برچسب: امیرحسین ثابتی

به گزارش اقتصادران، ۱۲ روز دلهره و اضطراب که به گواه تجربه کنندگان جنگ شهرها در سال های ۶۴ تا  ۶۷ از آن مهیب‌تر بود با آتش‌بس بین ایران و اسراییل از صبح سوم تیر فرو نشسته است.   هر چند به تصریح و تعبیر رییس جمهور پیشین – حسن روحانی- پایان تهدید نیست و احتمال نقض آن از جانب دشمن را نباید نادیده انگاشت ولی فعلا آتش‌بس برقرار است و امید همه این است که از حالت موقت به دایم درآید.

با این که انتظار می‌رود در پی اتفاقات این ۱۲ روز و تغییر فضای سیاسی تریبون‌داران خاصه کسانی مانند احمد علم‌الهدی لحن خود را تغییر دهند و بگذارند مقامات مسؤول کار خودشان را انجام دهند سخنانی به زبان می‌آورند که برای جامعه دل‌زدگی می‌آورد.

بیانیه روحانی به صراحت می‌گوید آتش بس پایان تهدید نیست و اصلا شاید خدعه و فریب باشد و باید استراتژی جدید تعریف کنیم. اینها همه درست است اما آتش بس یعنی آتش بس و اگر خدای ناکرده نقض کند آتش بس را نقض کرده و معنی و تفسیر دیگری ندارد.

البته اگر ادبیات امثال علم‌الهدی مؤثر بود در این ۱۲ روز برای انسجام بخشی صدا‌و‌تصویر او را پخش می‌کردند و سراغ شعر فردوسی و ترانه‌های ایران‌دوستی و معینِ خواننده نمی‌رفتند. شاید هم چون هر جمعه فقط درباره حجاب زنان و نفی مذاکره سخن گفته مطلب متناسب با حال و هوای جنگ نیافتند.

شاید بپرسید مگر این جناب چه گفته؟ فرموده‌اند:” آتش‌بس به معنی پایان مبارزه با رژیم استکباری و صهیونیستی نیست و جنگ ما با ظهور امام زمان تمام می‌شود و آمریکا و اسراییل مانع ظهورند.” آن یکی (امیر حسین ثابتی) هم گفته است: “آتش‌بس به معنی ورود به مرحله جدیدی از جنگ است!”

این واژه در فارسی معادل cease- fire است. البته «بس» در فارسی هم به معنی «بسنده» -«کافی»- است و هم توقف. پس، آتش‌بس یعنی کفایت آتش‌باری یا بسندگی جنگ یا توقف آتش و البته می‌دانیم معادل “صلح” نیست.  با این وصف  چرا برخی از معممین و تریبون‌داران ما اصرار دارند برای هر کلمه ساده و روشن معنی جدید درآورند؟

این پیچاندن کلمات را اهل فلسفه وارد فرهنگ ما کرده‌اند. مثلا مردم در سال ۵۷ شعار می‌دادند استقلال و آزادی و روشن است که معنی هر واژه از مقابل و متضاد آن مشخص می‌شود. آزادی در مقابل استبداد و خفقان قرار می‌گیرد. به میزانی آزادی هست که استبداد و خفقان نیست و به عکس به میزانی استبداد هست که آزادی نیست.

معنی عدالت را هم با نقیض آن (تبعیض) متوجه می‌شویم. به میزانی عدالت هست که تبعیض نیست یا به میزانی تبعیض هست که عدالت نباشد ولی مرحوم مصباح یزدی می‌گفت منظور از آزادی که مردم شعار می‌دادند «آزادی از» بود یعنی آزادی از غیر خدا که همان بندگی است و در اسلام آزادی نداریم و آزادگی داریم و آزادی از انقلاب فرانسه آمده است.  در حالی که خود امام خمینی در نطق ۱۲ بهمن مراد خود از آزادی را با ذکر مثال های همه کس فهم و صراحتا آزادی بیان و قلم ذکر کرد.  حالا حکایت آتش‌بس است. آتش‌بس یعنی آتش‌بس دیگر و در مقابل آتش باری یا همان جنگ قرار می‌گیرد.

سابق بر این در برخی مناطق ایران وقتی خانواده‌ای دختر‌دار دنبال پسر بود ولی باز هی صاحب دختر می‌شدند اسم آخری را می‌گذاشتند «دختر بس»! البته نه آرزوی جالبی است نه اسم متناسبی ولی فرهنگی بود دیگر یعنی خدایا کافی است! لابد در تفسیر آیت الله علم الهدی و جناب ثابتی که دیالمه نددیه پیرو او شده دختربس هم یعنی مرحلۀ جدیدی از فرزندآوری!  یا ادامه اقدام برای فرزندآوری!

