصیص بودجه بر مبنای عملکرد و خروجی واقعی».
    این یعنی هر نهادی که کارآمد نیست، بودجه‌اش کاهش یا حذف شود؛ شفافیت بودجه‌ای به یک اصل غیرقابل مذاکره تبدیل شده و مردم بدانند پول مالیات و منابع ملی کجا خرج می‌شود.

    برخی از کارشناسان و اقتصاددانان اصلی‌ترین مسیر‌ها برای رهایی از این بحران را در موارد زیر دسته بندی می‌کنند:

    ۱. بودجه‌ریزی مبتنی بر عملکرد؛ بودجه باید پاداش کارآمدی باشد، نه حق دائمی.

    ۲. حذف نهاد‌های موازی؛ از وزارتخانه‌ها تا کمیته امداد و بهزیستی، بسیاری از وظایف تکراری است.

    ۳. شفافیت بودجه‌ای؛ همه نهاد‌ها باید گزارش مالی عمومی منتشر کنند.

    ۴. تمرکز بر سرمایه‌گذاری و تولید؛ کاهش هزینه‌های جاری و انتقال منابع به آموزش، سلامت و اشتغال.

    ۵. اصلاح ساختار درآمدی دولت؛ مالیات بر ثروت و فعالیت‌های غیرمولد، و کاهش وابستگی به نفت.

    در هر حال باید توجه داشت که نقد صریح رئیس‌جمهور علیه بنیاد‌ها و نهاد‌های بودجه‌خوار می‌تواند نقطه عطفی در تاریخ بودجه‌ریزی ایران باشد. اما تجربه نشان داده است که تغییر در این ساختار نیازمند شجاعت سیاسی و مقاومت در برابر منافع قدرتمند است. تا زمانی که نهاد‌های بی‌خروجی سهم مردم را از سفره بودجه می‌بلعند، عدالت و رفاه فقط در حد شعار باقی خواهد ماند.