این نکته سنجی و موشکافی به خاطر ارزش ماهوی این تعابیر نیست که می‌دانیم گاه بر زبان شان می‌آید چون حرف و ایده نوی ندارند بلکه از این روست که بخشی از مشکلات به خاطر همین لفاظی‌ها پدید آمده و دشمنان هم جدی گرفتند و سوء استفاده کردند و هزینه گزاف آن را مردم پرداختند. در حالی که می‌شود توضیح داد مراد ما از مرگ بر فلان محو رژیم آپارتاید در آن سرزمین و تشکیل حکومتی مبتنی بر همه مذاهب است یا مانند این و بعید نیست عراقچی بنده خدا هم گفته باشد اما تصور کنید تا بگوید متقابلا در نقش آن افاضات این پیرمرد و جوان را بیاورند.

مقایسه کنید با امام خمینی که بلافاصله بعد از قبول قطعنامه در تیر ۱۳۶۷ گفت: تاکتیکی نیست.

رییس جمهور مملکت می‌گوید آماده مذاکره با آمریکا هستیم برای حل و فصل مسایل. آن وقت امام جمعه مشهد می‌گوید آمریکا مانع ظهور است!

بیش از ۶۰۰ نفر در این ۱۲ روز جان شیرین خود را از دست دادند. بیش از ۱۰۰ خانه ویران شد. عالی‌ترین فرماندهان سپاه که مجموعا ۵۰۰ سال تجربه نظامی داشتند به شهادت رسیدند. در میان قربانیان ۴۹ نفر زن‌اند و دو نفرشان در تهران و اصفهان باردار  و ۱۳ تن از قربانیان کودک بوده‌اند.

آقای علم الهدی! اینها را بگو که بتوان ترجمه کرد و همه دنیا همراهی کند.  نه جملاتی که برای همۀ مردم مفهوم نیست.

به گزارش اقتصادران، می‌گویند دلواپسند اما نه دلواپس تورم، گرانی و … فقط دلواپس یک کلمه‌اند؛ مذاکره. آنها از زمان دولت حسن روحانی که مذاکرات مستقیم بین ایران و آمریکا در علن برای پرونده هسته‌ای شکل گرفت، تا همین امروز همچنان دلواپس و ناراحتند.

آن موقع حتی در یک همایش با نام «دلواپسیم» گردهم آمدند تا مخالفت خود را با روند مذاکرات در دولت یازدهم اعلام کنند. حالا آنقدر رفتارشان در این سال‌ها تکراری بوده که وصف‌شان همان است که بود؛ حتی در یک دهه گذشته هم که هرچقدر که سیاست و مناسبات قدرت تغییر کرده است، اما موضع آنها همانی است که بود.

همه اینها نشان می‌دهد هنگام مذاکره که می‌رسد، برای آنها بهار سیاسی است؛ در هیچ زمان دیگری تا این اندازه خود را به صدر خبرها نزدیک نمی‌بینند. از این نظر گویا وابستگی شان به کلمه آمریکا بیشتر از هر شخص دیگری است.

حالا هم که نظام اعلام کرده با نماینده دولت ترامپ مذاکره می کند بار دیگر وسط میدان موضع گیری آمده‌اند. طنزش آنجاست که همین ها روزگاری با ترامپ در زیر سوال بردن مذاکرات و توافق هسته ای هم داستان شده بودند. اردیبهشت سال ۹۷ که دونالد ترامپ از برجام خارج شد، یکی از فعالان سیاسی این خروج را به دلواپسان تبریک گفت.

حال آنکه فضای اقتصادی آرامتر بیشتر می توانست پشتوانه چانی زنی دیپلمات ها باشد.

به اعتقاد برخی تحلیلگران، فرصت کنونی مذاکرات از مذاکرات سال های آینده بهتر است؛ اما جای سوال است که آیا با اختلال در مسیر این مذاکرات از سوی تندروها، اصلا آینده مذاکرات دیگری را می توان تصور کرد یا نه؟

از حمله به پیاده‌روی ظریف و کری تا اشک های زارعی و چهره مغموم زاکانی

در مذاکرات هسته‌ای زمان دولت روحانی بهانه ای نبود که دلواپسان دستاوزیر تاخت و تاز خود قرار ندهند. اوج خودنمای‌ شان همان زمان بود. چنانکه آنقدر نیازی به یادآوری مصادیقش نیست. اما نهایتا این سکانس از خودنمایی هایشان که به بهانه های صحبت تلفنی روحانی با اوباما یا پیاده روی ظریف با همتای آمریکایی اش انجام می شد با اشک‌های مرحوم علی اصغر زارعی و چهره مغموم علیرضا زاکانی در مجلس به پایان رسید.

هم داستانی با ترامپ در خروج از برجام

سکانس دیگر، هم داستانی آنها با دونالد ترامپ در انتخابات ۲۰۱۶ آمریکا (۱۳۹۵ خورشیدی) بود که امیدی در دل دلواپسان ایجاد کرد. ترامپ که ویژگی‌های شخصیتی مشابه به رئیس جمهور محبوب دلواپسان یعنی محمود احمدی نژاد داشت، برجام را بدترین توافق می دانست و وعده داده بود که از آن خارج خواهد شد. با عملی شدن این وعده آمریکایی‌ها، حمید رسایی نماینده تندروی مجلس گفت: مگر تا حالا که ما در برجام بودیم نتیجه اش چه بود؟ در هر صورت برجام منافع ملی ما را تامین نمی‌کند؛ بنابراین وقتی توهین‌آمیز رفتار می‌کنند، طبیعی است که باقی ماندن در برجام هیچ توجیهی ندارد.

از قانون راهبردی و جرم انگاری احتمالی برای اعضای کابینه روحانی تا مخالفت رئیسی با احیای برجام توسط تیم قبلی

مجلس یازدهم زمانی قانون «اقدام راهبردی برای لغو تحریم‌ها و صیانت از حقوق ملت ایران» را تصویب کرد که احتمال روی کار آمدن مجدد دموکرات ها در انتخابات آمریکا وجود داشت. بایدن در ایام مبارزات انتخاباتی خود در آمریکا وعده بازگشت به برجام را داده بود. اما قانون راهبردی که خودداری مقامات از غنی سازی اورانیوم را جرم انگاری کرده بود، دست و بال تیم مذاکره کننده و دولت را برای احیای مجدد برجام در چند ماه پایانی دولت دوازدهم بست.

اخیرا محمود واعظی رئیس دفتر رئیس جمهور وقت درباره ماه های آخر و تلاش برای احیای برجام توضیحاتی داده است. او به انتخاب گفته، علی شمخانی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی بدون اطلاع دولت در تنظیم و تصویب قانون اقدام راهبردی نقش داشت.

او همچنین گفته که چند جایی که قرار بود شمخانی کارهایی را انجام دهد، یا نمی‌شد پیدایش کرد یا اینکه از زمانش می گذشت.

واعظی اضافه کرده است که پس از انتخاب رئیسی به عنوان رئیس دولت سیزدهم، حسن روحانی به او می گوید شرایط احیای برجام مهیاست اما رئیسی پاسخ داده که دولت خود او این کار را انجام می دهد.

جلیلی و اعوان و انصارش این بار در مقابل رئیسی

با این حال در دولت ابراهیم رئیسی هم که مذاکرات ظاهرا تحت کنترل جناح خودی قرار داشت، تندروها دولت را بی‌نصیب نگذاشتند. معروف ترین روایت از حمله تندروها به دولت رئیسی را امیرحسین قاضی زاده هاشمی، در ایام انتخابات ریاست جمهوری چهاردهم مطرح کرد تا بگوید سعید جلیلی ادامه دهنده راه رئیسی نخواهد بود. او گفته بود: «کسی که شهید رئیسی را آزار می‌داد، عقاید شهید رئیسی را اصلا قبول نداشت، اخلال ایجاد می‌کرد، حتی وقتی به همکاری دعوت شد نیامد».

اسفند ۱۴۰۰ محمود نبویان، نماینده پایداری چی مجلس به انتقاد از دولت رییسی به خاطر احیای توافق احیا برجام پرداخت و با ادعای اینکه «تیم آقای ظریف در مذاکرات حاکم است» گفت: در توافق جدید هیچ چیز لغو نمی‌شود؛ اقایان دارند همین را هم توافق می‌کنند. امیرعبداللهیان در مجلس گفت آیسا و کاتسا و یوترن لغو نمی‌شود؛ آمریکا حتی حاضر نشده معافیت دهد. آمریکا قوی ظاهر شده اما دوستان ما بسیار ضعیف ظاهر شده‌اند. کار به جایی رسیده که باقری به بچه‌های انقلابی گفته «تندید». مبنا این شده که می‌گویند بالاخره بباید توافق شود دیگر.

امیرحسین ثابتی نیز در ویدئویی ‌گفته است که وقتی دولت رئیسی در یک راهبرد خطا می‌خواست برجام را در ۱۴۰۰ احیا کند؛ سیدمحمود نبویان مانع شد.

موضوع کارشکنی جلیلی و اعوان و انصارش در مذاکرات احیای برجام در دولت رئیسی را علی اکبر صالحی، رئیس پیشین سازمان انرژی اتمی اینگونه روایت کرده است: توافق در آستانه تمام شدن بود؛ قرار بود شهید امیرعبداللهیان برای امضای توافق برود. ظاهرا در شورای عالی امنیت ملی پیشنهاد می‌کنند که خواسته‌ای را اضافه کنند و آن منجر به برهم خوردن توافق می‌شود. او تاکید کرده توافق در آستانه تمام شدن بود؛ قرار بود شهید امیرعبداللهیان برای امضای توافق برود. ظاهرا در شورای عالی امنیت ملی پیشنهاد می‌کنند که خواسته‌ای را اضافه کنند و آن منجر به برهم خوردن توافق می‌شود.

آسیاب به نوبت؛ حمله به مذاکره به وقت دولت وفاق

اگر در همه این سالها درک این نکته برای این طیف سیاسی سخت بوده که پیشبرد مذاکرات تصمیم عالی نظام است، پاسخ نامه ترامپ از سوی رهبری قاعدتا باید حجت را تمام کند.  سرلشکر باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اخیرا به تشریح محورهای پاسخ رهبری پرداخت و گفت: تدابیر ایشان بر این مبنا بود که در مقابل تهدید با تمام قوا پاسخ خواهیم داد، اما ما جنگ طلب نیستیم و قصدی بر آغاز جنگ نداریم. رئیس ستاد کل نیروهای مسلح در بیان جزئیات نامه، تاکید کرد: مذاکره مستقیم نخواهیم کرد اما مذاکره غیر مستقیم ایرادی ندارد و شما بدقول‌ترین و بدعهدترین طرف در مذاکره بودید و لذا هیچ اعتمادی به شما وجود ندارد، اما ما راه [مذاکره غیر مستقیم] را نمی‌بندیم که اگر صادقانه حرکت کنید، بشود مذاکره کرد.

اما اینکه صراحتا اعلام می‌شود مذاکرات عمان تصمیم کلان نظام است نیز نتوانسته حملات و فضاسازی‌های پایداری‌چی ها را بگیرد. هنوز مذاکرات شروع نشده که محمدرضا صباغیان بافقی نماینده بافق و مهریز در مجلس مدعی شد قدرت خدا در برنامه ها حذف شده است. او گفت: چرا نمی خواهید بفهیمد؟ فریب نخورید. مگر شما با اوباما قرارداد برجام امضا نکردید؟ مگر همین آقا بلافاصله بعد از قرارداد، تحریم های جدید را تصویب نکرد؟ کجایند امضا کنندگان آن؟

امیرحسین ثابتی نماینده نزدیک به سعید جلیلی هم مذاکره چه به صورت مستقیم و چه به صورت غیرمستقیم را سرکار گذاشتن مردم خواند.

علی اصغر نخعی‌راد نماینده مشهد نیز در شبکه اجتماعی ایکس مدعی شد:

اطمینان دارم اگر دولت شهید رئیسی بود یا هریک از دو کاندیدای مطرح به ریاست جمهوری می رسیدند، رهبری انقلاب اجازه هر نوع مذاکره (ولو غیر مستقیم) را با جنایتکار عهد شکن نمی دادند، اما تکلیف دولتی که از ابتداء اقتصاد را شرطی وضعف خود را باضرورت مذاکره پوشانده، روشن است و لازمه چنین دولتی، چنین مذاکره ای است!

مذاکره؟ وامصیبتا!

این هجمه و حملات در حالی صورت می گیرد که تنها یک دور از مذاکرات آغاز شده است. احتمالا از هفته آینده با شروع دور دوم مذاکرات، برخوردهای تندتری از سوی این گروه‌ها انتظار می‌رود.

اما، تا اینجا با کنار هم گذاشتن قطعات پازل دو مساله عیان می شود؛ اولا، هر دولتی در ایران دنبال آن بوده که برجام را خود احیا کند؛ به عبارت دیگر دولت ها فقط مجری و پیش‌برنده‌ی مذاکرات‌ هستند و تصمیم، تصمیم نظام است.

دوم آن‌که، برای جریان پایداری و سعید جلیلی فرقی ندارد چه کسی رئیس دولت یا مجری مذاکرات باشد. چه محمدجواد ظریف اعتدالی و اصلاح‌طلب باشد؛ چه عباس عراقچی که جهان‌بینی‌اش همان جهان بینی دوران خدمت او در سپاه است؛ و چه علی باقری معاون پیشین سعید جلیلی؛ هرکدام که پشت میز مذاکره بنشینند، برایشان فرقی ندارد، فریاد «وامصیبتا، مذاکره» از سوی تندروها باز هم به آسمان خواهد رسید.

مسلم این است که در این بازار، منبع ارتزاق این جریان سیاسی حمله به هرگونه مذاکره است. شاید هم همه این حملات برای مصارف داخلی باشد که بخواهند مذاکره و برجام به سرانجام نرسد تا شاید روزی افتخار این پرونده را به نام خود کنند؛ یا شاید هم نان برخی در همین تحریم‌ها و بقای آنها باشد؛ کسی چه می‌داند!

به گزارش اقتصادران، محمود نبویان عضو ارشد جبهه پایداری و از تندروترین چهره‌های سال‌های اخیر در جناح راست در ویدئویی به شدت از رفتار‌های طیف جوان‌تر جبهه انقلاب انتقاد و تاکید کرده است که مطلوب اصلی حفظ نظام است و اگر قانون حجاب موجب تضعیف نظام است، باید کنار گذاشته شود.

بعد از فعالیت‌های هر روزه امیرحسین ثابتی، نماینده مردم تهران و خالص‌ترین شمایل سعید جلیلی در پارلمان برای ابلاغ قانون حجاب و عفاف حالا محمود نبویان در یک ویدئوی کوتاه مشخصا در مقابل فعالیت‌های طیفی که ثابتی تابلو آن‌ها را در دست دارد، قدعلم کرده است.

بعد از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ شکاف بین طیف‌های مختلف جریان اصولگرایی رخ نمود. پیش از آن راست سنتی به حاشیه رفته بود و تکنوکرات‌ها و اصولگرایان میان سال دیگر سبزی برای جامعتین و شیوخ خرد نمی‌کردند. به حاشیه رفتن شیوخ، اما میدان را برای درگیری نیرو‌های باقی مانده که طی یک دهه از اصولگرا به انقلابی تغییر اسم دادند، باز کرد. از انتخابات مجلس یازدهم زمین بازی کوچک‌تر و درگیری‌ها بزرگتر شد؛ محمدباقر قالیباف با کادرسازی و گفتمان تراشی طیف خود را خلق کرد و در مقابلش جبهه پایداری قرار گرفتند که در عمل در زمین رقیب قدیمی قالیباف فعالیت می‌کردند؛ سعید جلیلی.

وقتی وحید یامین پور از چهره‌های طیف راست سوپرانقلابی تیرماه سال ۱۴۰۱ صراحتا گفت که «امروز روسری از سر بر می‌دارند و فردا شورت بر سر چوب می‌زنند» خط مرزی جدیدی در مقوله حجاب و پوشش را بین دو طیف اصولگرا ترسیم کرد. در همان گفت‌و‌گو نکته مهم‌ترین را نیز طلبکارانه بیان کرد: ««جمهوری اسلامی نفع خودش را در این نمی‌بینید که وا بدهد. چون نظام جمهوری اسلامی می‌بیند لوکوموتیو قطاری که سوار شده حلقه سختی از هوادارن هستند که اتفاقا برای همین -سیاست‌های سخت گیرانه در عرصه اجتماعی و سیاسی- طرفدار جمهوری اسلامی هستند. اگر – نظام- از چند تا اصل کوتاه بیاید این حلقه وفاداران اولین گروهی هستند که از قطار پیاده می‌شوند.»

آذرماه امسال فواد ایزدی همان گفته‌های یامین پور را عریان‌تر به صورت جبهه انقلاب زد. او در یک گفت‌و‌گو با برنامه یوتویوبی علی علیزاده گفته است: «اگر جوانانی که باید از کشور دفاع کنند، احساس کنند حکومت خیلی اسلامی نیست، دفاع نخواهندکرد و ایران به سوریه تبدیل می‌شود؛ بنابراین بحث حجاب بُعد سیاست خارجی ایجاد می‌کند».

حالا این جریان با جوانان تازه نفس سوپرانقلابی اش بعد از عبور از شیوخ و موتلفه‌ای‌های راکد و قالیبافی‌ها ناخن به صورت تنگ‌ترین حلقه سوپرانقلابی در دل جبهه پایداری نیز می‌کشد و در مقابل نیز طیف مقابل قرار نیست کوتاه بیاید و میدان را به پاجوش‌ها واگذار کند.

داستان قانون حجاب و عفاف به نوعی به میدان عرض اندام هر دو طیف سوپرانقلابی تبدیل شده است، میدانی که قرار است سرنوشت این جریان را ترسیم کند، سهم را تقسیم بندی و سهام را تعیین کند.

سه ماه پیش از این وقتی خبر توقف ابلاغ قانون حجاب و عفاف ذیل مصوبه دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی منتشر شد، بخشی از سوپرانقلابی‌ها با نمایندگانی همچون حمید رسایی و امیرحسین ثابتی مجری تهدیدی شدند که دو سال پیش یامین پور بیان کرده بود. برای این طیف نهادی همچون شعام با همه حقوق قانونی و اختیارات اداری نمی‌تواند و نباید مانع ابلاغ قانونی شود که زیر دست آن‌ها پخته شده است. چرا؟ چون آن‌ها حلقه سخت نظام هستند و اجازه نمی‌دهند جمهوری اسلامی مطابق ادبیات و روایت وحید یامین پور در مسیر «سکولار شدن» بیافتد.

در این مسیر البته برخی روحانیون و خطبای نزدیک به جبهه پایداری نیز زمین ثابتی و رسایی را بر گزیدند؛ مرتضی آقاتهرانی، محمدتقی نقدعلی و علیرضا پناهیان با لباس روحانیت خود را صاحب فتوا و حکم دانسته و با ادبیاتی دیگر به طیف دیگر جبهه انقلاب از قالیباف تا نیرو‌های مسکوت جبهه پایداری یادآوری می‌کردند که حکم آن چه ما فرماییم.

محمود نبویان، اما شمایل طیف دیگری از سوپرانقلابیون است. طیفی که می‌گوید اولویت اصل نظام است و در مقابل احکام نهاد‌های داخل نظام علی رغم دلخوری و رنجوری سکوت می‌کنند. آذرماه سال جاری حمید رسایی نماینده تهران در مجلس دوازدهم -و البته از نیرو‌های جدا شده از جبهه پایداری- درباره عدم ابلاغ قانون حجاب در جلسه علنی انتقادی را بیان کرد که با پاسخ سربسته محمدباقر قالیباف نیز همراه شد و به رسایی یادآوری کرد که «همان مرجعی که تاریخ ابلاغ قانونی را ۲۳ آذر اعلام کرده بود حالا نیز از عدم ابلاغ آن ذیل تصمیم شورای عالی امنیت ملی» خبر داده است.

تنش بین رسایی و قالیباف البته داستان تازه‌ای نبوده و نیست، اما ماجرا وقتی مهم شد که عضو ارشد جبهه پایداری در دفاع از قالیباف علیه رسایی توئیت زد. نبویان مشخصا نوشت که «تا آنجایی که مطلع هستم، دبیرخانه شورای‌عالی امنیت ملی، ابلاغ و اجرای قانون مربوط به عفاف و حجاب را به تعویق انداخته و حتی اگر رئیس مجلس بخواهد هم نمی‌تواند مانع اجرای قانون مصوب مجلس که به تأیید شورای نگهبان رسیده، شود».

اینبار، اما نبویان فراتر از یادآوری حد و مرز نهاد‌های قانونی و ساختاری در جمهوری اسلامی در مقابل عطش ثابتی برای ابلاغ این قانون قد علم کرده و فراتر از صحبت درباره جایگاه حقوقی نهاد‌های تصمیم گیر در جمهوری اسلامی، به او «اصل و مصلحت نظام» را یاداور شده است. با اعتماد به نفسی که از شان فقهی و شاگردی مصباح یزدی می‌آید و آغاز راهی است که منجر به شکافی جدی در بین طیف سوپرانقلابی می‌شود، با چاشنی تهدیدی که ثابتی هوایی زده و گفته «سراغ تک تک تان می آیم». شکافی که برای نخستین بار می‌تواند بخشی از سوپرانقلابیون را در خارج از دایره نظام نیز قرار دهد.